Karthik calling Karthik

Να μια παράξενη ιστορία. Εγώ, βασικά, ξεκίνησα να πάω να δω το "Alice in Wonderland", αλλά ήταν Κυριακή κι εδώ στο Brighton είχαν βγει όλα τα πιτσιρίκια, οπότε αποφάσισα να γλιτώσω τον εαυτό μου από το βασανιστήριο του να παρακολουθήσω ταινία υπό τη συνοδεία ανυπόφορων γελακίων και σχολιασμών κι έτσι πήγα στη διπλανή αίθουσα, όπου έπαιζε ένα ινδικό φιλμ.
Σύμφωνα με την περιγραφή που είχα διαβάσει στο ίντερνετ, το "Karthik Calling Karthik" ήταν η ιστορία ενός νεαρού άντρα που τον εκμεταλλεύονταν όλοι, καθώς δεν έλεγε ποτέ "όχι" σε κανέναν και σε τίποτα. Ο σπιτονοικοκύρης του τον έκλεβε, το αφεντικό του τον κακομεταχειριζόταν και η κοπέλα των ονείρων του δεν ήξερε καν ότι υπάρχει. Μέχρι την ημέρα που δέχεται ένα μυστηριώδες τηλεφώνημα από κάποιον που ισχυρίζεται ότι είναι...ο ίδιος (!) και τον βοηθάει να αλλάξει τη ζωή του προς το καλύτερο και να κερδίσει τη Shonali.
Εντάξει, σκέφτηκα, αισθηματικό, ενδιαφέρουσα υπόθεση, πόσο κακό μπορεί να είναι; Την πρώτη κατραπακιά την έφαγα σχετικά στην αρχή, όταν συνειδητοποίησα με έκπληξη πόσο καλά σκηνοθετημένη ήταν η ταινία και πόσο πετυχημένα απέδιδε τη μιζέρια και την κατάθλιψη του Karthik. Ο δε Farhan Akhtar ήταν εξαιρετικός στο ρόλο του και είχε γίνει ένα με αυτόν.
Τη δεύτερη κατραπακιά την έφαγα όταν συνειδητοποίησα πως η ταινία είναι, στην πραγματικότητα, ψυχολογικό θρίλερ...! Το σενάριο, μπορεί να μην ήταν 100% πρωτότυπο, αλλά ήταν πολύ καλογραμμένο και η εξήγηση που δόθηκε στο τέλος ήταν λογικά ορθή και επιστημονικά σωστότατη. Δεν είναι ακριβώς ανατρεπτική, όμως δεν την περιμένεις κιόλας. Έχοντας συνηθίσει τα ψυχολογικά θρίλερ που στοχεύουν στο twist και τα κάνουν μαντάρα από επιστημονικής άποψης (βλ. "Shutter Island" που είναι και πρόσφατο), το "Karthik calling Karthik" ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.
Το δεύτερο, κοινωνικό επίπεδο της ταινίας, ήταν επίσης ικανοποιητικό, καθώς μας δείχνει τη σκληρή πραγματικότητα: ότι για να ανέβει κάποιος ψηλά σε μια μεγάλη εταιρεία, πρέπει να κινείται παρασκηνιακά...ωστόσο η κοινωνική άνοδος δεν είναι απαραίτητο ότι φέρνει και την πνευματική γαλήνη. Ούτε και το τέλος, όμως, είναι κλασικό happy end, καθώς δεν λύνονται τα πάντα "μαγικά", αλλά απλά γίνονται λίγο καλύτερα.
Στα δυνατά σημεία του ανήκουν σίγουρα η σκηνοθεσία και η ερμηνεία του Akhtar. Οι σκηνές στις οποίες έφευγε το χρώμα και ο ήχος και ακουγόταν μόνο ο χτύπος της καρδιάς ήταν απλά φανταστικές. Η Deepika Padukone είναι γλυκιά και πανέμορφη.
Στα αδύναμα σημεία είναι τα τραγούδια που θυμίζουν αχρείαστα ότι η ταινία είναι Bollywood (αν και πιστεύω πως αν δεν είχαν σπεύσει να μεταφράσουν τους στίχους θα ήταν αρκετά πιο υποφερτή η κατάσταση) και η κάπως μεγάλη διάρκεια, αν και δεν μπορώ να πω πως είχε ανούσιο screen-time.
Γενικά τη βρήκα πολύ καλή και με εξέπληξε ευχάριστα. Ελπίζω να ξαναδούμε τον Akhtar στο μέλλον, καθώς είναι πολλά υποσχόμενος ηθοποιός.