Ladies & gentlemen... Η Δανάη Παναγιωτοπούλου!

Το όνομα σας φαίνεται γνωστό; Κάτι σας λέει; Χμ.. Πρόκειται για την πολυτάλαντη Δανάη, που είναι μεταφράστρια, ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός-μουσικός.. Έχει συνεργαστεί live με το Μίλτο Πασχαλίδη (μάλιστα του έδωσε το κομμάτι της "Ο τρελλός" το οποίο αυτός ερμηνεύει ζωντανά στο album του "Έχουν περάσει χρόνοι δέκα") και το Γιάννη Χαρούλη (Έγραψε το κομμάτι "Ένα γύρο το φεγγάρι" απ'το τελευταίο του CD με τίτλο "Χειμωνανθός"), εμφανίζεται συχνά στο "Μπαράκι του Βασίλη", ενώ πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το πρώτο της CD..
Ήρθε στο σχολείο για να μιλήσει στη θεατρική ομάδα, οπότε της κάναμε ερωτήσεις.. Κρατούσα σημειώσεις οπότε, διαβάστε τι μας είπε!!

Ερ : Ποια είναι τα ερεθίσματά σου όταν γράφεις;

Απ : Αυτά απ'τα οποία εμπνέομαι θα'λεγα ότι δεν είναι εξεζητημένα. Αφενός με επηρεάζει η ζωή. Η καθημερινότητα, όσα βιώνω, όσα παρατηρώ αποτελούν συνήθως πηγή έμπνευσης. Έπειτα η τέχνη η ίδια με επηρεάζει μέσα απ'τις μουσικές, τη λογοτεχνία,κλπ..

Ερ : Τι πιστεύεις πως μπορείς να προσφέρεις με τη μουσική σου;

Απ: Προσπαθώ να χαράξω ένα δρόμο ξεχωριστό. Δε θέλω να τυποποιηθώ ούτε να επηρεαστώ απ'το σύστημα. Θέλω να γράφω πράγματα που να αγγίζουν τον κόσμο, χωρίς να χρειαστεί να φτάσω σε υπερβολές ή να γίνω μίζερη. Βέβαια, σημασία δεν έχει τι λέω, αλλά τι κάνω. Τα λόγια είναι πάντα μια παθητική κατάσταση. Όταν κάνεις κάτι εκτίθεσαι, υπάρχει δράση.

Ερ: Κι αν χρειαστεί να συμβιβαστείς; Για να βγάλεις τα ως προς το ζην..

Απ: Σπούδασα Γερμανική φιλολογία και μετά μπήκα σε Δραματική Σχολή. Φρόντισα να "πάρω ένα χαρτί" και έτσι τώρα μεταφράζω από βιβλία μέχρι επιστημονικά κείμενα. Μ'αυτό τον τρόπο βγάζω τα "ως προς το ζην" απ'τη δουλειά μου και ασχολούμαι με την τέχνη, το θέατρο, τη μουσική γιατί θέλω, γιατί μ'αρέσει, γιατί μ'εκφράζει και όχι για να βγάλω λεφτά. Έτσι δε χρειάζεται να κάνω εκπτώσεις στα "πιστέυω" μου, ούτε να συμβιβάζομαι.

Ερ: Πώς προέκυψαν οι συνεργασίες με το Μίλτο Πασχαλίδη και το Γιάννη Χαρούλη;

Απ: Έτυχε και με άκουσε ένας φίλος του Μίλτου. Έτσι γνωριστήκαμε, τα βρήκαμε και αρχίσαμε να εμφανιζόμαστε μαζί. Μέσω του Μίλτου γνώρισα και το Γιάννη. Έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις και από τις δύο αυτές συνεργασίες. Γίναμε φίλοι με τα παιδιά. Τους έδωσα και μου έδωσαν πράγματα.

Ερ: Η μουσική, η τέχνη γενικότερα αποτελεί τρόπο έκφρασης ή τρόπο ξεσπάσματος για εσάς;

Απ: Και τα δύο. Σκέφτεσαι κάτι και βρίσκεις τρόπο να το πεις. Υπάρχουν τεχνικές γι'αυτό. Θα μπορούσα να πω ότι ουσιαστικά πρόκειται για το ίδιο πράγμα.

Ερ: Ήξερες πάντα τι ήθελες να κάνεις;

Απ: Τριών χρονών είχα παίξει το αγγελάκι σε μια θεατρική παράσταση στο νηπιαγωγείο. Από τότε έλεγα ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός. Βέβαια άλλα πράγματα είχα στο κεφάλι μου τότε. Δεν μπορούσα να προσδιορίσω το επάγγελμα του ηθοποιού. Είχα απλώς την ιδέα στο νου μου. Εκτός αυτού πάντα είχα ανήσυχα χέρια. Πάντα ήξερα ότι κάτι θα κάνω με τα γραπτά μου, τη μουσική, με όσα είχα μέσα μου. Τους τρόπους τους βρήκα στην πορεία..



Λαύριο

Απάνω στα ερείπια και κάτω απ'τα μπαλκόνια
Θυμήθηκα τα νιάτα σου και ήρθα να σε βρω
Σημαίες και οράματα ασπρίζουν με τα χρόνια
Μου λες κοιτάζοντας αλλού
Σαν να'μουν όραμα κι εγώ

Ξεριζωμένες κι άστοχες, κακόγουστα αστεία
Αλλάξανε στρατόπεδο οι λέξεις που'χες πει
Ηρωικός και πένθιμος μπρος στη συκοφαντία
Ρωτάς ποιες άλλες μνήμες σου
Θα σημαδέψουν οι καιροί

Δεν είναι πια απόφαση, δεν είναι εξορία
Να μου μετράς ανάποδα τα χρόνια που απομένουν
Για το μεγάλο φονικό
Στα πατημένα χώματα και στα ταχυφαγεία
Από το Λαύριο τα παιδιά πολύ νωρίς μαθαίνουν
Να μη μιλάν με το θυμό
Να καταπίνουν το καιρό

Μέσα σε καλτ Μεσαίωνα τα όχι μου μετράω
Και τα χαράζω κάθετα στο άσπρο σου πανί
Πολλά ακόμα μου χρωστάς
Πολλά κι εγώ χρωστάω
το δράμα που προβάλλεται
Με θλίψη πως να πληρωθεί


Λήθη

Τον ποιητή που θα ‘γραφε το έπος της γενιάς μου
Τον βρήκαν ξημερώματα σε μια στροφή του δρόμου
Τα μάτια κατακίτρινα κι οι φλέβες του όλο τρύπες
Βρυσούλες και ξεχύνονται του κόσμου όλες οι λύπες

Γυμνή σε μια διαφήμιση στης πόλης τις βιτρίνες
Η μούσα του η ελεύθερη μαράζωνε από ανία
Τη βρήκανε ανάσκελα μπροστά από την οθόνη
Φυτέψαν και μια κάμερα, ποτέ δε θα ‘ναι μόνη

Ποιου πολέμου ξεχνώ είμαστε όλοι παιδιά
Με γερά υλικά κι αλυσίδες στα πόδια
Μην το πεις στη μαμά πως τα βράδια μεθάς
Βλαστημάς που χτυπάν τόσο αργά τα ρολόγια

Στο θαύμα και στον έρωτα σε μάθαν να πιστεύεις
Γι’ αυτό περήφανα σιωπάς ενώ σε σημαδεύουν
Η μάχη συνεχίζεται στους κόσμου τα υπόγεια
Έρχονται στις οθόνες μας καινούρια επεισόδια

Το πάρτι

Κοιμήθηκα και άφησα το ράδιο να παίζει
παραίσθηση ή όνειρο, αλήθεια ή εφιάλτης;
Διακόσια τάνγκα πήδηξαν επάνω στο τραπέζι
και κάτω ξετυλίγεται στα ελληνικά το πάρτι

Βγήκε ο,τι είχε κρυφό σε όλα τα μεγέθη
στα χρώματα που βάφουνε τους οίκους ανοχής
μέσα στο ριγκ με τον μπαμπά ο Σούπερμαν παλεύει
δεν ήταν θέμα ανδρισμού μα θέμα αντοχής

Πόσες φορές την εβδομάδα;
Κι ένα παιδί ξέρει σαν άντρας να μετρά
Πόσες φορές την εβδομάδα;
Θα μου θυμώσεις αν μιλήσω πιο απλά

Σαρανταπέντε εραστές κι εξήντα πατεράδες
ολημερίς με χτίζανε να γίνω φαμ φατάλ
Φρεσκοβγαλμένοι χειριστές κι άξιοι ψυχοβγάλτες
ολονυχτίς κάνουν βουντού σε κάποια Αμέρικα

Αγάπη μου ανορεξική, παραμυθοθρεμμένη
πατρίδα μου μαμόθρεφτη και παιδεράστρια
μη μου ζητάς συγχώρεση που δείχνεις μπερδεμένη
την παρθενία δόξασες πουλώντας μάρμαρα



*** Ο δίσκος "Οίκος Αντοχής" κυκλοφορεί από τον Καθρέφτη. ( www.musicmirror.gr )
** H Δανάη Παναγιωτοπούλου εμφανίζεται κάθε Πέμπτη στο "Μπαράκι του Βασίλη".