Το έργο ξεκινά Χριστούγεννα, στη Νέα Υόρκη και τελειώνει ένα χρόνο μετά. Ακολουθεί τις ζωές μιας παρέας μποέμ, περιθωριακών ανθρώπων που παλεύουν κάθε μέρα προκειμένου να επιβιώσουν και να γίνουν αποδεκτοί. Ο Μαρκ είναι ένας σκηνοθέτης που φοβάται τη ζωή και τον οποίο παράτησε η κοπέλα του για μια άλλη γυναίκα. Ο Ρότζερ είναι ένας τραγουδοποιός που κάποτε ήταν επιτυχημένος αλλά έχει κλειστεί στον εαυτό του μετά την τραγική τροπή που πήρε η ζωή του όταν η αγαπημένη του αυτοκτόνησε. Ο Κόλλινς είναι ένας ομοφιλόφυλος άντρας που διώχτηκε από το MIT γιατί οι μέθοδοι διδασκαλίας του κρίθηκαν ανατρεπτικές. Ο Έηντζελ είναι drag queen και μεγάλη καρδιά, βοηθάει τους πάντες κι είναι πάντοτε με το γέλιο στα χείλη. Η Μίμι είναι στρίπερ και ναρκομανής. Η Μωρήν αποτυχημένη καλλιτέχνης και η Τζοάν δικηγόρος που ζει και αναπνέει για τη Μωρήν. Ο Μπεν ήταν φίλος που τώρα έγινε εχθρός και απειλεί να τους πετάξει έξω από το ετοιμόρροπο σπίτι όπου μένουν.
Ο έρωτας, η αρρώστια, ο θάνατος, η περιθωριοποίηση, ο φόβος, η αλλοτρίωση...με όλα αυτά κι ακόμη περισσότερα καταπιάνεται το Rent, μ'έναν τρόπο δυναμικό και συγκινητικό. Το καστ των ηθοποιών είναι εξαιρετικό, με τον "Έηντζελ" (συγχωρέστε με, αλλά δεν γνωρίζω το όνομά του) να ξεχωρίζει λίγο παραπάνω και τον Πάνο Μουζουράκη να μαγεύει με την ιδιαίτερη, ροκ φωνή του. Φανταστικοί είναι επίσης οι μουσικοί που παίζουν επί σκηνής, αλλά και ο ήχος και η τεχνική υποδομή της παράστασης.
Γενικότερα, πρόκειται για μια καταπληκτική και πολύ αξιόλογη παράσταση που αξίζει να δείτε (και όχι, δεν το λέω επειδή ο μπασίστας είναι φίλος μου!:-Ρ). Το εισητήριο είναι δυστυχώς αρκετά τσιμπημένο, όμως το έργο αξίζει τα λεφτά του και με το παραπάνω. Θα γελάσετε, θα συγκινηθείτε και θα περάσετε 2 υπέροχες ώρες με τη συντροφιά χαρακτήρων που ποτέ δεν θα γυρνούσατε να κοιτάξετε δεύτερη φορά αν τους βλέπατε στο δρόμο.
Βρήκα ιδιαίτερα συγκινητική τη στιγμή όπου ο Κόλλινς και ο Έηντζελ φιλιούνται στο δρόμο και περνάει ένα ζευγάρι κι ο άντρας αποκαλεί τον Έηντζελ "παλιόπουστα". Ο διάλογος όσο καλύτερα τον θυμάμαι:
Έηντζελ: Και πού πάτε, αν επιτρέπεται;
Κοπέλα: Σινεμά.
Έηντζελ: Ααα, σινεμά. Και για να σε ρωτήσω, φίλε μου...Αν την ώρα που εσείς παρακολουθείτε την ταινία σας εμείς πάμε σπίτι μου και το κάνουμε, θα σας χαλάσουμε με κάποιον τρόπο την προβολή; Γιατί προσπαθώ, πραγματικά προσπαθώ να καταλάβω τι κακό έχω κάνει εγώ σε σένα.
Άντρας:......
Έηντζελ: Το περίμενα. Την απάντηση που μου έδωσες να τη θυμάσαι. Θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.
7 σχόλια:
Εμένα πάλι δε μου άρεσε. Λίγες καλές στιγμές δε θεωρώ ότι έσωσαν την όλη παράσταση. Το team δεν είχε χημεία μεταξύ του, ο καθένας έπαιζε για την πάρτι του και το έπαιζε πολύ σταρ. Οι μισοί ήταν είτε άφωνοι, ή κακοί ηθοποιοί ή κακοί χορευτές. Χειρότερη όλων με διαφορά η Ψυχράμη. Η φωνή της μου τρύπαγε επανειλημμένα τον εγκέφαλο. Εκπλήξεις ο Αγγέλου και ο Μουζουράκης, αν και "πρώτοι" θα έλεγα πως ήταν ο Έιντζελ και η δικηγόρος. Πολύ καλοί οι μουσικοί, αλλά η ίδια η μουσική τίποτα σπουδαίο. Το σενάριο προσπαθεί να πει κάποια πράγματα, αλλά εν τέλει καταντά τελείως Αμερικανιά. Περνά ευχάριστα η ώρα, αλλά όχι πολύ διαφορετικά από το να έβλεπες τηλεόραση.
Χμ. Με έβαλες σε σκέψεις σχετικά με το κατά πόσο έπρεπε να μπω στη διαδικασία να φέρω αντιρρήσεις. Τελικά θα το κάνω, έχοντας δει και εκτός από την παράσταση και την ταινία, αλλά και τη βιντεοσκοπημένη original παράσταση του Broadway.
Αρχικά, το πρώτο στο οποίο θα διαφωνήσω είναι ο χαρακτηρισμός "Αμερικανιά", τον οποίο και θεωρώ παντελώς άστοχο. Συγκεκριμένα, η "Αμερικανίστικη" εκδοχή του "Rent" είναι το..."Friends", το οποίο μάλιστα έχει αντιγράψει σε αρκετά σημεία το "Rent", με τη διαφορά ότι είναι πιο γκλάμορους και πιο πιασάρικο, δεδομένου ότι δεν ασχολείται με περιθωριοποιημένους χαρακτήρες. Και ενώ μπορεί να φαίνεται παράξενο εκ πρώτης όψεως το γεγονός ότι οι μισοί της παρέας έχουν AIDS και οι άλλοι μισοί είναι ομοφιλόφυλοι, θα ήθελα να τονίσω πως αυτή είναι μια πραγματικότητα, καθώς τέτοιες περιθωριοποιημένες ομάδες τείνουν πράγματι να κάνουν group together, πόσο μάλλον σε τέτοιες γειτονιές και πόσο μάλλον τη δεκαετία του '90. Εν τέλει, μιλάμε και για ένα έργο που έχει βραβευτεί με Pullitzer, οπότε είναι λίγο δύσκολο να είναι πατάτα.
Όσον αφορά την Ψυχράμη, συμφωνώ απόλυτα με το Χρήστο ότι έχει την αλητεία που χρειάζεται για το ρόλο (όπως και η Rosario Dawson στην ταινία). Για το άφωνο/ατάλαντο κομμάτι δεν συμφωνώ, αντιθέτως οι περισσότεροι είχαν από καλές έως πάρα πολύ καλές φωνές (φοβερός ο Κόλλινς, όπως και η κοπέλα που έπαιζε την τηλεπαρουσιάστρια/αστεγη κτλ., ο Μουζουράκης επίσης άπαιχτη φωνή). Ατάλαντοι δεν νομίζω πως ήταν (όχι οι βασικοί ρόλοι τουλάχιστον). Κάτι που πρέπει να έχει κανείς υπόψην είναι ότι η Μωρήν (ο χαρακτήρας της Λιβιτσάνου) είναι μια εγωπαθέστατη και ατάλαντη "εναλλακτική" ηθοποιός, αυτό όμως δεν σημαίνει πως το κομμάτι της έλλειψης ταλέντου αντιπροσωπεύει και την ηθοποιό που υποδύεται το ρόλο. Μόνο στο χορευτικό κομμάτι θα συμφωνήσω ότι είχε ελλείψεις κι ότι δεν έδωσαν το απαραίτητο βάρος.
Όσον αφορά τη χημεία, εγώ προσωπικά όταν είδα την παράσταση θα έπαιρνα άνετα όρκο ότι ο Μουζουράκης και η Ψυχράμη ήταν ζευγάρι και στην πραγματική ζωή. Γενικότερα το team με έπεισε και ως επιμέρους ζευγάρια αλλά και ως παρέα φίλων (ειδικά Ρότζερ, Μαρκ, Κόλλινς το έβγαζαν πολύ το "είμαστε φίλοι χρόνια κι έχουμε φάει πολλά σκατά μαζί")
Για τη μουσική τώρα, αυτό που έχω να πω είναι πως το musical είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση θεάματος. Εκτός από το ότι άλλοι το μισούν και άλλοι το λατρεύουν,υπάρχει πάντοτε και το θέμα του ότι δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις κάποιο κομμάτι του ξεχωριστά από τα υπόλοιπα. Η μουσική ενός musical, δηλαδή, δεν είναι το ίδιο με το ost μιας ταινίας. Αυτό το καταλαβαίνεις όταν βλέπεις πως στα περισσότερα musical μόνο ένα κομμάτι (άντε δύο( γίνονται μεγάλες επιτυχίες και μαθαίνονται από το ευρύ κοινό. Στο Cats, το μόνο γνωστό κομμάτι είναι το "memory" και μιλάμε για το μακροβιότερο musical στην ιστορία του Broadway! Γενικά, επειδή στο μιούζικαλ τα τραγούδια σχετίζονται με την υπόθεση, είναι δύσκολο να τα απομονώσει κανείς και να τα δει ως αυτόνομες οντότες κι αν πάει να το κάνει πιθανότατα θα καταλήξει σε αφορισμούς, επειδή πολύ απλά δεν μπορεί να ταυτιστεί με το νόημα των στίχων, οι οποίοι αφορούν πολύ συγκεκριμένους χαρακτήρες και καταστάσεις (σε αντίθεση με τα "κανονικά" τραγούδια, τα οποία είναι σκόπιμα γραμμένα με τρόπο γενικό κι αόριστο ώστε ο ακροατής να πιστεύει πως αναφέρονται σ'αυτόν προσωπικά).
Αυτά!:-)
Πρώτον: το ότι έχει πάρει Πούλιτζερ δε μου λέει κάτι. Και ο Τσώρτσιλ πήρε Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Δεύτερον : επιμένω στον όρο Αμερικανιά. Υπερβολή, κάποιο υπερβολικό γεγονός που τους φέρνει όλους κοντά και εν τέλει happy end και τραγουδάκι "Ζήσε με αγάπη".
Τρίτον : η Ψυχράμη πραγματικά κακοποιούσε τα τραγούδια.
Τέταρτον : έχοντας δει την προηγούμενη παράσταση που παίζεται στο Χώρα πριν το Rent(Chatroom νομίζω λεγόταν) ένιωσα τι θα πει πραγματικά χημεία. Ότι είμαστε μια ομάδα και δουλεύουμε όλοι μαζί. Στο Rent ένιωσα πραγματικά ότι ο καθένας έπαιζε για την πάρτι του.
Τέλος, ισχύει αυτό που λες για τα μιούζικαλ, αλλά από το συγκεκριμένο πραγματικά δε μου άρεσε ούτε μισό κομμάτι. Ίσα ίσα με κούρασαν. Και γενικά μου αρέσει το μιούζικαλ.
Εν πάση περιπτώσει, θα συμβούλευα κάποιον να πάει να δει κάποια άλλη παράσταση και να μη χαλάσει 27 Ευρώ για αυτό. Απλά πιστεύω ότι δεν τα αξίζει.
Αυτά ;)
Κάτι που ξέχασα : πιστεύω πως καταπιανόταν με την παρακμή, την περιθωριοποίηση, κλπ. με πολύ επιδερμικό τρόπο. Με μικρές εξαιρέσεις μου έκαναν πολύ καρικατούρες οι ήρωες. (Ίσως να φταίει βέβαια ότι οι περισσότεροι ηθοποιοί ήταν κατ'εμέ απαράδεκτοι).
Άρα για να καταλάβω, οι ηθοποιοί ήταν απαράδεκτοι, το έργο ψιλο-μάπα, άφωνοι κι ατάλαντοι όλοι, αλλά παρόλα αυτά "Περνά ευχάριστα η ώρα";
Now what is amiss here?:-Ρ
Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα φυσικά και γούστα είναι αυτά. Προσωπικά αδυνατώ να δω ως "Αμερικανιά" ή "happy end" ένα τέλος όπου ο πιο αγαπητός χαρακτήρας πεθαίνει, ο πιο αντιπαθητικός ζει και κανείς δεν ξεπερνά τα προβλήματά του, παίρνουν απλά μια παράταση ζωής...
Η δική μου ερμηνεία για το τέλος είναι ότι δεν λέει πως η αγάπη λύνει όλα τα προβλήματα (δεν γιατρεύει το AIDS, δεν σταματά την τοξικομανία, δεν βοηθάει τις προβληματικές σχέσεις, δεν κάνει κανέναν καλύτερο άνθρωπο), απλά για μερικούς ανθρώπους είναι το μόνο που έχουν. Το γεγονός ότι η Μίμι ζει τελικά λίγο μου έδωσε την εντύπωση του happy end, δεδομένου ότι ξέρω πως κι αυτή και ο Ρότζερ σε 3/5/10 χρόνια το πολύ θα πεθάνουν λόγω του ιού. Όμως ο Ρότζερ πρόλαβε να γράψει το τραγούδι του...που δεν έγινε γνωστό. Ο Μαρκ τέλειωσε την ταινία του...που πρόβαλε μόνο στους φίλους του. Η Μωρήν και η Τζοάν συνέχισαν την on-off σχέση τους όπως και πριν. Ο Μπεν παρέμεινε εκτός παρέας. Ο Κόλλινς έχασε τον άνθρωπό του. Εν πολλοίς, το συγκεκριμένο τέλος το βρήκα μάλλον bittersweet, παρά χαρούμενο.
Η συζήτηση πάντως έχει τρομερό ενδιαφέρον και προτείνω να τη συνεχίσουμε από κοντά σε 1μιση μήνα που ξανάρχομαι :-)
Dakrusa, xarhka, stenaxwrh8hka alla san ton angel xarakthras den uparxei apla. o h8opoios pou epaize fusika den exw ma8ei akoma poios einai alla problepw sto mellon na ginetai megalos h8opoios. oso gia ta musical DEN MOU ARESOUN TA MUSICAL alla to sygkekrimeno is out of question apla.
Για να ακριβολογήσω βρήκα διασκεδαστικό το 1ο μέρος. Το 2ο αν και μικρότερο ήταν ατελείωτο. Και ναι, η ώρα μπορεί να περνά διασκεδαστικά χωρίς να μιλάμε για κάτι πραγματικά αρτιστικό. Και στην "Εκδίκηση μιας ξανθιάς" μια χαρά είχα περάσει. Εξάλλου δε μπορούμε κάθε βράδυ να βλέπουμε Μπέργκμαν.
Από 'κεί και πέρα: μπορεί να ακουστεί σαν κακία αλλά πραγματικά μου'ρθε αυθόρμητα διαβάζοντας την περιγραφή του φινάλε που κάνεις. Μου θυμίζει "Βέρα στο δεξί". Κι εκεί στους ήρωες συμβαίνουν διάφορα κακά πράγματα, αλλά έχουν ο ένας τον άλλο, έχουν φίλους και γκόμενους και τελείωσε, όλα κομπλέ.
Θα'θελα κι εγώ να το συζητήσουμε και από κοντά. Καιρό είχαμε να διαφωνήσουμε (και μάλιστα τόσο). ;)
Δημοσίευση σχολίου