Amores Perros

Aπό τον "Εκκλησιαστή" των Luther Blisset

2011-02-17T00:16:00.003+02:00

- Η Ούρσουλα ήταν μια παράξενη γυναίκα, αλλοπαρμένη, σαν ξωτικό. Με κορακίσια μαλλιά και τορνευτή μύτη, πρόσωπο σκληρό και αισθησιακό συνάμα. Δε χρειάστηκε να κρύψουμε

για πολύ τα αισθήματά μας -το πάθος μάς πήρε απ'το χέρι και μας παρέδωσε στην ερωτική παραζάλη. Ούτε εκείνη είχε μια ιστορία να μου πει, δεν ήξερα από που ερχόταν, η προφορά της δε μου θύμιζε τίποτα κι ούτε θέλησα να μάθω -ήταν τόσο απλό. Με ζύγωνε στα κρυφά, με τους ελιγμούς ενός αίλουρου, ακουμπούσε το στήθος της στην πλάτη μου κι αμέσως μάντευα την επιθυμία της. Αυτό που μας έσφιγγε και τους δυο σαν τανάλια ήταν αυτή η αβεβαιότητα, αυτή η άγνοια. Αν είχαμε βρεθεί αλλού, όλα μα όλα θα ήταν διαφορετικά.

- Την αγάπησες ;

- Νομίζω πως ναι. Όπως αγαπάμε όταν δεν έχουμε πια τίποτα από το παρελθόν να μας βαραίνει, μονάχα ένα ατέλειωτο παρόν χωρίς υποσχέσεις. Ο Θεός δεν ανακατευόταν πια στις ζωές μας. Ήταν χαραγμένες βαθιά, ίσως κι εκείνη να κουβαλούσε τη θύμηση μιας καταστροφής, μιας τρομακτικής δυστυχίας. Ίσως κι εκείνη να είχε πεθάνει κάποτε. Συχνά τις νύχτες, μετά τον έρωτα, νόμιζα πως τη διάβαζα στα μάτια της εκείνη τη συμφορά. Ναι, αγαπηθήκαμε στ'αλήθεια. Ήταν το μόνο πρόσωπο στο οποίο εκμυστηρευόμουνα τις εντυπώσεις μου από τους ανθρώπους που συναναστρεφόμουνα στη διάρκεια της ημέρας. Δεν έλεγε τίποτα, άκουγε προσεκτικά, κι ύστερα ξαφνικά σφράγιζε με μια επιγραμματική φράση την αμφιταλαντευόμενη κρίση μου, λες κι έβγαζε τα συμπεράσματά της πιο γρήγορα από μένα. Και είχα πεισθεί πως έτσι ήταν τα πράγματα. Δε διέθετε το λυσσαλέο σθένος της Οτίλιε, αν και μερικές φορές όταν θύμωνε ξανάβλεπα στο πρόσωπό της την ανησυχία εκείνης της σπουδαίας γυναίκας του Δασκάλου μου. Ήταν διαφορετική, μα το ίδιο καταπληκτική, από κείνα τα πλάσματα που σε κάνουν να ευχαριστείς τον Θεό που σου έδωσε τη δυνατότητα να περπατήσεις στο πλευρό τους.

Καρφώνω το βλέμμα μου στο σούρουπο που μπαίνει στο γραφείο και ξαναφέρνω στο νου μου το αιλουροειδές κορμί της :

- Το ξέραμε από την πρώτη στιγμή. Κάποια μέρα θα ξυπνούσαμε αλλού, απόμακροι, χωρίς να υπάρχει λόγος, ακολουθώντας τις ζωές μας που λοξοδρομούσαν. Η Ούρσουλα υπήρξε μια εποχή - η πέμπτη εποχή του χρόνου, μισή φθινόπωρο και μισή άνοιξη.

She Moves She

2010-09-08T23:24:00.004+03:00

CD I

CDII

Utopia

2010-07-11T16:07:00.003+03:00

CD I

CD II

'The De Lessep's Dance'

2010-04-03T11:04:00.000+03:00

Without you.

2010-03-28T22:58:00.003+03:00

Without you every morning would feel like going back to work after a holiday,

Without you I couldn't stand the smell of the East Lancs Road,
Without you ghost ferries would cross the Mersey manned by skeleton crews,
Without you I'd probably feel happy and have more money and time and nothing to do with it,
Without you I'd have to leave my stillborn poems on other people's doorsteps, wrapped in brown paper,
Without you there'd never be sauce to put on sausage butties,
Without you plastic flowers in shop windows would just be plastic flowers in shop windows,
Without you I'd spend my summers picking morosley over the remains of train crashes,
Without you white birds would wrench themselves free from my paintings and fly off dripping blood into the night,
Without you green apples wouldn't taste greener,
Without you Mothers wouldn't let their children play out after tea,
Without you every musician in the world would forget how to play the blues,
Without you Public Houses would be public again,
Without you the Sunday Times colour suppliment would come out in black-and-white,
Without you indifferent colonels would shrug their shoulders and press the button,
Without you they's stop changing the flowers in Piccadilly Gardens,
Without you Clark Kent would forget how to become Superman,
Without you Sunshine Breakfast would only consist of Cornflakes,
Without you there'd be no colour in Magic colouring books,
Without you Mahler's 8th would only be performed by street musicians in derelict houses,
Without you they'd forget to put the salt in every packet of crisps,
Without you it would be an offence punishable by a fine of up to £200 or two months' imprisonment to be found in possession of curry powder,
Without you riot police are massing in quiet sidestreets,
Without you all streets would be one-way the other way,
Without you there'd be no one to kiss goodnight when we quarrel,
Without you the first martian to land would turn round and go away again,
Without you they'd forget to change the weather,
Without you blind men would sell unlucky heather,
Without you there would be
no landscapes/no stations/no houses
no chipshops/no quiet villages/no seagulls
on beaches/no hopscotch on pavements/no night/no morning/
there'd be no city no country
Without you.

Adrian Henri

Karthik calling Karthik

2010-03-22T12:35:00.003+02:00

Να μια παράξενη ιστορία. Εγώ, βασικά, ξεκίνησα να πάω να δω το "Alice in Wonderland", αλλά ήταν Κυριακή κι εδώ στο Brighton είχαν βγει όλα τα πιτσιρίκια, οπότε αποφάσισα να γλιτώσω τον εαυτό μου από το βασανιστήριο του να παρακολουθήσω ταινία υπό τη συνοδεία ανυπόφορων γελακίων και σχολιασμών κι έτσι πήγα στη διπλανή αίθουσα, όπου έπαιζε ένα ινδικό φιλμ.
Σύμφωνα με την περιγραφή που είχα διαβάσει στο ίντερνετ, το "Karthik Calling Karthik" ήταν η ιστορία ενός νεαρού άντρα που τον εκμεταλλεύονταν όλοι, καθώς δεν έλεγε ποτέ "όχι" σε κανέναν και σε τίποτα. Ο σπιτονοικοκύρης του τον έκλεβε, το αφεντικό του τον κακομεταχειριζόταν και η κοπέλα των ονείρων του δεν ήξερε καν ότι υπάρχει. Μέχρι την ημέρα που δέχεται ένα μυστηριώδες τηλεφώνημα από κάποιον που ισχυρίζεται ότι είναι...ο ίδιος (!) και τον βοηθάει να αλλάξει τη ζωή του προς το καλύτερο και να κερδίσει τη Shonali.
Εντάξει, σκέφτηκα, αισθηματικό, ενδιαφέρουσα υπόθεση, πόσο κακό μπορεί να είναι; Την πρώτη κατραπακιά την έφαγα σχετικά στην αρχή, όταν συνειδητοποίησα με έκπληξη πόσο καλά σκηνοθετημένη ήταν η ταινία και πόσο πετυχημένα απέδιδε τη μιζέρια και την κατάθλιψη του Karthik. Ο δε Farhan Akhtar ήταν εξαιρετικός στο ρόλο του και είχε γίνει ένα με αυτόν.
Τη δεύτερη κατραπακιά την έφαγα όταν συνειδητοποίησα πως η ταινία είναι, στην πραγματικότητα, ψυχολογικό θρίλερ...! Το σενάριο, μπορεί να μην ήταν 100% πρωτότυπο, αλλά ήταν πολύ καλογραμμένο και η εξήγηση που δόθηκε στο τέλος ήταν λογικά ορθή και επιστημονικά σωστότατη. Δεν είναι ακριβώς ανατρεπτική, όμως δεν την περιμένεις κιόλας. Έχοντας συνηθίσει τα ψυχολογικά θρίλερ που στοχεύουν στο twist και τα κάνουν μαντάρα από επιστημονικής άποψης (βλ. "Shutter Island" που είναι και πρόσφατο), το "Karthik calling Karthik" ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.
Το δεύτερο, κοινωνικό επίπεδο της ταινίας, ήταν επίσης ικανοποιητικό, καθώς μας δείχνει τη σκληρή πραγματικότητα: ότι για να ανέβει κάποιος ψηλά σε μια μεγάλη εταιρεία, πρέπει να κινείται παρασκηνιακά...ωστόσο η κοινωνική άνοδος δεν είναι απαραίτητο ότι φέρνει και την πνευματική γαλήνη. Ούτε και το τέλος, όμως, είναι κλασικό happy end, καθώς δεν λύνονται τα πάντα "μαγικά", αλλά απλά γίνονται λίγο καλύτερα.
Στα δυνατά σημεία του ανήκουν σίγουρα η σκηνοθεσία και η ερμηνεία του Akhtar. Οι σκηνές στις οποίες έφευγε το χρώμα και ο ήχος και ακουγόταν μόνο ο χτύπος της καρδιάς ήταν απλά φανταστικές. Η Deepika Padukone είναι γλυκιά και πανέμορφη.
Στα αδύναμα σημεία είναι τα τραγούδια που θυμίζουν αχρείαστα ότι η ταινία είναι Bollywood (αν και πιστεύω πως αν δεν είχαν σπεύσει να μεταφράσουν τους στίχους θα ήταν αρκετά πιο υποφερτή η κατάσταση) και η κάπως μεγάλη διάρκεια, αν και δεν μπορώ να πω πως είχε ανούσιο screen-time.
Γενικά τη βρήκα πολύ καλή και με εξέπληξε ευχάριστα. Ελπίζω να ξαναδούμε τον Akhtar στο μέλλον, καθώς είναι πολλά υποσχόμενος ηθοποιός.

The Blind Side

2010-02-13T05:15:00.006+02:00

Το "The Blind Side" είναι μια ταινία βασισμένη στην αληθινή ιστορία του εύσωμου και περιθωριοποιημένου νεαρού Michael "Big Mike" Oher, ο οποίος με τη βοήθεια και την υποστήριξη της οικογένειας Tuohy - και ιδίως της μητέρας, Leigh Anne - κατορθώνει να ξεπεράσει τα ακαδημαϊκά του προβλήματα και να αναδειχθεί ως αστέρας του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Και αυτή είναι, πάνω-κάτω, η υπόθεση.

Η ταινία επικεντρώνεται στους χαρακτήρες και τις σχέσεις τους, ιδίως αυτήν μεταξύ Leigh Anne και Michael. Δίνει λιγότερο βάρος στο αθλητικό κομμάτι κι όταν το κάνει γίνεται με έναν τρόπο που δεν απαιτεί ούτε ιδιαίτερες γνώσεις ούτε ιδιαίτερη αγάπη για τον αθλητισμό.

Το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να τονίσω σ'αυτό το σημείο είναι πως τα επιχειρήματα περί κλισέ, τρυπών στο σενάριο, "αμερικανιάς" κτλ. δεν έχουν θέση δεδομένου ότι πρόκειται για μια πραγματική ιστορία πραγματικών ανθρώπων στον πολύ πραγματικό μας κόσμο. Αν κάποιος κάνει τον κόπο να κάτσει να το δει, λοιπόν, καλό είναι να γνωρίζει εκ των προτέρων πως, ουσιαστκά, θα δει μια γλυκιά και τρυφερή ιστορία για το "American Dream". Καλύτερα δηλαδή να μην κάτσει να τη δει κανείς καν αν θεωρεί πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να του αρέσει, παρά να τη δει μόνο και μόνο για να την κράξει...

...όπως έκαναν πολλοί, ευελπιστώντας να δουν μια κακή ερμηνεία εκ μέρους της Sandra Bullock. Σε όλους αυτούς η Bullock τρίβει τη σκληρή της δουλειά στα μούτρα, λοιπόν, και μπράβο της. Όχι, η ερμηνεία της δεν είναι συγκλονιστική, όχι δεν είναι κάτι που θα μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου. Ωστόσο, είναι πραγματικά καλή και η ηθοποιός προσπάθησε πολύ γι'αυτήν και μπράβο της. Για να επεκταθώ λίγο, δεν πιστεύω πως η Bullock είναι κανένα τρομερό ταλέντο που απλώς έκανε λάθος επιλογές (κάτι που πιστεύω για την Angelina Jolie, για παράδειγμα). Είναι μια μέτρια ηθοποιός που έχει παίξει σε πολλές μέτριες ταινίες και κάποιες κακές. Όμως, εδώ φαίνεται πως με την κατάλληλη καθοδήγηση μπορεί να καταφέρει και καλύτερα πράγματα. Όχι πως θα μας συναρπάσει ποτέ με την υποκριτική της ικανότητα, αλλά μπορεί τουλάχιστον να στέκεται αξιοπρεπέστατα σε μια αξιοπρεπέστατη ταινία.

Η ερμηνεία της είναι προσεγμένη, δουλεμένη, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, βγάζει μια ήρεμη συγκίνηση και γενικά πείθει απόλυτα στο ρόλο της πετυχημένης σαραντάρας που κρατάει τα ηνία της οικογένειάς της και δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της. Καλός και ο Quinton Aaron στο ρόλο του μεγαλόσωμου, καλόκαρδου και λιγομίλητου Michael, με τα δειλά του χαμόγελα και τις πληγωμένες σιωπές. Καλά και τα πιτσιρίκια που ερμήνευαν τα παιδιά της οικογένειας, όπως και η οσκαρούχος Kathy Bates που πάντα δίνει μια άλλη πνοή σε ό,τι κι αν συμμετέχει.

Η ταινία, λοιπόν, είναι καλή. Έχει στρωτό σενάριο, προσεγμένη σκηνοθεσία και ικανοποιητικές ερμηνείες από όλους τους συμμετέχοντες. Σίγουρα δεν αξίζει καμία από τις οσκαρικές υποψηφιότητες (για καλύτερη ταινία και Α' γυναικείο ρόλο), όμως είναι ζεστή, γλυκιά και όμορφη και βλέπεται πολύ ευχάριστα. Η Bullock θα το σηκώσει το αγαλματάκι σχεδόν σίγουρα, πάντως, έχει προωθηθεί πολύ και κέρδισε ήδη το βραβείο του σωματείου των ηθοποιών.

Agora [Υπατία]

2010-02-10T20:45:00.007+02:00

Ο Alejandro Amenabar, στην τελευταία του ταινία, αποπειράται να δημιουργήσει ένα ιστορικό δράμα-καταγγελία στο θρησκευτικό φανατισμό. Επικεντρώνει την ιστορία του στα πρόσωπα του σκλάβου Davus, ο οποίος στρέφεται στον ανερχόμενο χριστιανισμό με την ελπίδα να απελευθερωθεί και της φιλοσόφου και αφέντρας του, Υπατίας, με την οποία είναι κρυφά ερωτευμένος. Στο πρόσωπο της Υπατίας βλέπουμε μια γυναίκα που αγαπά την επιστήμη, τη σκέψη και την αμφισβήτηση τόσο πολύ, που απορρίπτει όλους τους επίδοξους μνηστήρες που την περιτριγυρίζουν. Βλέπουμε, επίσης, μια γυναίκα που τολμάει να υψώνει τη φωνή της στους άντρες, να υπερασπίζεται τη δικαιοσύνη και να αντιμάχεται την αδικία. Που φέρεται σε όλους, ακόμη και στους σκλάβους, με σεβασμό.

Ο Amenabar, προς τιμήν του, κρατά αμερόληπτη θέση απέναντι στις θρησκευτικές ομάδες που παρουσιάζει και αντιμετωπίζει τους παγανιστές, του χριστιανούς και τους εβραίους υπό την ίδια σκοπιά. Δεν παίρνει το μέρος κανενός και τολμάει να πει αυτό που πολλοί ξέρουν αλλά λίγοι παραδέχονται: ότι τα χειρότερα εγκλήματα έχουν γίνει στο όνομα της πίστης. Κάθε πίστης. Μιλάει επίσης για τον μισογυνισμό της εποχής, που απαιτούσε από τις γυναίκες να παντρεύονται και να μένουν σπίτι, σιωπηλές και υπάκουες, στο περιθώριο της κοινωνίας που κυβερνούσαν οι άντρες. Μιλάει και για την υποκρισία όσων καρπώθηκαν την πίστη για να αποκτήσουν εξουσία και διαστρέβλωναν τις γραφές προκειμένου να πετύχουν το σκοπό τους.
Με το βανδαλισμό της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας από τους Χριστιανούς (ως αντίποινα σε άλλα αντίποινα σε μια μάχη χωρίς αρχή και τέλος), ο Amenabar μιλάει ουσιαστικά για την αρχή του σκοταδισμού και για την ημέρα εκείνη που η γνώση πέθανε στο βωμό της θρησκείας.

Το εγχείρημά του ήταν τολμηρό και σίγουρα πρόκειται για μια πολύ καλή ταινία. Δεν στέκεται στο ύψος άλλων δημιουργημάτων του όπως το "Η θάλασσα μέσα μου" ή το "Abre los ojos", ωστόσο είναι ένα αξιόλογο έργο που σίγουρα αξίζει να δει κανείς. Η Rachel Weisz παραδίδει μια υποδειγματική ερμηνεία, ενώ πολύ καλός είναι και ο Max Minghella, όπως και ο Oscar Isaac. Ωστόσο, σε κάποια σημεία διέκρινα μια υπερβολή στη σκηνοθεσία η οποία "μπούκωνε" το έργο και κατέπνιγε τη δύναμη της ιστορίας.

Γενικά, η ταινία είναι πολύ καλή και καταπιάνεται με ένα δύσκολο ζήτημα, το οποίο καταφέρνει να μεταφέρει στην οθόνη αξιοπρεπέστατα. Χαίρομαι που ο Amenabar πειραματίζεται διαρκώς με νέα είδη και περιμένω με ανυπομονησία και την επόμενη δημιουργία του, καθώς έχει παραδώσει εξαιρετικές ταινίες τα τελευταία χρόνια. Η "Υπατία" (ατυχής τίτλος, έπρεπε να το αφήσουν "Αγορά", ειδικά εφόσον είναι ελληνική λέξη) σίγουρα δεν είναι ό,τι καλύτερο έχει γυρίσει, ωστόσο είναι κι αυτή στο σταθερά υψηλό επίπεδο όλων των ταινιών του ως τώρα.

Das Weisse Band [Η Λευκή Κορδέλα]

2010-02-04T07:52:00.003+02:00

Είδα κι εγώ επιτέλους την ταινία για την οποία μιλάει φέτος όλος ο κόσμος με τα καλύτερα λόγια. Την ταινία που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ των Καννών και που πιθανότατα θα πάρει το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Η προσωπική μου γνώμη - που δεν πρόκειται να είναι ιδιαίτερα δημοφιλής αν κρίνω από τον γενικότερο ενθουσιασμό που συντροφεύει κάθε συζήτηση για την ταινία...ε, βασικά δεν εντυπωσιάστηκα.
Θυμάστε μια ταινία που είχε κυκλοφορήσει πριν μερικά χρόνια, που λεγόταν "Dogville" και είχε κάνει πάταγο; Που μιλούσε για τον νόμο της σιωπής, την εκμετάλλευση, τη βία, την αλληλλοκάλυψη στις μικρές κοινότητες; Που μιλούσε για το πώς η βία φέρνει περισσότερη βία και διαιωνίζει τον κύκλο; Ε, βασικά, η "Λευκή Κορδέλα" μιλάει ακριβώς για το ίδιο πράγμα. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Λίγο πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, σε ένα μικρό βαυβαρικό χωριό, ο τοπικός δάσκαλος μας αφηγείται μια σειρά γεγονότων τα οποία, όπως μας λέει από την εισαγωγή κιόλας, είναι ικανά να εξηγήσουν την πορεία ολόκληρης της χώρας (για όποιον δεν το έπιασε, βασικά αναφέρεται στην μετέπειτα γέννηση του ναζισμού). Τα γεγονότα αυτά περιλαμβάνουν την εξαφάνιση και τον ξυλοδαρμό του γιου του βαρώνου της περιοχής, το κάψιμο ενός αχυρώνα, την απόπειρα δολοφονίας του γιατρού, τον θάνατο μιας εργάτισσας και την επίθεση σ'ένα καθυστερημένο αγόρι. Παράλληλα βλέπουμε τις ζωές των ανθρώπων της πόλης, οι οποίοι κρύβονται πίσω απ'το δάχτυλό τους και αγνοούν αυτά που ξέρουν καλά πως συμβαίνουν δίπλα τους. Χρησιμοποιώντας το πρόσχημα της θρησκείας και του καθωσπρεπισμού, οι γονείς διδάσκουν στα παιδιά τους τη βία και, με τη σειρά τους, τα παιδιά μαθαίνουν το μάθημα καλύτερα απ'όσο θα περίμενε κανείς (hint hint, ο ναζισμός που λέγαμε).

Η σκηνοθεσία είναι πραγματικά εκπληκτική. Ο Χάνεκε αυτή τη φορά πραγματικά μεγαλούργησε από σκηνοθετικής άποψης. Υπονοεί τη βία αντί να τη δείχνει, κινηματογραφεί κλειστές πόρτες, πόδια νεκρών, σκοτεινά σπίτια κτλ., όλα με μια υπέροχη, ασπρόμαυρη φωτογραφία που αποτελεί, με απλά λόγια, έργο τέχνης και είναι η ονείρωξη του κάθε σινεφίλ.

Κι όμως, όλη αυτή η μεγαλειώδης και συγκλονιστική σκηνοθεσία, δεν ήταν αρκετή για να με πείσει πως αυτό το έργο δεν το είχα ξαναδεί. Η συμβολική διάσταση δεν είναι καθόλου συμβολική, αντιθέτως είναι "μέσα στα μούτρα" και το όλο μήνυμα που προσπαθεί να περάσει, αν και αξιολογότατο, στερείται πρωτοτυπίας και φρεσκάδας. Κοινώς, μας τα'παν κι άλλοι.

Οι ερμηνείες, άρτιες και αξιοπρεπείς μεν, αλλά χωρίς το κάτι παραπάνω που θα σου μείνει, δε. Από την άλλη, ενώ κατανοώ το σκοπό που εξυπηρετεί, η παντελής απουσία συναισθήματος με ενόχλησε και σε ένα-δυο σημεία τη βρήκα παρατραβηγμένη. Δηλαδή πόσο άνιωθη μπορεί να είναι πια μια κοπέλα που κακοποιείται και πόσο απαθής μπορεί να μένει ο πρωταγωνιστής μπροστά σε μια συγκλονιστική αποκάλυψη; Η οποία αποκάλυψη είναι συγκλονιστική μόνο για τον πρωταγωνιστή, γιατί ο θεατής τη βλέπει να έρχεται από χιλιόμετρα μακριά.

Τελικά, η ταινία περισσότερο σπουδή πάνω στη σκηνοθεσία θυμίζει, παρά πραγματική ταινία. Αυτή είναι μόλις η δεύτερη ταινία του Χάνεκε που βλέπω, αλλά μου φαίνεται πως κατέχει περισσότερο το άθλημα του σκηνοθέτη παρά αυτό του σεναριογράφου. Φυσικά και αξίζε το Χρυσό Φοίνικα, ας μην κοροϊδευόμαστε, ποιος τον άξιζε περισσότερο, ο Tarantino; Και ναι, είναι πολύ πιθανό να είναι όντως η ταινία της χρονιάς (επιφυλλάσσομαι καθώς δεν έχω δει ακόμη το "Invictus"). Ωστόσο, ρε παιδιά, ας μην γινόμαστε και υπερβολικοί. Πρόκειται περί ξαναζεσταμένου φαγητού, δίχως ίχνος πρωτοτυπίας. Τα έχουμε δει/διαβάσει κι άλλες φορές. Και μπορεί να ψιλο-απεχθάνομαι τον άκρατο και εύκολο συναισθηματισμό στον οποίο στοχεύει ο Τρίερ, όμως όπως και να το κάνουμε το "Dogville" μας τα είπε όλα αυτά αρκετά πιο πριν. Αν δεν το είχα δει, ίσως η "Λευκή Κορδέλα" να μου έκανε περισσότερη εντύπωση. Όμως το έχω δει. Το αποτέλεσμα; Το "μήνυμα" της "Λευκής Κορδέλας" δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο να μου πει. Χίλια μπράβο στον σκηνοθέτη Χάνεκε και το αξίζει, αλλά ο σεναριογράφος Χάνεκε καλύτερα να παραδώσει τα ηνία σε κάποιον άλλο την επόμενη φορά.

City of life and death

2010-01-31T06:32:00.000+02:00

Το 1928 η κινεζική πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από το Πεκίνο στη Νανκίνγκ, όπου λόγω του Β' Σινοϊαπωνικού Πολέμου (που αργότερα έγινε μέρος του Β'ΠΠ) της οποίας ο πληθυσμός από 250.000 εκτοξεύτηκε στο 1.000.000. εξαιτίας του Β' Σινοϊαπωνικού Πολέμου (που αργότερα έγινε μέρος του Β'ΠΠ) που έκανε αμέτρητο κόσμο να καταφύγει για προστασία από τη Μαντσουρία και άλλες κινεζικές πόλεις στη Νανκίνγκ.. Κι όντως επικρατούσε ασφάλεια στην πόλη , μέχρις ότου τα ιαπωνικά στρατεύματα μεταφέρθηκαν μετά τη μάχη της Σαγκάης στη Νανκίνγκ, στις 11 Νοεμβρίου του 1937..
Πριν την “είσοδο” στην πόλη, οι Ιάπωνες βομβάρδιζαν επί μέρες την Νανκίνγκ, στοχοποιώντας ακόμη και νοσοκομεία ή κέντρα όπου είχαν καταφύγει οι μετανάστες, ωθώντας ΗΠΑ και Αγγλία να δημιουργήσουν Ζώνες Ασφαλείας. Στις 9 Δεκέμβρη ο αυτοκρατορικός στρατός επιτέθηκε στην Νανκίνγκ και σύντομα η πόλη έπεσε.

Μετά την πτώση, ο στρατός επιδόθηκε σε ασυλλήπτου μεγέθους φρικαλαιότητες και λεηλασίες, με αφορμή τους Κινέζους στρατιώτες που κρυβόντουσαν στην πόλη. Για έξι εβδομάδες, οι Ιάπωνες δολοφονούσαν, βίαζαν, ακρωτηρίαζαν, έκαιγαν, έπνιγαν στον ποταμό Γιανγκ Τσε και απήγαγαν τον κινεζικό πληθυσμό. Οι περιγραφές των ξένων που ήταν μάρτυρες στα γεγονότα κάνουν λόγο για απίστευτη βαρβαρότητα κατά την εκτέλεση όλων των εγκλημάτων. Κι αυτό, γιατί μετά τη μάχη της Σανγκάης, ο αυτοκράτορας Χιροχίτο, διέταξε την άρση των περιορισμών του διεθνούς δικαίου ειδικά για τους Κινέζους αιχμαλώτους.
Ο αριθμός των νεκρών δεν μπορεί να υπολογιστεί. Οι περισσότεροι κάνουν λόγο για τουλάχιστον 300.000 νεκρούς και 20.000 βιασμένες γυναίκες. Η κινεζική κυβέρνηση αυξάνει κι άλλο τα νούμερα, ενώ οι Ιάπωνες δεν έχουν ακόμα αναγνωρίσει τα γεογονότα.
Για τους Κινέζους, ο “Βιασμός της Νανκίνγκ” ισοδυναμεί με το Ολοκαύτωμα και για τον υπόλοιπο κόσμο προσμετράται ως μια από τις δέκα μεγαλύτερες σφαγές της ιστορίας..

Φέτος κυκλοφόρησε η ταινία “City of life and death” του Κινέζου Lu Chuan. Ένα έργο, φόρος τιμής στην πόλη και στους νεκρούς της, χωρίς επιδίωξη διδακτισμού, προπαγάνδας ή απλά ιστορικής αφήγησης εν είδει ντοκιμαντέρ. Τα γεγονότα χρησιμοποιούνται ως εγγενώς εγγεγραμμένες στον κινεζικό λαό αναμνήσεις και φτιάχνουν μια ταινία- διακήρυξη κατά του πολέμου.
Με όχημα 4 μαρτυρίες, από 4 διαφορετικά πρόσωπα που ανήκουν σε διαφορετικά στρατόπεδα, η ταινία τελικά μιλά για τους καθημερινούς πολίτες. Παρακολουθούμε τον Mr.Tang, γραμματέα του Ναζί John Rabe που βοήθησε χιλιάδες Κινέζους ( ο οποίος αποτελεί ιστορικό πρόσωπο και μάλιστα του ζητήθηκε να επιστρέψει στη Γερμανία, γιατί με τις πράξεις του έθετε σε κίνδυνο τις γερμανοϊαπωνικές σχέσεις), τη δασκάλα Jiang, τον Ιάπωνα στρατιώτη Kadokawa και τον Xiaodouzi, παιδί στον κινεζικό στρατό. Σε απάντηση στις ταινίες του είδους που προβάλλουν ήρωες, ο Chuan παραθέτει τους αμέτρητους απλούς ανθρώπους που βιώνουν τον πόλεμο.
Η ιδιαιτερότητα του φιλμ, ωστόσο, έγγυται στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται τα εγκλήματα. Δεν παρουσιάζονται σαν σε σπλάτερ ή σαν σε ταινία τρόμου, ούτε σαν σε μελόδραμα. Παρουσιάζονται με ωμότητα. Με την ίδια ωμότητα που αντιμετώπισαν οι Ιάπωνες τους Κινέζους και που δεν είχε σχέση με την μεθοδικότητα των Ναζί, αλλά μάλλον αποτελούσε ψυχρή βία με τον τρόπο που η αράχνη “παίζει” με ένα παγιδευμένο έντομο. Χωρίς σκέψη, χωρίς αιτία. Κι αυτός ο νατουραλισμός είναι που διαλύει ψυχολογικά τον θεατή .
Όλα αυτά σκιαγραφούνται σε ασπρόμαυρο, μονοχρωματικό κάδρο που τονίζει κι άλλο τις αντιθέσεις : δημιουργία- καταστροφή, αγάπη– μίσος, εξουσία- υποταγή και φυσικά ζωή- θάνατος.. Σε μια πόλη που αποπνέει θάνατο και φτάνει να τον αποζητά σαν τη μόνη λύση, οι άνθρωποι απογυμνώνονται δείχνοντας ποιοι πραγματικά είναι. Ποιοι κάνουν τα πάντα για να σώσουν το τομάρι τους, ποιοι προσπαθούν να βοηθήσουν τους υπόλοιπους, ποιοι υπακούν κατά γράμμα στις εντολές ξεχνώντας την όποια ανθωπιά τους, ποιοι τις παραβαίνουν για να σώσουν κόσμο, ποιοι σκέφτονται ατομικά και ποιοι συλλογικά. “Μερικές φορές, ο θάνατος είναι πιο εύκολος από τη ζωή”, λέει σε κάποιο σημείο ένας Ιάπωνας στρατιώτης και περικλύει μες στην φράση του όλη την ατμόσφαιρα. Όμως, η ζωή μπορεί να γεννηθεί μέσα από το θάνατο, μας κλείνει το μάτι ο Lu Chuan. Όπως πχ. στη σκηνή όπου 10.000 γυναίκες παραδίδονται εκούσια στους Ιάπωνες για να τους “ανακουφίσουν” ξέροντας πως τους περιμένει κάτι χειρότερο από το φόνο. Κι όμως, οι ίδιες θυσιάζονται για να γλιτώσουν κάποιες άλλες. Αντίστοιχα, η τελευταία σκηνή, μες στη φύση την άνοιξη που συμβολίζει το ξαναγέννημα..
Η ταινία μπορεί να κουράσει σε ορισμένα σημεία και σίγουρα δεν πρόκειται για ψυχαγωγία. Μετά την προβολή δε μπορείς ούτε να μιλήσεις, νιώθοντας πως έχεις φύγει από τον κόσμο των ζωντανών. Η τελευταία -αισιόδοξη- σκηνή δεν αρκεί για να αντιστρέψει το προηγούμενο κλίμα..

Rent

2010-01-11T15:12:00.002+02:00

Το Rent είναι ένα σύγχρονο, ροκ μιούζικαλ του Jonathan Larson, το οποίο μετά από πολυετή επιτυχία στο εξωτερικό, ανεβαίνει στην ελληνική σκηνή, στο θέατρο "Χώρα" στην Κυψέλη. Ο Brett Rothstein, σχεδιαστής ήχου του Rent στην Αμερική, ήρθε στην Ελλάδα με τον ανάλογο τεχνικό εξοπλισμό, προκειμένου να αναλάβει την ελληνική μεταφορά του μιούζικαλ. Η απόδοση των κειμένων έχει γίνει από τον Γιώργο Καπουτζίδη, γνωστό για τις τηλεοπτικές επιτυχίες "Σαββατογεννημένες" και "Στο Παρά Πέντε", ενώ σκηνοθέτις της παράστασης είναι η Θέμις Μαρσέλλου. Πρωταγωνιστούν οι: Αργύρης Αγγέλου, Πάνος Μουζουράκης, Αντιγόνη Ψυχράμη, Άντα Λιβιτσάνου κ.ά.
Το έργο ξεκινά Χριστούγεννα, στη Νέα Υόρκη και τελειώνει ένα χρόνο μετά. Ακολουθεί τις ζωές μιας παρέας μποέμ, περιθωριακών ανθρώπων που παλεύουν κάθε μέρα προκειμένου να επιβιώσουν και να γίνουν αποδεκτοί. Ο Μαρκ είναι ένας σκηνοθέτης που φοβάται τη ζωή και τον οποίο παράτησε η κοπέλα του για μια άλλη γυναίκα. Ο Ρότζερ είναι ένας τραγουδοποιός που κάποτε ήταν επιτυχημένος αλλά έχει κλειστεί στον εαυτό του μετά την τραγική τροπή που πήρε η ζωή του όταν η αγαπημένη του αυτοκτόνησε. Ο Κόλλινς είναι ένας ομοφιλόφυλος άντρας που διώχτηκε από το MIT γιατί οι μέθοδοι διδασκαλίας του κρίθηκαν ανατρεπτικές. Ο Έηντζελ είναι drag queen και μεγάλη καρδιά, βοηθάει τους πάντες κι είναι πάντοτε με το γέλιο στα χείλη. Η Μίμι είναι στρίπερ και ναρκομανής. Η Μωρήν αποτυχημένη καλλιτέχνης και η Τζοάν δικηγόρος που ζει και αναπνέει για τη Μωρήν. Ο Μπεν ήταν φίλος που τώρα έγινε εχθρός και απειλεί να τους πετάξει έξω από το ετοιμόρροπο σπίτι όπου μένουν.
Ο έρωτας, η αρρώστια, ο θάνατος, η περιθωριοποίηση, ο φόβος, η αλλοτρίωση...με όλα αυτά κι ακόμη περισσότερα καταπιάνεται το Rent, μ'έναν τρόπο δυναμικό και συγκινητικό. Το καστ των ηθοποιών είναι εξαιρετικό, με τον "Έηντζελ" (συγχωρέστε με, αλλά δεν γνωρίζω το όνομά του) να ξεχωρίζει λίγο παραπάνω και τον Πάνο Μουζουράκη να μαγεύει με την ιδιαίτερη, ροκ φωνή του. Φανταστικοί είναι επίσης οι μουσικοί που παίζουν επί σκηνής, αλλά και ο ήχος και η τεχνική υποδομή της παράστασης.
Γενικότερα, πρόκειται για μια καταπληκτική και πολύ αξιόλογη παράσταση που αξίζει να δείτε (και όχι, δεν το λέω επειδή ο μπασίστας είναι φίλος μου!:-Ρ). Το εισητήριο είναι δυστυχώς αρκετά τσιμπημένο, όμως το έργο αξίζει τα λεφτά του και με το παραπάνω. Θα γελάσετε, θα συγκινηθείτε και θα περάσετε 2 υπέροχες ώρες με τη συντροφιά χαρακτήρων που ποτέ δεν θα γυρνούσατε να κοιτάξετε δεύτερη φορά αν τους βλέπατε στο δρόμο.
Βρήκα ιδιαίτερα συγκινητική τη στιγμή όπου ο Κόλλινς και ο Έηντζελ φιλιούνται στο δρόμο και περνάει ένα ζευγάρι κι ο άντρας αποκαλεί τον Έηντζελ "παλιόπουστα". Ο διάλογος όσο καλύτερα τον θυμάμαι:

Έηντζελ: Και πού πάτε, αν επιτρέπεται;
Κοπέλα: Σινεμά.
Έηντζελ: Ααα, σινεμά. Και για να σε ρωτήσω, φίλε μου...Αν την ώρα που εσείς παρακολουθείτε την ταινία σας εμείς πάμε σπίτι μου και το κάνουμε, θα σας χαλάσουμε με κάποιον τρόπο την προβολή; Γιατί προσπαθώ, πραγματικά προσπαθώ να καταλάβω τι κακό έχω κάνει εγώ σε σένα.
Άντρας:......
Έηντζελ: Το περίμενα. Την απάντηση που μου έδωσες να τη θυμάσαι. Θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.

Σε Παλιό Συμφοιτητή

2009-12-23T21:01:00.001+02:00

Προσκυνητής θα πάω κατά το σπίτι σου
Και θα μου πουν δεν ξέρουνε τι εγίνεις.
Μ' άλλον μαζί θα ειδώ την Αφροδίτη σου
Κι άλλοι το σπίτι θα 'χουν της Ειρήνης.

Θα πάω προς στην ταβέρνα, το Σαμιώτικο
Που επίναμε για να ξαναζητήσω.
Θα λείπεις, το κρασί τους θα ΄ναι αλλιώτικο,
Όμως εγώ θα πιω και θα μεθύσω.

Θ΄ανέβω τραγουδώντας και τρεκλίζοντας
Στο Ζάππειο που ετραβούσαμεν αντάμα,
Τριγύρω θα ΄ναι ωραία, πλατύς ορίζοντας
Και θα ΄ναι το τραγούδι μου σαν κλάμα.

Κώστας Καρυωτάκης (1896-928)

An education (Μια κάποια εκπαίδευση)

2009-12-12T18:03:00.006+02:00

Με προβλημάτισε πολύ αυτή η ταινία. Τη σκεφτόμουν για ώρες μετά και προσπαθούσα να καταλάβω τι είχαν κατά νου σκηνοθέτης-σεναριογράφος όταν αποφάσισαν να μας διηγηθούν την ιστορία της 17χρονης Τζένης που όλη της η ζωή περιορίζεται στο διάβασμα και ο μόνος της στόχος είναι να σπουδάσει στην Οξφόρδη μέχρι που γνωρίζει τον πολύ μεγαλύτερό της Ντέιβ, ο οποίος την μυεί σε έναν άλλο τρόπο ζωής : ακριβά ρεστοράν, διάσημα τζαζ μπαρ, ταξιδάκια σε διάφορα μέρη, κονσέρτα κλασικής μουσικής.. Μέχρι που της κάνει πρόταση γάμου και η Τζένη τότε παρατάει το σχολείο, τις εξετάσεις, την ως τότε ζωή της για χάρη του... για να μάθει ότι είναι παντρεμένος με παιδί και έχει συνέχεια ειδύλλια με μικρότερες. Κι εκεί καταλαβαίνει ότι δεν έχει τίποτα. Ούτε τον γάμο, ούτε το πανεπιστήμιο.
Στην αρχή του φιλμ βλέπουμε τη Τζένη-μαθήτρια, που διαβάζει, διαβάζει, διαβάζει και παίρνει άριστα παντού, εκτός από τα λατινικά, όπου είναι αδύναμη. Ακούει γαλλική μουσική, τραγουδάει και ονειρεύεται να πάει κάποια στιγμή στο Παρίσι.
Από ένα σημείο και έπειτα βλέπουμε την αλλαγή και τελικά μεταμόρφωσή της σε "δεσποινιδούλα" που έχει σοβαρή σχέση, ντύνεται κομψά, βγαίνει, κάνει παρέες με μεγαλύτερους, κοροϊδεύει γονείς και φίλους, αντιμιλά σε καθηγητές και διευθυντές.
Kάνει την επανάστασή της κόντρα στα τόσα χρόνια μελέτης, σκληρού διαβάσματος, κλεισούρας, καταπίεσης. Έχει απόλυτο δίκιο όταν σε μια διαμάχη της με τη διευθύντριά της της λέει "Πείτε μας για ποιο λόγο πρέπει να σπαταλάμε τα καλύτερά μας χρόνια σε κάτι ανιαρό και τόσο δύσκολο." Και όντως η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή, μωρό μου! Έχει δίκιο όταν βγαίνει και λέει τι θα γίνει "αν για κάποιο λόγο πάθω κάτι αύριο δε θα'ναι κρίμα να μην έχω ζήσει καθόλου";

Απ'την άλλη (και εδώ βρίσκεται η μαγκιά του σεναριογράφου Nick Hornby).. η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι! Εκεί γέρνει το δεύτερο κομμάτι του φιλμ, όταν ο Ντέιβ ξεσκεπάζεται. Η Τζένη δεν έχει δώσει εξετάσεις και όπως λέει και η ίδια "έχει πετάξει τη ζωή της στα σκουπίδια". Αυτό ακριβώς που την έκανε να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες κοπέλες της ηλικίας της, αυτό που της έδινε τη γοητεία που διέγνωσε και ο Ντέιβ δεν ήταν μόνο η εξωτερική ομορφιά της, αλλά κυρίως ήταν το μυαλό της, ο τρόπος σκέψης της, οι γνώσεις της. Και όταν τα παρατάει όλα αυτομάτως είναι σαν να ακυρώνει και τη διαφορετικότητά της. Αυτή, που πήγαινε για καθηγήτρια Αγγλικών στην Οξφόρδη να καταντήσει μια νοικοκυρά που θα μένει σπίτι και θα φροντίζει παιδιά ή θα καταντήσει σαν την Έλεν, την όμορφη μεν φίλη του Νταν, βούρλο δε ; Που απλά θα είναι η γλάστρα της παρέας και θα περιφέρει το κορμί της από τα μαγαζιά στα μπαρ και τα εστιατόρια ζώντας τελικά μια ζωή κενή;;

Δύσκολο να απαντήσεις, δύσκολο να διαλέξεις. Η κάθε πλευρά έχει τα δικά της θετικά και αρνητικά. Η αλήθεια κάπου στη μέση.
Εν τέλει, σκιαγραφούνται οι δύο επιλογές που έχουμε στη ζωή μας :
το να μοχθήσουμε πραγματικά για κάτι και να καταφέρουμε ότι θεωρείται επιτυχία με βάση τα δικά μας κριτήρια (ανεξαρτησία, φίλοι, ταξίδια) είτε τον πιο εύκολο δρόμο αλλά και πιο αδιέξοδο : της εξαπάτησης, της διαφθοράς και της ευτυχίας με βάση κριτήρια άλλων (ακριβά μέρη, πολλά περιουσιακά στοιχεία). Προσπαθώντας σαφώς να απολαμβάνουμε την ως εκεί διαδρομή, όσο περισσότερο μπορούμε.

Mε ένα εξαιρετικό καστ (Peter Sasgaard, Olivia Williams, Alfred Mollina, Rosamund Pike αλλά και οι ανερχόμενοι και πολλά υποσχόμενοι Carey Mulligan -που φήμες λένε ότι έχει σίγουρη την υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου- και Dominic Cooper), υπέροχη φωτογραφία και φοβερή αναπαράσταση της εποχής η ταινία είναι πραγματικά κάτι το διαφορετικό. Και επειδή το σενάριο το παίνεσα, καιρός είναι να πω και για τη σκηνοθεσία : τη Lone Scherfig την είχα αγαπήσει από τις πρώτες τις ταινίες, όπου ως μαθήτρια του Jørgen Leth είχε επηρεαστεί απ'το δανέζικο σινεμά και μάλιστα το "Italian for begginers" είχε έντονα στοιχεία του Δόγματος '95. Ακολούθησε το "Wilbur wants to kill himself", μια άσκηση πάνω στο θέμα του θανάτου και τώρα η διεθνής αναγνώριση σε μια ταινία που μπορεί να μη φέρει τους κανόνες του Δόγματος, εν τέλει η σκηνοθέτις καταφέρνει και περνά τη δική της ματιά, τη δική της, ιδιαίτερη σκηνοθεσία.

something dear

2009-12-12T17:01:00.001+02:00

download

20 Soundtracks of the decade

2009-12-03T13:01:00.006+02:00

20) Corpse bride - Danny Elfmann

19) Stay - Asche & Spencer

18) Once - Glen Hansard & Marketa Irglova

17) Les choristes - Bruno Coulais

16) O, brother where art thou? - Various Artists

15) Anonyma-eine Frau in Berlin - Zbigniew Preisner

14) Diarios de motocicleta - Gustavo Santaolalla

13) The Proposition - Nick Cave & Warren Ellis

12) Girl with a pearl earring - Alexandre Desplat

11) Requiem for a dream - Clint Mansell

10) The Painted Veil - Alexandre Desplat

9) Dancer in the dark (Selmasongs) - Bjork

8) Frida - Elliot Goldenthal

7) Chocolat - Rachel Portman

6) The Fountain - Clint Mansell

5) The Weeping Meadow - Eleni Karaindrou

4) The Hours - Philip Glass

3) Πολίτικη Κουζίνα - Ευανθία Ρεμπούτσικα

2) Good bye Lenin! - Yann Tiersen

1) Amelie - Yann Tiersen

και κομμάτι : Burn it blue - Caetano Veloso & Lila Downs από το "Frida"

Los Abrazos Rotos (Σπασμένες Αγκαλιές)

2009-11-27T16:21:00.002+02:00

"Σπασμένες Αγκαλιές" ονομάζεται η τελευταία ταινία του ιδιοφυούς και αγαπημένου (μου) σκηνοθέτη Pedro Almodovar και είναι, πιθανότατα, η μοναδική ταινία της καριέρας του που είναι παντελώς απαλλαγμένη από τον υπερρεαλισμό και τις εμμονές που τον έκαναν τόσο γνωστό και αναγνωρίσιμο. Θα επανέλθω, όμως, σ'αυτό αργότερα.
Οι "Σπασμένες Αγκαλιές" μας αφηγούνται την ιστορία ενός τυφλού σεναριογράφου με το όνομα Harry Caine (όπως λέμε hurricane). Στην αρχή της ταινίας, βλέπουμε ένα στιγμιότυπο από τη ζωή του Harry όπως αυτή είναι στο παρόν, μέχρι την ώρα που μαθαίνει τα νέα για το θάνατο του επιχειρηματία Ernesto Martel. Από εκεί μεταπηδάμε στο παρελθόν, όπου βλέπουμε τη γραμματέα του Ernesto, τη Lena, η οποία προσπαθεί με πολύ κόπο να βρει κάποια θεραπεία για τον πατέρα της που πάσχει από καρκίνο, καταφεύγοντας ακόμη και στην πορνεία. Τελικά, ο Ernesto Martel θα τη βοηθήσει, στέλνοντας τον πατέρα της σε ιδιωτική κλινική. Από νωρίς όμως φαίνεται πως ο Ernesto έχει μια αφύσικη εμμονή με τη Lena. Πίσω στο παρόν, ένας νεαρός σεναριογράφος προσεγγίζει τον Harry και του προτείνει να γράψουν μαζί ένα σενάριο για την εκδίκηση ενός γιου προς τον πατέρα του.
Από το σημείο εκείνο και έπειτα, αρχίζει και ξετυλίγεται μπροστά μας μια τραγική ιστορία έρωτα, πόνου, προδοσίας και αρρωστημένου πάθους, η οποία καθηλώνει το θεατή στην οθόνη καθώς ποτέ δεν μπορεί να προβλέψει τι ακριβώς θα συμβεί στη συνέχεια. Πολύ ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν ο Harry είναι όντως τυφλός ή αν το παίζει τυφλός από άποψη. Επίσης, συγκλονιστική είναι η σκηνή όπου ο νεαρός Diego απλώνει τις σκισμένες φωτογραφίες στο τραπεζάκι του καφέ, αποκαλύπτοντάς μας έτσι το πού ακριβώς οφείλεται ο τίτλος της ταινίας.

Η αλήθεια είναι πως είμαι κάπως επιφυλακτική σχετικά με το τι "πρέπει" να γράψω γι'αυτήν την ταινία. Το σίγουρο είναι πως μου άρεσε πολύ. Οι ερμηνείες των Lluis Homar (ο ιερέας του "La Mala Educacion") και Penelope Cruz ήταν εξαιρετικές και το σενάριο, αν και συνηθισμένο ως θεματολογία, κατάφερνε να περάσει ένα πολύ ισχυρό μήνυμα (το οποίο καμία σχέση δεν έχει με την ερωτική ιστορία που είναι το επίκεντρο της ταινίας).
Ωστόσο, σε αντίθεση με τις προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη, εδώ η κινηματογράφηση είναι στρωτή, τα γεγονότα ακολουθούν αυστηρή λογική σειρά και οι εμμονές του σκηνοθέτη (γυναίκες, σχέση με τη μητέρα, ομοφυλοφιλία, κακοποίηση) δεν υπάρχουν. Επίσης, τα χρώματα είναι πιο σκοτεινά, πιο μουντά και ο σουρεαλισμός είναι παντελώς απών.
Οι "Σπασμένες Αγκαλιές" είναι η λιγότερο συμβολική ταινία του Pedro Almodovar και το ύφος της προσεγγίζει αρκετά αυτό της "Κακής Εκπαίδευσης", ξεχωρίζοντας όμως ακόμη περισσότερο. Ότι αγαπώ τον Almodovar δεν το έχω κρύψει ποτέ. Οι ταινίες του μου αρέσουν γενικά, με αρκετές ανάμεσά τους να είναι εξαιρετικές. Οι "Σπασμένες Αγκαλιές" δεν ξέρω αν σηματοδοτούν μια στροφή στην καριέρα του, πάντως χαίρομαι όταν βλέπω καταξιωμένους δημιουργούς να πειραματίζονται, είτε το αποτέλεσμα τους δικαιώνει είτε όχι. Ο Almodovar θα μπορούσε να έχει γυρίσει μια ταινία "μια από τα ίδια". Θα είχε ενθουσιάσει τους κριτικούς και οι θεατές θα αναφωνούσαν έκθαμβοι πόσο ευφυής είναι. Αντ'αυτού, έκανε ένα βήμα τολμηρό και έφτιαξε κάτι διαφορετικό. Αλλά κι ακόμη περισσότερα απ'αυτό. Μέσω του χαρακτήρα του Harry, ο πονηρεμένος θεατής θα καταλάβει ότι ο Almodovar μιλάει για τον εαυτό του, για τη δική του ανάγκη να φτιάχνει ταινίες ( άλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η ταινία που γύριζε ο Harry, το "Chicas y Maletas" μοιάζει ακριβώς με τον τύπο ταινιών που έκαναν διάσημο τον Almodovar) και κάνει τη δική του αυτοκριτική. Ταυτόχρονα, μας κλείνει το μάτι δείχνοντάς μας πως πίσω από την κάμερα υπάρχει ένας άνθρωπος με σάρκα και οστά που εμείς οι θεατές δεν ξέρουμε την ιστορία του όμως αυτός προσπαθεί διαρκώς να μας την επικοινωνήσει μέσω του έργου του. Κι ωστόσο, εμείς οι θεατές μυθοποιούμε τον σκηνοθέτη/σεναριογράφο κι έτσι ποτέ δεν κατορθώνουμε να κατανοήσουμε την αλήθεια του, αφήνοντάς την πάντα κάπου στο περιθώριο της όρασής μας και θεωρώντας την μυθοπλασία.
Βλέποντας τις "Σπασμένες Αγκαλιές", το ομολογώ, αναλογίστηκα πάνω σε όλο το προηγούμενο έργο του σκηνοθέτη και αρκετές φορές αναρωτήθηκα μήπως τελικά κάποια από τα πράγματα που θεωρούσαμε υπερβολές και εμμονές στις ταινίες του βασίζονταν σε πραγματικές εμπειρίες. Δεν μπορώ να ξέρω, φυσικά, αν ισχύει κάτι τέτοιο, όμως είτε έτσι είτε αλλιώς, με έκανε να αναρωτηθώ και του αξίζει νομίζω ένα τεράστιο respect που άφησε τον εαυτό του έρμαιο μ'αυτόν τον τρόπο στα μάτια των θεατών του.

Oι 20 καλύτερες ταινίες της δεκαετίας 2000-2009

2009-11-25T23:32:00.002+02:00

Διαβάζοντας διάφορα Top 2o's είπα κι εγώ να κάνω το δικό μου.. Δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση το να διαλέξεις ανάμεσα σε εκατοντάδες ταινίες, να προσπαθήσεις να θυμηθείς, να ψάχνεις για να βεβαιωθείς αν είναι όντως φιλμ του 2000+ κλπ. Εν τέλει τις μάζεψα. Ίσως κάποιες τις έχω ξεχάσει, σίγουρα υπήρχε πολύς ανταγωνισμός, βεβαίως είναι πολλές που δεν έχω δει και θα άξιζαν πιθανόν να είναι στην εικοσάδα. Εδώ όμως παρουσιάζω κάποιες που μου'ρθαν αυθόρμητα, που μπορεί να τις είδα χρόνια πριν αλλά τις θυμάμαι, φιλμ που μου άλλαξαν τον τρόπο σκέψης ή με έστειλαν τελείως. Ταινίες που μου διέλυσαν το μυαλό, τη διάθεση ή και τα νεύρα. Ταινίες που, με λίγα λόγια, θα συνέχιζα να βλέπω ακόμα κι αν έξω καιγόταν ο κόσμος..

20)

19)

18)

17)

16)

15)

14)

13)

12)

11)

10)

9)

8)

7)

6)

5)

4)

3)

2)

1)

Yegelle Tezeta

2009-11-05T20:02:00.000+02:00

Travelling

2009-10-25T22:30:00.001+02:00

download

Ευτυχισμένες Μέρες

2009-10-24T16:04:00.004+03:00

>"Ευτυχισμένες μέρες" του Samuel Beckett στο Θέατρο Χώρα.
Σκηνοθεσία : Έκτορας Λυγίζος
Πρωταγωνιστούν : Μίνα Αδαμάκη, Ερρίκος Λίτσης

Ως άνθρωπος που λατρεύει τον Μπέκετ έβλεπα διστακτικά τη συγκεκριμένη παράσταση. Γενικά δεν μου πολυαρέσει το "πείραγμα" πολύ ιερών κειμένων προς μια άλλη κατεύθυνση. Αλλά οι διαφωνίες και το χάσμα μεταξύ των κριτικών γι'αυτή την παράσταση , που'ταν από τη μια διθυραμβικές και από την άλλη αποκαρδιωτικές, με ιντρίγκαραν να πάω και να το δω.
Ο Γουίλι και η Γουίνι δε βρίσκονται σε χώμα όπως στο αρχικό κείμενο, αλλά σε ένα κλειστό δωμάτιο όπου παρακολουθούνται από κάμερες. Η Γουίνι δεν είναι θαμμένη, αλλά δεμένη σε μια πλαστική καρέκλα. Δίπλα στο δωμάτιο βλέπουμε το υλικό που καταγράφουν οι κάμερες σ'ένα videowall.
Δύο τραγικές φιγούρες που απλά βλέπουν το χρόνο να περνάει χωρίς να κάνουν κάτι ιδιαίτερο. Χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο, χωρίς ουσιαστική επαφή μεταξύ τους. Για την Γουίνι, είναι ευτυχισμένη η μέρα στην οποία ο Γουίλι της λέει ένα "Ναι" ή ένα "Όχι". Και περιμένουν αργά, βασανιστικά, να περάσει η μέρα και να έρθει η νύχτα. Που γι'αυτούς μεταφράζεται σε ένα χτύπημα κουδουνιού. Όταν χτυπάει το κουδούνι πάνε για ύπνο και είναι νύχτα, όταν ξαναχτυπάει ξυπνούν και είναι μέρα. Καμία αίσθηση του χρόνου δηλαδή, γι'αυτούς χρόνος είναι το κουδούνι και μάλιστα δε λέει να περάσει. Η Γουίνι πετάει συνέχεια ατάκες του τύπου "Τώρα πλέον μπορούμε να λέμε μετά από κάποια ώρα" ;
Στη δεύτερη πράξη, η Γουίνι είναι δεμένη ως το λαιμό με ταινίες και ο Γουίλι είναι εξαφανισμένος, χωρίς όμως εκείνη να το ξέρει, αφού λόγω των ταινιών δε μπορεί να γυρίσει το κεφάλι και να δει το χώρο του. Και τότε ξεκινά ένας συγκλονιστικός μονόλογος που παρακολουθούμε με focus στο πρόσωπο της Αδαμάκη στο videowall.
Αυτές οι αλλαγές που σε κάποιους ξένισαν, τις βρήκαν άσχετες με το κείμενο, κλπ. θεωρώ πως είναι άκρως "μπεκετικές". Γιατί στον Μπέκετ δεν υπάρχει χώρος ή χρόνος. Οι πρωταγωνιστές θα μπορούσαν να'ναι οπουδήποτε οποτεδήποτε. Κάποια άτομα που βρέθηκαν κάπου "εγκλωβισμένα", σαν κάποιος να τα πέταξε εκεί, χωρίς να ξέρουμε το γιατί, χωρίς να ξέρουμε το πως. Ο χρόνος είναι κάτι το βασανιστικό, η νύχτα λυτρωτική. Ο Μπέκετ για να γράψει το έργο είχε σαν έμπνευση το μαρτύριο του να ζεις κάπου και η μόνη σου σχέση με το χρόνο να είναι ένα κουδούνι.
Ταυτόχρονα έχουμε σχέσεις εξάρτησης μεταξύ των προσώπων : δεν είναι αγαπημένα ή οτιδήποτε άλλο, αλλά δεν μπορούν χώρια. Όπως η τετράδα στον "Γκοντό" ή ο Hamm και ο Clov του "Endgame".
Και προφανώς οι διάλογοι. Στους οποίους ο Μπέκετ θέλει να δώσει έμφαση, εξ'ού και οι σκηνοθετικές οδηγίες του είναι πάντα λιτό σκηνικό και ελάχιστη ή καθόλου σωματική κίνηση. (Στο "Play" σε σκηνοθεσία του Anthony Mingella οι πρωταγωνιστές μιλούν μέσα από πιθάρια, που ακινητοποιούν τα σώματά τους.) Ειδικά ο μονόλογος της Γουίνι στη δεύτερη πράξη είναι απίστευτος : προσπαθώντας να σπάσει τη σιωπή φαντάζεται ήχους και όταν ακόμα ακούει ήχους νομίζει ότι είναι στο μυαλό της. Προσπαθεί να είναι οπτιμίστρια, σε αντίθεση με τον Γουίλι που προσπαθεί να δραπετεύσει, θέλει το όπλο της για να αυτοκτονήσει, σκέφτεται να κρεμαστεί. Ωστόσο, η σαπίλα και η απόγνωση την κάνουν συνεχώς να προσπαθεί να βρει λόγους για να σκέφτεται αισιόδοξα.. Κι εδώ φαίνεται το μεγαλείο του δημιουργού : να καταφέρνει να σου δημιουργεί αισθήματα άβολα, άσχημα, να νιώθεις μια απελπισία, με μόνο όπλο το διάλογο, που όμως σφάζει με το βαμβάκι..
Προφανώς παίζει ρόλο και η ηθοποιία, που στην προκειμένη περίπτωση είναι εξαιρετική. Χωρίς να ταυτίζεσαι (άλλωστε στον Μπέκετ ποτέ δεν ταυτίζεσαι) μπαίνεις βαθιά στο έργο, ξεχνάς το τι γίνεται γύρω σου, φεύγεις. Στην αρχή σε πολλούς γεννήθηκαν περίεργα συναισθήματα και μια αποστροφή, που τους έκαναν να πιστεύουν πως δεν είναι καλό αυτό που βλέπουν. Αργότερα όμως κατάλαβαν πως δεν ήταν, παρά άμυνα του οργανισμού στον βομβαρδισμό των αισθημάτων απόγνωσης και οριακά τρέλας από το έργο. Έτσι κι αλλιώς, αν θες να περάσεις καλά δε θα πας να δεις το "Happy days"..
Mου άρεσε και η σκηνοθεσία, θεώρησα έξυπνες λεπτομέρειες όπως το δέσιμο με ταινίες της Γουίνι και μου άρεσε ιδιαίτερα το zoom στο πρόσωπό της στη δεύτερη πράξη.
Το φινάλε ήρθε από το πουθενά και ξάφνιασε. Για την πρωταγωνίστρια, άλλη μια "ευτυχισμένη μέρα" έλαβε τέλος..

Υπάρχουν φορές που ο χρόνος δεν περνά και η μέρα δε φεύγει σα να περιμένει να συμβεί κάτι. Κι όμως. Έχουν γίνει όλα, έχουν υποθεί όλα. Αλλά η μέρα δεν τελειώνει. Και η νύχτα, κι αυτή δεν είναι ακόμα έτοιμη..

Neil Gaiman - Vampire Sestina

2009-10-09T12:06:00.001+03:00

I wait here at the boundaries of dream,
all shadow-wrapped. The dark air tastes of night,
so cold and crisp, and I wait for my love.
The moon has bleached the color from her stone.
She'll come, and then we'll stalk this pretty world
alive to darkness and the tang of blood.

It is a lonely game, the quest for blood,
but still, a body's got the right to dream
and I'd not give it up for all the world.
The moon has leeched the darkness from the night.
I stand in shadows, staring at her stone:
Undead, my lover . . . O, undead my love?

I dreamt you while I slept today and love
meant more to me than life -- meant more than blood.
The sunlight sought me, deep beneath my stone,
more dead than any corpse but still a-dream
until I woke as vapor into night
and sunset forced me out into the world.

For many centuries I've walked the world
dispensing something that resembled love --
a stolen kiss, then back into the night
contented by the life and by the blood.
And come the morning I was just a dream,
cold body chilling underneath a stone.

I said I would not hurt you. Am I stone
to leave you prey to time and to the world?
I offered you a truth beyond your dreams
while all you had to offer was your love.
I told you not to worry and that blood
tastes sweeter on the wing and late at night.

Sometimes my lovers rise to walk the night . . .
Sometimes they lie, cold corpse beneath a stone,
and never know the joys of bed and blood,
of walking through the shadows of the world;
instead they rot to maggots. O my love
they whispered you had risen, in my dream.

I've waited by your stone for half the night
but you won't leave your dream to hunt for blood.
Good night, my love. I offered you the world.

Sex, lies and videotape (Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες)

2009-10-06T01:16:00.004+03:00

Παλιά κριτική, φοβερή ταινία..

Σήμερα έγραφα αρχαία και χθες κάθησα να διαβάσω στις 23.00... Στις 1.15, κλείνω βιβλία, τετράδια και σημειώσεις και σιγά-σιγά, κρυφά ξεγλιστρώ στο σαλόνι. Ανοίγω την τηλεόραση με το volume σχεδόν στο μηδέν, ίσα ίσα ν'ακούω και ξαπλώνω στον καναπέ. Σε λίγη ώρα αρχίζει μια απ'τις πολύ αγαπημένες μου ταινίες.. "Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες". Μου φαίνεται παράξενο το γεγονός ότι και τις τρεις φορές (μέσα και η χθεσινή) που το είδα ήμουν μόνη, αργά (πολύ αργά) στο σπίτι κι ενώ αυτό μου άρεσε,μετά το έργο έκανα κωλοτούμπες προκειμένου να βρω κάποιον να μιλήσω για την ταινία..

Την πρώτη φορά που είδα το "Σεξ,ψέματα και βιντεοταινίες" εξεπλάγην απ'το γεγονός ότι ένα έργο που του έλειπαν οι σεξουαλικές σκηνές, ήταν τόσο ερωτικό. Όσες φορές το έχω δει μου αφήνει το ίδιο συναίσθημα και πάντα αναρωτιέμαι για το πόσο τέλεια αγγίζει υποσεινήδητα το θεατή. Και αν φανταστούμε ότι βγήκε το 1989, καταλαβαίνουμε πως έφερε την επανάσταση σχετικά με την ηδονοβλεψία στο σινεμά. Σήμερα, θα μπορούσαμε να πούμε πως η ταινία έγινε προφητική ,αφού μέσα σε μια 15ετία ζούμε στον κόσμο της reality τηλεόρασης και των υποκλοπών, έναν κόσμο πιο περίεργο και πιο ηδονοβλεπτικό από ποτέ.. Η ταινία διηγείται την ιστορία τεσσάρων δυσλειτουργηκών ατόμων , με ψυχολογικά κολλήματα γύρω από το σεξ. Η Αnn (Andie MacDowell) και ο John (Peter Gallagher) ασφυκτυούν σ'ένα χωρίς αγάπη γάμο και εκτωνώνονται εκτός σπιτιού.. Ο μεν John διατηρεί ειδύλλιο με την αδερφή της γυναίκας του , Cynthia (Laura San Giacomo) ενώ η δε Ann παρακολουθεί μια θεραπεία με τη βοήθεια ψυχολόγου. Αν και δεν γνωρίζει για τη σχέση της αδερφής της με το σύζυγό της αντιλαμβάνεται πως κάτι δεν πάει καλά. Ξαφνικά εμφανίζεται ο Graham (James Spader) ,πρώην συμφοιτητής και φίλος του John και αμέσως παρατηρείται μια ένταση στην ατμόσφαιρα μεταξύ αυτού και της Ann. Ο John απ'την άλλη δείχνει να έχει αλλάξει γνώμη για τον παλιό φίλο του, αφού δεν γουστάρει την ειλικρίνιά του και τον διαφορετικό, μινιμαλιστικό τρόπο ζωής του. Όταν,την επόμενη ο Graham και η Ann ψάχνουν ένα σπίτι για τον ίδιο και με μόλις μιας μέρας γνωριμία η Ann του εξομολογείται πως θεωρεί το σεξ ασήμαντο και υπερτιμημένο, αυτός την αποστομώνει λέγοντάς της πως είναι σεξουαλικά ανίκανος, μιας και δεν μπορεί να λειτουργήσει παρουσία άλλου ατόμου. Αργότερα η Ann ανακαλύπτει πως ο Graham "τη βρίσκει" βλέποντας κασσέτες που ο ίδιος έχει μαγνητοσκοπήσει και στις οποίες μιλούν γυναίκες σχετικά με το σεξ. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί ο Graham να βρει σεξουαλική ικανοποίηση γιατί μ'αυτό δεν έχει μεν τον έλεγχο των κορμιών τους, αλλά του μυαλού, των μυστικών και των επιθυμιών τους. Το φετίχ του Graham αρχικά σοκάρει την Ann, αλλά ιντριγκάρει την αδερφή της πιο πολύ και από τη σχέση της με το John που στηρίζεται στα ψέματα. Έτσι,η Cynthia αποφασίζει να τον επισκεφτεί και μαζί φτιάχνουν μια κασσέτα..

Το φιλμ είναι γεμάτο από πολύ "έξυπνες" σιωπές και η συζητήσεις παίρνουν διάφορες αποχρώσεις. Η σχεδόν ανύπαρκτη, αλλά παράξενη μουσική είναι το πιο υπόγειο μέσο εστίασης που έχω δει σε ταινία.. Όλα αυτά φέρνουν το θεατή σε προσωπική επαφή με τους ηθοποιούς. Η ξεχωριστή σκηνοθετική προσέγγιση, με την λεπτή χρήση κίνησης της κάμερας δίνουν ένα σχεδόν ηδονοβλεπτικό τόνο στην ιστορία. Ο James Spader πραγματικά λάμπει (είχε κερδίσει και το Βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας στις Κάννες), μετατρέποντας τον χαρακτήρα του σε ένα ενδιαφέροντα, μυστήριο, πολυεπίπεδο τύπο. Οι εκφράσεις του προσώπου του, η γλώσσα του σώματος, οι ματιές του, κάθε τόνος της φωνής του είναι προσεγμένα μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Αληθινό ταλέντο η Laura San Giacomo, στο ρόλο της κυνικής, σέξι αδερφής, ενώ ο ρόλος της Ann αποτελεί για την Andie MacDowell την καλύτερη στιγμή στην καριέρα της. Ικανοποιητικός σ'ένα πολύ απαιτητικό ρόλο και ο Peter Gallagher. Ειλικρινά, πιστεύω πως χωρίς αυτό το εξαίρετο καστ η ταινία δεν θα ήταν η ίδια.

Η ταινία είναι επίσης πολύ προσωπική, πολύ ρεαλιστική, με όλες τις περιπλοκές της πραγματικότητας που μας κατακλύζουν. Nιώθεις πως παρακολουθείς την ιστορία να ξεδιπλώνεται ακριβώς μπροστά σου. Το φιλμ εστιάζει στους τέσσερις ανθρώπους, που έχουν όλοι προβλήματα όσον αφορά το σεξ, τον έρωτα και τις σχέσεις. Ο Graham δεν μπορεί να κάνει σεξ, ο John καταστρέφει το γάμο και την καριέρα του για το σεξ, η Ann θεωρεί πως είναι υπερτιμημένο και η Cynthia διαλύει τη σχέση της με την αδερφή της εξαιτίας του. Κι όμως, το βασικό θέμα της ταινίας δεν είναι το σεξ. Είναι η οικειότητα και η ειλικρίνεια και τι χρειάζεται για να φθάσεις εκεί μ'ένα άλλο άτομο. Τα ψέματα αποτελούν πάντα εμπόδια. Έτσι το φιλμ μας αποκαλύπτει το θρίαμβο της ηδονής που προσφέρει η ανταλλαγή αληθινών λέξεων, απέναντι στη σαρκική ηδονή που στηρίζεται στο ψέμα. Ο Soderbergh μας παραδίδει μια απ'τις πιο ειλικρινείς, ώριμες απεικονίσεις σχετικά με τα εμπόδια που είναι διάσπαρτα στο δρόμο για την επικοιινωνία και την επαφή με τον άλλο.

Η συνοπτική τελική σκηνή λέει τα πάντα χωρίς διάλογο.Και αυτό περιέχει ειρωνία αν σκεφτεί κανείς πως το όλο έργο δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια σπουδή χαρακτήρων που βασίζεται στο διάλογο, η οποία εμπεριέχει μεγάλα ποσά ερωτισμού διάχυτα στο έργο αποδεικνύοντας πως η πιο ερωτογενής ζώνη είναι ο εγκέφαλος. Ο σκηνοθέτης κατορθώνει να τραβήξει μια ταινία πιο ερωτική και από φιλμ με τις πολλαπλάσιες σκηνές σεξ ακόμα δεν κι αν δεν περιλαμβάνει ένα νανοδευτερόλεπτο γυμνότητας, και κατορθώνει να καταστήσει την απλή, οικεία συνομιλία πιο προκλητική από οτιδήποτε παίζεται στις 3.00 στην τηλεόραση.. Δύο σπάνια σημεία σε ταινία.

Vereinigungen

2009-09-29T15:12:00.003+03:00

"Aπό τότε είχε την εντύπωση πως είχε 'ρθεί κάποιος που κατείχε ό,τι της έλειπε και που το κουβαλούσε μαζί του, καθώς περπατούσε ήσυχος τη γεμάτη λυκόφως ερημία της ζωής της. Αυτός έπαιρνε απλώς το δρόμο του' όταν κοίταζε τα πράγματα, άρχιζαν διστακτικά να μπαίνουν μπρος στα μάτια της σε τάξη. "

Απόσπασμα από τον "Πειρασμό της ήρεμης Βερενίκης" του Ρόμπερτ Μούζιλ
Βιβλίο : Δεσμοί
Μετάφραση : Γιώργος Κεντρωτής
εκδόσεις Νεφέλη

To Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας

2009-09-13T15:54:00.003+03:00

Τρία χρόνια πριν πεθάνει, ο σκηνοθέτης της "Ευδοκίας", Αλέξης Δαμιανός τα έπινε σε ένα πανηγύρι με τον τότε βοηθό του Λάκη Παπαστάθη ακούγοντας μια ορχήστρα να παίζει ρεμπέτικα. Ξαφνικά παίζουν το "Ζεϊμπέκικο" και ο Δαμιανός φωνάζει "Αυτό είναι δικό μου!". Σηκώνεται και χορεύει και ουρλιάζει "Θέ μου πάρε με τώρα. Τ'ακούς; Τώρα!"
Ακόμα και όταν ήταν στα τελευταία του και δε θυμόταν τίποτα, τραγουδούσε συνέχεια το "Ζεϊμπέκικο", λες και ο ρυθμός φεύγει τελευταίος απ'τον άνθρωπο.

Η Σονάτα του Χάους: μια παρουσίαση

2009-09-10T09:48:00.003+03:00

Disclaimer: Όπως αναφέρεται και στον τίτλο του post, αυτή εδώ δεν είναι μια κριτική, αλλά μια παρουσίαση. Δεν θα μπορούσε να είναι κριτική, καθώς η συγγραφέας του παρόντος κειμένου είναι προσωπικά εμπλεγμένη στη δημιουργία και τη συγγραφή του έργου που παρουσιάζει.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Μιχάλης Λαδόπουλος, ερευνητής οικοσυστημάτων, που ανακάλυψε δύο παράξενα φυτά μέσα σε μια αρχαία καταπακτή και κάτι τον έσπρωξε να τα πάρει μαζί του.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Λαέρτης Κομνηνός, λόγιος και μέλος του Τάγματος του Σταυρού του Ρόδου (Rosenkreuz), που βρήκε μια περγαμηνή σ'ένα παλιό βιβλίο και είχε τη φαεινή ιδέα να τη διαβάσει δυνατά.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Μαρίνα Αποστόλου, διαγνωσμένη με βαριά οριακή διαταραχή προσωπικότητας με ψυχωσικά στοιχεία, που έβλεπε οράματα και όλοι την έλεγαν "τρελή".

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Αλίκη Ελευθερίου, δυναμική και ανεξάρτητη δολοφόνος του Τάγματος, που μέσα σε μία μέρα και χωρίς να καταλάβεις πώς, έγινε χαρωπή νοικοκυρούλα και το όνομά της άλλαξε σε Αλίκη Κομνηνού.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Τία, η Τιαμάτ, η ενσάρκωση του προαιώνιου χάους, μια νεκρή θεά που πάλευε να έρθει ξανά στον κόσμο.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Λούσιφερ, το Άστρο της Αυγής, που είχε μεγάλα σχέδια για τον επερχόμενο πόλεμο.

Μια φορά κι έναν καιρό...ήταν κάτι δαίμονες που είχαν χάσει τη Βασίλισσά τους.

Μια φορά κι έναν καιρό...ήταν κάτι έκπτωτοι που πολεμούσαν για την ελεύθερη βούληση.

Ήταν μυστικές αδελφότητες που ερευνούσαν το μεταφυσικό, ήταν κυνηγητό, αίμα, θάνατος και αγωνία.

Ήταν "Η Σονάτα του Χάους".

Ο Bill667 και η Elgalla γνωρίστηκαν μέσα από το forum του GreekTVSubs. Τα συζητήσανε, τα μιλήσανε κι αποφάσισαν να γράψουν μαζί μια ιστορία. Το πρώτο κεφάλαιο, γραμμένο σαν διήγημα από τον Bill, στάθηκε η αρχή του δημιουργήματος που αργότερα θα άκουγε στον τίτλο "Σονάτα του Χάους".

Η βασική ιδέα ήταν να ξεφύγουν οι δύο συγγραφείς από το κλασικό μοτίβο "καλοί εναντίον κακών" και να δημιουργήσουν κάτι διαφορετικό και πρωτότυπο. Έτσι μας ήρθε η ιδέα της "τάξης" ενάντια στο "χάος" και της μάχης για την Κόλαση.

Να σημειωθεί εδώ πως η έμπνευση για την ιδέα αυτή ήρθε στη Elgalla από το αγαπημένο της story arc του Sandman, το εξαίσιο "Season of Mists". Αν και δεν θα βρείτε κοινά σημεία ανάμεσα στη συγκεκριμένη ιστορία και στη "Σονάτα του Χάους", πιστεύω είναι κάτι που άξιζε να αναφερθεί. Από αυτήν την πρώτη ιδέα, ο Bill667 και η Elgalla κατανάλωσαν πολλές ώρες δουλειάς, γραφής και συζητήσεων μεταξύ τους ώστε να καταλήξουν στον γενικό σκελετό και τις επιμέρους πλοκές της ιστορίας. Δεν ήταν πάντα εύκολο, φυσικά, όμως το αποτέλεσμα μέχρι στιγμής φαίνεται να τους δικαιώνει.

Για όσους αγαπούν τις ταμπέλες, η "Σονάτα του Χάους" είναι μια επική ιστορία μοντέρνας φαντασίας με φιλοσοφικούς προσανατολισμούς. Με επιρροές από μύθους, θρύλους και κοσμογονίες διάφορων λαών, με διάθεση άλλοτε σαρκαστική και άλλοτε αναστοχαστική, η "Σονάτα του Χάους" είναι κάτι που γράφεται πάνω απ' όλα με όρεξη και πολύ κέφι.
Μέχρι στιγμής έχουν δημοσιευτεί 27 κεφάλαια τα οποία γράφονται εναλλάξ από τον Bill667 (που γράφει τα μονά νούμερα) και την Elgalla (που γράφει τα ζυγά).

Όποιος αγαπάει το fantasy, τον τρόμο ή απλά τις ιστορίες είναι ευπρόσδεκτος να περάσει και να αφήσει τα σχόλιά του. Οι εντυπώσεις σας μας ενδιαφέρουν και μας βοηθούν να βελτιωνόμαστε. Ελπίζω να απολαύσατε αυτήν την παρουσίαση και να σας αρέσει η προσπάθειά μας. Σας ευχαριστώ όλους.

Start wearing purple for me :)

2009-09-09T12:41:00.000+03:00

YOU'RE

2009-09-04T13:04:00.004+03:00

Clownlike, happiest on your hands,
Feet to the stars, and moon-skulled,
Gilled like a fish. A common-sense
Thumbs-down on the dodo's mode.
Wrapped up in yourself like a spool,
Trawling your dark, as owls do.
Mute as a turnip from the Fourth
Of July to All Fools' Day,
O high-riser, my little loaf.

Vague as fog and looked for like mail.
Farther off than Australia.
Bent-backed Atlas, our traveled prawn.
Snug as a bud and at home
Like a sprat in a pickle jug.
A creel of eels, all ripples.
Jumpy as a Mexican bean.
Right, like a well-done sum.
A clean slate, with your own face on.

PLATH

seawithinasea

2009-07-28T11:36:00.002+03:00

download

Efter repetitionen (Μετά την πρόβα)

2009-07-28T11:02:00.000+03:00

O Χένρικ είναι φτασμένος θεατρικός σκηνοθέτης που ανεβάζει το "Ονειρόδραμα" του Στρίντμπεργκ με την ανερχόμενη ηθοποιό και κόρη φίλου του Άννα. Μια μέρα, μετά την πρόβα η Άννα ψάχνει το βραχιόλι της και αυτό χρησιμοποιείται ως αφορμή για να ξεκινήσει μια μεγάλη κουβέντα μεταξύ των δυο τους, με μόνη διακοπή την εισβολή στο πλατό της μητέρας της Άννας, πρώην του Χένρικ και παλιά μεγάλη σταρ..
Ο Χένρικ για μένα εκφράζει την παλιά γενιά η οποία έρχεται σε αντίθεση αλλά και έλκεται από τη νέα γενιά, την οποία εκφράζει αντίστοιχα η Άννα. Απ'τη μια ο Χένρικ χαρακτηρίζει τον εαυτό του και τη ζωή του "χειρουργείο" : απόλυτη τάξη, οργάνωση, καθαριότητα, μια αποστειρωμένη, προβλέψιμη, αλλά και καλά κουρδισμένη παγματικότητα. Απεχθάνεται τον αυθορμητισμό και την παρορμητικότητα της νεαρής ηλικίας, απ'τα οποία διακατέχεται η Άννα, η οποία δε σκέφτεται πριν δράσει, κάνει ό,τι της υπαγορεύει το συναίσθημα. Δε δρα λογικά αλλά συναισθηματικά. Χαρακτηριστική πάνω στο θέμα η ατάκα του Χένρικ: "Δε συμμετέχω στο δράμα. To σκηνοθετώ."
Και κάπως έτσι περνάμε σε ένα άλλο θέμα με το οποίο καταπιάνεται ο Bergman στο φιλμ : το κατά πόσο το θέατρο αντικατοπτρίζει την καθημερινότητα, την αληθινή ζωή και vice versa. Και αυτό μπλέκεται πάλι με την ηλικία.. Η Άννα έχει στιγματιστεί από τους καυγάδες των γονιών της, ανθρώπων του θεάτρου, που τους ένιωθε να υποκρίνονται, μιας και γι'αυτούς και ο καβγάς δεν ήταν παρά άλλος ένας ρόλος. Συχνά χρησιμοποιούσαν δε διάσημες ατάκες από θεατρικά έργα κατάλληλα παραλλαγμένες για να κολλάνε στην εκάστοτε περίσταση.
Ε, λοιπόν, τη στιγμή που η Ράκελ, μητέρα της Άννας, που είχε ζήσει μεγάλες δόξες στο παρελθόν, μπουκάρει στο πλατό και πιάνει συζήτηση με τον Χένρικ περί των πάντων, η Άννα για άλλη μια φορά βιώνει τις έριδες των γονιών της, με αποτέλεσμα την "επιστροφή" της στην παιδική της ηλικία.
Η Ράκελ είναι ένας επίσης γοητευτικός χαρακτήρας: μια γυναίκα που έχει πάθη και πάθος για αυτό που κάνει, για την ηθοποιία. Χρησιμοποιεί όμως το ένδοξο παρελθόν της όχι για να παίρνει δύναμη, αλλά για να τονίζει τις αποτυχίες του παρόντος και παρηγοριά βρίσκει στο αλκοόλ. Γενικότερα, δείχνει κατά κάποιο τρόπο την παροδικότητα και το πως όλα καταρρέουν από στιγμή σε στιγμή. Ανατριχιαστική η ατάκα της Ράκελ "Φθείρομαι κομμάτι κομμάτι" και ακόμα πιο ανατριχιαστική η σκηνή που προσπαθεί να ερεθίσει τον Χένρικ δείχνοντάς του το κορμί της που παραμένει σφρυγηλό, αλλά την ίδια στιγμή βλέπει το γερασμένο πρόσωπό της και τρελαίνεται. Αυτή η σωματική φθορά την έχει οδηγήσει και στην ψυχική, που την έχει φέρει στην παρακμή της. Παρ'όλα αυτά συνεχίζει να είναι μια γυναίκα που εντυπωσιάζει και το αποδεικνύει και ο ίδιος ο Χένρικ με τη συμπεριφορά του. Ίσως τελικά να είναι αυτό το "μουσικό όργανο με το οποίο μπορείς να ανακαλύψεις τις πιο ωραίες μελωδίες", όπως λέει και η ίδια, μάλλον όμως φαίνεται πως το λέει για να το πιστέψει και η ίδια και όχι για να πείσει κάποιον άλλο.
Kαι ξαναγυρνάω στο θέμα του θεάτρου και των σχέσεων. Η Άννα την πέφτει στο Χένρικ κι αυτός της εξομολογείται ένας έρωτα. Μάλλον όμως η μεν γοητεύεται από την πείρα του και ο δε εκτός από τα νιάτα και την ομορφιά της, σίγουρα ερωτεύεται την ηθοποιό Άννα, την οποία θεωρεί και το μέλλον. Ακριβώς γι'αυτό ξεκινούν μια συζήτηση για το τι επιπτώσεις και τι φινάλε θα είχε μια ερωτική σχέση μεταξύ τους. Και σ'αυτό το σημείο πραγματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι συζητούν για την υπόθεση μιας παράστασης.. Τα όρια είναι δυσδιάκριτα.
Μια ατάκα που μ'άρεσε πολύ στο φιλμ και συνοψίζει θα έλεγα τις ανθρώπινες σχέσεις, είναι η εξής : "Έχουμε ένα τσιμπιδάκι. Αυτό μπορεί είτε να είναι λυγισμένο, οπότε να είναι μια ευθεία, να είναι δηλαδή ένα. Είτε μπορεί να είναι στη κανονική του θέση, δηλαδή να είναι μια μονάδα αλλά ταυτόχρονα να είναι και 2 κομμάτια. Μπορεί όμως να κοπεί και στη μέση, οπότε τότε θα είναι μόνο δύο κομμάτια..
Τη σκηνοθεσία του Bergman δε θα τη σχολιάσω. Μια ταινία γυρισμένη σε ένα δωμάτιο, σε ένα καναπέ ουσιαστικά δύσκολα θα βλεπόταν τόσο άνετα με κάποιον άλλο σκηνοθέτη. Ο Bergman παίζει με το φωτισμό, με τις γωνίες λήψης (κάποιες φορές τα πλάνα του είναι κάδρα) και τα χρώματα παίζουν σημαντικό ρόλο στη δουλειά του : ο Χένρικ φορά σκούρα πράσινα, η Άννα νεανικά κατακκόνινα ρούχα, ενώ η Ράκελ, μια πιο σκούρα απόχρωση του κόκκινου.. Φυσικά το ενδιαφέρον οριοθετείται μεταξύ του διαλόγου και της υποκριτικής (θυμίζοντας ίσως πιο αφαιρετικά Beckett), τα οποία αναδεικνύονται από τους πρωταγωνιστές. Για άλλη μια φορά καταπληκτική η Lena Olin.
Κλείνοντας, θα έλεγα πως οι σκηνές, οι ατάκες, η όλη ταινία θα μπορούσε να λάβει άπειρες διαφορετικές αναγνώσεις και όλες θα μπορούσαν να είναι σωστές. Kι εδώ επανέρχομαι στον Beckett με μια ατάκα του : "Make sense who may. I switch off."

Beth Gibbons - Mysteries

2009-07-18T13:48:00.000+03:00

Neil Gaiman - The Graveyard Book

2009-07-06T10:51:00.003+03:00

Μετά από το διάλειμμα που έκανα για να διαβάσω το "Wizard's First Rule", τέλειωσα επιτέλους το "The Graveyard Book", τελευταίο δημιούργημα του αγαπημένου μου συγγραφέα Neil Gaiman.
Πολύ πριν την κυκλοφορία του, σε συνεντεύξεις, στην ιστοσελίδα του, στα πρόσθετα του "American Gods", ο Neil Gaiman είχε ανακοινώσει ότι θα έγραφε ένα παιδικό βιβλίο βασισμένο στο "Βιβλίο της Ζούγκλας" του Kipling. Τελειώνοντας το "Graveyard Book", το μόνο που μπορώ να πω είναι πως αν όλα τα παιδιά διάβαζαν βιβλία όπως αυτό, ο κόσμος θα ήταν πολύ διαφορετικός.
Εντάξει, πέρα από την πλάκα, το "Graveyard Book" δεν είναι παιδικό βιβλίο. Είναι πιο ενήλικο και από το "Coraline" ακόμα και ανυπομονώ να δω πώς θα το μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη, καθώς τα δικαιώματα για την ταινία ήδη έχουν δοθεί.
Το βιβλίο ξεκινάει με το φόνο μιας οικογένειας από έναν μυστηριώδη άντρα με το όνομα Jack. Αφού δολοφονεί στυγνά τους γονείς και τη μεγαλύτερη κόρη, συνειδητοποιεί ότι το μωρό έχει εξαφανιστεί. Ακολουθεί την οσμή του μέχρι το παλιό νεκροταφείο της περιοχής και εκεί τα ίχνη του χάνονται. Ένας παράξενος, μαυροντυμένος άντρας τον πείθει ότι θα ήταν καλύτερα να φύγει, καθώς δεν υπήρχε περίπτωση το μωρό να βρίσκεται εκεί. Φυσικά, το μωρό όντως βρισκόταν στο νεκροταφείο, όπου μετά από ένα συμβούλιο, τα φαντάσματα αποφάσισαν να το κρατήσουν και να το αναθρέψουν, μαθαίνοντάς του ό,τι γνώριζαν. Ο μαυροντυμένος άντρας ορκίστηκε να είναι ο προστάτης του. Στο μωρό δόθηκε το όνομα Nobody Owens. Από κει και πέρα, παρακολουθούμε τις περιπέτειες του Bod καθώς μεγαλώνει και μπαίνει σε μπελάδες: τον αρπάζουν ζόμπια, γνωρίζει μάγισσες, πιάνει φιλίες με ένα θνητό κοριτσάκι, ζητάει να πάει σχολείο και παραλίγο να πιαστεί από τον Jack που ακόμη τον κυνηγάει. Και μέσα σ'όλα αυτά, συνειδητοποιεί ότι ο προστάτης του, ο Silas, κοιμάται τη μέρα, είναι πολύ χλωμός και ποτέ δεν τρώει ανθρώπινο φαγητό, ενώ φεύγει ταξίδια συχνά, αφήνοντας στο πόδι του μια γυναίκα που μεταμορφώνεται σε λύκο. Μυστικές οργανώσεις και μια προφητεία αιώνων, έρχονται να δέσουν όλα αυτά τα πράγματα μαζί και να φτιάξουν ένα εξαίσιο βιβλίο που διαβάζεται χωρίς ανάσα. Τα πανέμορφα σχέδια του Dave McKean συμπληρώνουν άψογα το όλο concept, όπως έκαναν και στο "Coraline".
Το "Graveyard Book" είναι ένα βιβλίο με καταιγιστική δράση και ούτε μία άχρηστη σελίδα. Σε κάθε κεφάλαιο συμβαίνουν τουλάχιστον δύο ή τρία καινούρια πράγματα και η υπόθεση εξελίσσεται διαρκώς. Είναι πολύ καλογραμμένο, με λόγο που ρέει αβίαστα και πηγαία, και μου θύμισε πολύ (περισσότερο σαν γραφή παρά σαν οτιδήποτε άλλο) τα πρώιμα χρόνια του Gaiman στα κόμικς και συγκεκριμένα το "Books of Magic". Πρόκειται για ένα υπέροχο, μαγικό βιβλίο που δυστυχώς για όλους μας, μόνο με παραγγελία μπορείτε να το βρείτε εδώ.
Αυτό είναι το δυσάρεστο νέο. Το ευχάριστο είναι ότι οι εκδόσεις ΟΞΥ κυκλοφόρησαν στα ελληνικά το "Anansi Boys", με τίτλο "Οι γιοι της Αράχνης". Ωραίο βιβλίο, αστείο και άτυπη συνέχεια του "American Gods" (ελληνικός τίτλος "Ο πόλεμος των Θεών"). Για τους θαυμαστές του Gaiman αλλά και τους λάτρεις του φανταστικού, συστήνονται και τα δύο ανεπιφύλακτα.

Gilda

2009-07-04T11:15:00.003+03:00

Βρισκόμαστε στην Αργεντινή στην μεταπολεμική περίοδο όπου ο (αντι)ήρωάς μας, ο Johnny Farrell κερδίζει λεφτά σε τυχερά παιχνίδια. Ένα βράδυ, ενώ πάνε να τον ληστέψουν και πιθανώς να τον σκοτώσουν, τον σώζει ο Mudson, ιδιοκτήτης παράνομου καζίνο, ο οποίος στη συνέχεια τον προσλαμβάνει για βοηθό του. Με το πέρας του χρόνου ο Τζόνι γίνεται το δεξί χέρι του Μάντσον. Όλα βαίνουν καλώς στη σχέση των 2 αντρών, έως ότου ο Μάντσον παρουσιάζει στο Τζόνι τη γυναίκα του, τη σαγηνευτική Gilda..
Το βασικό θέμα της ταινίας είναι το ερωτικό τρίγωνο μεταξύ Gilda-Johnny-Mudson : ο Mudson φαίνεται πως για πρώτη φορά είναι πραγματικά ερωτευμένος με γυναίκα, ο Johnny έχει προϊστορία με την Gilda, νιώθει κάτι μεταξύ αγάπης και μίσους για αυτή, αλλά ταυτόχρονα σκέφτεται πως ο Mudson είναι ευεργέτης του και η Gilda.. Η οποία καταλαβαίνει την εξουσία που ασκεί στο αντρικό φύλο και μπορεί να τους χειρίζεται όπως θέλει με αποτέλεσμα να μη δίνει φράγκο για τον Mudson ούτε για την προστασία, τα λεφτά του,κλπ. αλλά να θέλει να βασανίσει τον Johnny βγαίνοντας συνέχεια με άλλους άντρες. Χαρακτηριστικές πάνω σ'αυτά 2 ατάκες : το "I hated her so much I couldn't get her out of my mind for a minute" που λέει ο Johnny και "If I'd been a ranch, they would've named me "The Bar Nothing" " από τη Gilda.

To τρίγωνο είναι καυτό λόγω της χημείας των πρωταγωνιστών : πρώτη φορά μπορώ να πω ότι μου άρεσε ο Glenn Ford στο ρόλο του περιθωριακού, γοητευτικού, μυστηριώδη τύπου που ακροβατεί μεταξύ υποχρέωσης και θέλησης ενώ υπάρχει και η Rita Hayworth ως Gilda.. Τι να πω γι'αυτή τη γυναίκα, γι'αυτή την ερμηνεία, γι'αυτό το ρόλο. Τα έχει πει νομίζω η ίδια με μια φράση "Όλοι οι άντρες τις ζωής μου κοιμόντουσαν το βράδυ με τη Gilda και ξύπναγαν το πρωί με εμένα". Ίσως ο ορισμός της ταύτισης πρωταγωνιστή με ρόλο : Η Gilda είναι το απόλυτο θηλυκό, πανέμορφη, έξυπνη και με γνώση της δύναμης, της επιρροής της. Ταυτόχρονα γυναίκα χωρίς αναστολές , που προσπαθεί να ζει τη ζωή της και που μπορεί να στηρίζεται στα πόδια της αλλά πάντα αναζητά μια αντρική αγκαλιά. Η σεξουαλικότητα και η ελκυστηκότητα της Hayworth είναι απλά απερίγραπτα.. Το νάζι της και το σεξαπίλ της αποτυπώνονται ξεκάθαρα στις σκηνές που χορεύει. Στο "Put the blame on Mame" βγάζει απλά ένα γάντι και το αποτέλεσμα είναι πιο εντυπωσιακό από κανονικό στριπτίζ..

Στο background του φιλμ πολλά και διάφορα με έμφαση στην κατάσταση της Αμερικής μετά και τον Β' Παγκόσμιο : διαφθορά, καρτέλ, βλέψεις για εξουσία όλου του κόσμου, υπονοούμενα για συνεργασία με τους Ναζί και παράνομα παιχνίδια, για να εναποθέτει τις ελπίδες του ο -κατά τ'άλλα- απογοητευμένος, εξαντλημένος κόσμος που ζει στην "εποχή των άκρων", όπως χαρακτήρισε τον 20ό αιώνα ο ιστορικός Eric Hobsbawm.

Κατ'αντιστοιχία, η σχέση της Gilda και του Johnny είναι σχέση αγάπης και μίσους, πάθους και ελέγχου, εξουσίας και υποταγής, είναι μια καταραμένη ερωτική ιστορία που ξέρουμε πως δεν θα καταλήξει αίσια. Ακόμα και οι στιγμές στις οποίες το ζευγάρι είναι καλά είναι παροδικές..

Gilda: You do hate me, don't you, Johnny?
Johnny Farrell: I don't think you have any idea of how much.
Gilda: Hate is a very exciting emotion. Haven't you noticed? Very exciting. I hate you too, Johnny. I hate you so much I think I'm going to die from it. Darling...
[they kiss passionately]
Gilda: I think I'm going to die from it.

Gilda: Would it interest you to know how much I hate you, Johnny?
Johnny Farrell: Very much.
Gilda: I hate you so much that I would destroy myself to take you down with me.

Ο διάλογος σε αυτό το φιλμ είναι καταπληκτικός : κοφτές ατάκες, γρήγορες συζητήσεις, "τσιτάτα" και πολλά πολλά πολλά υπονοούμενα. Σε αντίθεση με το σχετικά τετριμμένο σενάριο και την κλασική σκηνοθεσία του Vidor, διάλογος, ερωτική έλξη και ένα ανεπανάληπτο πρωταγωνιστικό ζεύγος κάνουν αυτή την ταινία αξιομνημόνευτη, ένα κλασικό φιλμ νουάρ που σε ανεβάζει απευθείας ψυχολογικά..

Terry Goodkind - Wizard's First Rule (Ο Πρώτος Κανόνας του Μάγου)

2009-07-01T20:13:00.002+03:00

Ξεκίνησα νωρίτερα φέτος να βλέπω τη σειρά "Legend of the Seeker", γιατί αγαπώ πολύ το fantasy ως είδος και είχα πάρα πολύ καιρό να δω μια τέτοια σειρά ή έστω να ακούσω αξιόλογα πράγματα για κάποια. Μαθαίνοντας ότι ήταν βασισμένη στη σειρά βιβλίων "Sword of Truth" του Terry Goodkind, μπήκα πολλές φορές στον πειρασμό να ξεκινήσω να διαβάζω και τα βιβλία. Όμως το απέφυγα, γιατί ήξερα πως αν το έκανα, ίσως μετά έχανα τον ενθουσιασμό μου για τη σειρά, όπως συνέβη με αρκετούς λάτρες των βιβλίων. Και η άποψη που είχα σχηματίσει για τη σειρά ήταν η καλύτερη, οπότε δεν ήθελα να καταστρέψω την αντικειμενικότητά μου.
Το "Legend of the Seeker" είναι μια σειρά πολύ καλογυρισμένη, πολύ προσεγμένη, με ωραία εφέ και πρωταγωνιστές που είναι φρέσκιοι στο γυαλί και απολαμβάνουν τους ρόλους τους. Είναι επίσης μια σειρά που δεν σε κερδίζει στον πιλότο και μάλιστα πολλοί το παράτησαν μετά από το διπλό πρώτο επεισόδιο. Όμως μόλις περάσει ο πιλότος, η σειρά παίρνει τα πάνω της και κάθε επεισόδιο έχει τη δική του πλοκή, τη δική του χάρη, το δικό του ενδιαφέρον, χωρίς ωστόσο να χάνεται και το γενικότερο plot της σειράς. Είναι, επίσης, μια σειρά που κατορθώνει να κρατήσει το βασικότερο στοιχείο που κάνει τα βιβλία τόσο καλά: τους χαρακτήρες. Εν πολλοίς, τουλάχιστον, γιατί υπάρχουν πολλές διαφοροποιήσεις, αν και κάτι τέτοιο είναι κατανοητό για δύο κυρίως λόγους: α) η σειρά είναι του studio της Disney (όχι, δεν είναι παιδική, κάθε άλλο) και πιστεύω πως θέλαν να προσελκύσουν, εκτός από το ενήλικο, και ένα εφηβικό κοινό που ίσως να έβρισκε δυσάρεστα τα πιο σκοτεινά θέματα που εξερευνά το βιβλίο (βλ. βιασμοί, βασανιστήρια, θάνατος κτλ.) και β) η τηλεόραση είναι ένα μέσο τελείως διαφορετικό είτε από το σινεμά είτε από τη λογοτεχνία και πρέπει να είναι προσβάσιμη ανά πάσα στιγμή σε όλους. Τι εννοώ; Αν κάποιος κάτσει να παρακολουθήσει μια σειρά στο επεισόδιο 15, για παράδειγμα, είναι σημαντικό να μπορεί να παρακολουθήσει την πλοκή. Κάθε επεισόδιο μιας τηλεοπτικής σειράς πρέπει να είναι new audience friendly. Αυτό δεν ευνοεί το format ενός βιβλίου, όπου υπάρχει μια αδιάκοπη ροή γεγονότων, δεμένων σφιχτά μεταξύ τους, τα οποία αποτελούν μια ολοκληρωμένη και σφαιρική ιστορία. Αντίθετα, ευνοεί περισσότερο τα ανεξάρτητα επεισόδια. Γι' αυτούς τους λόγους, πιστεύω ότι η σειρά είναι τόσο διαφορετική από τα βιβλία, όπως και θα έπρεπε άλλωστε.
Αφού ολοκλήρωσα λοιπόν την πρώτη σεζόν της ομολογουμένω αξιόλογης τηλεοπτικής σειρά, αποφάσισα πως ήταν καιρός να διαβάσω και το πρώτο βιβλίο, στο οποίο είχε βασιστεί. Με τίτλο, φυσικά, "Wizard's First Rule". Κυκλοφορεί σε δύο τόμους στα ελληνικά, με τον τίτλο "Ο Πρώτος Κανόνας Του Μάγου". Περίμενα να βαρεθώ, έχοντας δει τη σειρά, αλλά κάθε άλλο. Βρήκα το βιβλίο απολαυστικότατο, ένα εξαίρετο δείγμα της λογοτεχνίας του φανταστικού από έναν συγγραφέα που, ίσως να μην έχει το λυρισμό του Guy Gavriel Kay ή την υπέροχη διαστροφή του Neil Gaiman ή την παράνοια του Michael Ende ή, ακόμη, την σφαιρική οπτική των χαρακτήρων που χαρίζει η πολυπρόσωπη αφήγηση του George Martin, όμως έχει άλλα χαρίσματα που τον τοποθετούν επάξια ψηλά στη λίστα των κορυφαίων δημιουργών του είδους.
Το "Wizard's First Rule" μας αφηγείται τις περιπέτειες του Richard Cypher, ενός νεαρού που ζει στο δάσος και δουλεύει ως οδηγός, από τη στιγμή που ο πατέρας του δολοφονείται βίαια και ο ίδιος βγαίνει στα δάση προς αναζήτηση του δολοφόνου του. Εκεί θα συναντήσει την Kahlan Amnell, μια πανέμορφη, μυστηριώδη γυναίκα, ντυμένη στα λευκά, η οποία φαίνεται τόσο ευάλωτη όσο και επικίνδυνη. Ο Richard θα βάλει τα δυνατά του για να την προστατεύσει από τους άντρες που την κυνηγάνε και να τη βοηθήσει στην αποστολή της. Θα επιστρατεύσει τη βοήθεια των φίλου του, Zeddicus Zu'l Zorander και Chase και, μαζί, θα ξεκινήσουν μια προσπάθεια εξόντωσης του μεγαλύτερου και πιο επικίνδυνου κακού, που ακούει στο όνομα Darkne Rahl και που θέλει να υποτάξει όλον τον κόσμο στη θέλησή του. Η πορεία τους θα είναι γεμάτη κινδύνους, ζοφερή από τα μυστικά που κρύβουν ο ένας από τον άλλο και από την αδυναμία τους να αποκαλύψουν αυτά τα μυστικά. Θα τους κυνηγήσουν κάθε είδους πλάσματα, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουμε τελικά, στις τελευταίες 50 σελίδες του βιβλίου, ότι κανένα τέρας δεν υπάρχει χειρότερο από τον άνθρωπο, αλλά και κανένα πιο ευγενές. Το καλό και το κακό είναι πολύ στενά δεμένα μεταξύ τους, όπως το μίσος και η αγάπη και ο Goodkind παίζει επιτυχέστατα με αυτή την ιδέα.
Το "Wizard's First Rule" είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, γρήγορο στο ρυθμό αλλά και βαθύ στα νοήματα, με γλώσσα καθημερινή, που δεν κουράζει και άπειρα plot twists, ειδικά αν κάποιος δεν έχει δει τη σειρά. Ακόμη κι αν την έχει δει, βέβαια, είναι τόσο διαφορετική από το βιβλίο, που ακόμη κι όταν γίνονται πράγματα που γνώριζες ότι θα συμβούν, σε πιάνουν τόσο off guard, που δεν υπάρχει περίπτωση να βαρεθείς ούτε στιγμή. Επιπλέον, παρουσιάζει πράγματα που δεν βλέπουμε συχνά σε βιβλία φαντασίας: διαφορετικά είδη μαγείας, διαφορετικές φυλές και διαφορετικές κουλτούρες. Έχει μια πρωτοτυπία η οποία του δίνει σημαντικούς πόντους. Και έχει μια ερωτική ιστορία με ιδιαίτερο βάθος, συγκινητική και σπαραχτική κατά φάσεις, ιδιαίτερα γιατί υπάρχει πραγματικός, απτός λόγος για τον οποίο οι πρωταγωνιστές δεν μπορούν να είναι μαζί. Τέλος, το μεγαλύτερο ατού του: είναι σκοτεινό και άγριο και απίστευτα ενήλικο. Αξίζει την προσοχή σας οπωσδήποτε. Όπως και η σειρά.

Loreena McKennitt Live στο Θέατρο Βράχων

2009-06-30T10:06:00.003+03:00

Μέχρι την τελευταία στιγμή σχεδόν, πίστευα ότι δεν θα καταφέρω να πάω. Τελικά τα κατάφερα. Φτάνοντας στο θέατρο Βράχων, πίστεψα για λίγο ότι δεν θα έβρισκα εισητήριο και η διάθεσή μου βούλιαξε στιγμιαία. Κι όμως βρήκα. Και μπήκα μέσα. Σ'αυτό το τρισάθλιο θέατρο όπου η πλάτη σου πιάνεται στα 5' και ο κάθε βλάκας πιάνει θέσεις για άλλους δεκαπέντε βλάκες που τελικά δεν έρχονται ποτέ για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει αρίθμηση. Όμως αυτά δεν έχουν σημασία, γιατί μετά από όλα τα ευτράπελα που συνέβησαν για να βρεθώ καθισμένη κάπου, βγήκε η Loreena McKennitt επί σκηνής και ήταν μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω όσο ζω.
Το πρώτο της τραγούδι που άκουσα ήταν το "Tango to Evora", από μια συλλογή που είχε δώσει κάποτε κάποιο περιοδικό. Ερωτεύτηκα τη μουσική της, αλλά κυρίως ερωτεύτηκα τη φωνή της, που έμοιαζε να έρχεται από κάποιο μέρος τόσο μακριά, καθαρή και αιθέρια σαν ξωτικού. Μετά αγόρασα όλα της τα cd που μέχρι σήμερα κοσμούν τη συλλογή μου, με αγαπημένο μου ανάμεσά τους το "Book of Secrets". Όταν έμαθα, πέρσι, ότι έβγαλε καινούριο δίσκο, έτρεξα να αγοράσω το "An Ancient Muse" τη μέρα που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα. Κι όταν έμαθα φέτος πως θα ερχόταν για συναυλία μετά από όλα αυτά τα χρόνια, ήξερα πως έπρεπε - απλά έπρεπε - να πάω.
Βγήκε, λοιπόν, η Loreena πάνω στη σκηνή και άρχισε τη συναυλία με το "She moved through the fair" κι έπιασα τον εαυτό μου να ανατριχιάζει και να κλαίει διαδοχικά. Δεν ξέρω αν ήταν περισσότερο η στιγμή ή η φωνή ή οι στίχοι. Ίσως να ήταν όλα αυτά μαζί. Είπε τόσα πολλά λατρεμένα τραγούδια και άλλα, που ηχογραφημένα δεν τα είχα προσέξει, αλλά στη μαγεία του live με άγγιξαν για πρώτη φορά. Κορυφαία στιγμή όταν έπαιξαν το "Santiago" (ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια που δεν περίμενα να ακούσω στη συναυλία) και χειροκροτούσε όλο το θέατρο ρυθμικά. Το οποίο θέατρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο από άτομα κάθε ηλικίας. Και παρόλα τα προβλήματά του, ήταν ιδανικό για μια συναυλία της Loreena McKennitt, καθώς τα τραγούδια της έτσι θα έπρεπε να ακούγονται: κάτω από τον ανοιχτό ουρανό.
Μου άρεσε πάρα πολύ το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τις περισσότερες συναυλίες που έχω πάει, σ'αυτήν εδώ υπήρχε η αίσθηση ότι έρχεσαι πραγματικά κοντά στον καλλιτέχνη. Η Loreena μας μιλούσε ανάμεσα στα τραγούδια, μας έλεγε πώς εμπνεύστηκε το κάθε κομμάτι, πού ταξίδευε, πως κατέληξε να γίνει μουσικός ενώ σ'όλη της τη ζωή πίστευε ότι θα γινόταν κτηνίατρος, αλλά και για την ιστορία των Κελτών και τις ρίζες της σε όλον τον κόσμο. Γύρω στις δύο ώρες μετά την αρχή, ανακοίνωσαν ότι θα παίξουν το τελευταίο κομμάτι. Φυσικά, βγήκαν τρεις ακόμη φορές για encore, με αποτέλεσμα η συναυλία να διαρκέσει κάτι παραπάνω από δυόμιση ώρες.
Της ζητήσαμε το "Highwayman" (που τελικά φαίνεται ότι δεν είναι μόνο το δικό μου αγαπημένο τραγούδι) και μας είπε πόσο πολύ λυπόταν που είχε καιρό να το παίξει και πως ήλπιζε η επόμενη φορά που θα συναντιόμασταν να ήταν σύντομα για να μας αποζημιώσει. Από μία άποψη, λυπάμαι που δεν το έπαιξε τελικά. Από μια άλλη όμως χαίρομαι, γιατί ξέρω πως αν το έπαιζε, καμιά συναυλία ποτέ ξανά, δεν θα κατάφερνε να μου δώσει την απόλαυση που θα μου είχε δώσει αυτή. Αν έπαιζε αυτό το κομμάτι, θα μιλούσαμε πραγματικά για μια ιδανική συναυλία.
Γενικά μου έκανε τρομερά καλή εντύπωση και σαν άνθρωπος πέρα από καλλιτέχνης. Μας ζήτησε συγνώμη για την αναβολή της συναυλίας και μας ευχαρίστησε που αλλάξαμε τα σχέδιά μας για να πάμε να την ακούσουμε. Και έβγαζε έναν μεγάλο σεβασμό προς τους μουσικούς που τη συνόδευαν, προς το κοινό, αλλά και προς την τέχνη της. Είχε πολύ κέφι πάνω στη σκηνή και χοροπηδούσε ανάλαφρα πηγαίνοντας από την άρπα στο πιάνο κι από το αρμόνιο στο ακορτντεόν. Ήταν απλά θεσπέσια.
Μπορεί να πιάστηκα, μπορεί να πόνεσαν τα πόδια μου, μπορεί να μην παίχτηκε το αγαπημένο μου τραγούδι, όμως άξιζε. Άξιζε και με το παραπάνω. Και, κάπου μέσα σ'όλα τα τραγούδια και στα λόγια, θυμήθηκα μετά από πολύ καιρό τον λόγο για τον οποίο γράφω. Είναι αυτή η ελπίδα ότι ίσως κι εγώ κάποτε δημιουργήσω κάτι που θα κάνει πέντε-δέκα ανθρώπους να ανατριχιάσουν.

Coraline (Το Σπίτι Στην Ομίχλη)

2009-06-28T14:49:00.004+03:00

Άπειρες φορές έχω δηλώσει, εδώ και αλλού, όλοι μου οι φίλοι το ξέρουν, όλοι μου οι γνωστοί το ξέρουν, ότι είμαι τεράστια φαν του Neil Gaiman. Δεν είναι μόνο η συγγραφική του αρτιότητα που θαυμάζω ή ο πανέμορφος λόγος του που ρέει σαν νερό. Είναι, κυρίως, η μοναδική του ικανότητα να φτιάχνει από το τίποτα ιστορίες που μιλάνε κατευθείαν μέσα σου και που είναι βαθιά συμβολικές, χωρίς όμως ο συμβολισμός που χρησιμοποιούν να γίνεται μανιέρα. Όπως έχει γράψει και ο ίδιος, άλλωστε - και συμφωνώ απόλυτα μαζί του - "Writing is flying in dreams. When you remember. When you can. It's that easy."
Το "Mirrormask" το λάτρεψα, το "Stardust" το βρήκα αστείο και χαριτωμένο, αν και όχι στο ύψος του βιβλίου, και το "Beowulf", πολύ υποτιμημένο (πραγματικά πιστεύω πως ήταν πολύ καλύτερη ταινία απ'όσο παρουσιάστηκε στις κριτικές). Όμως το "Coraline" ανταπεξήλθε πλήρως στις προσδοκίες μου και μάλιστα, τις ξεπέρασε. Το "Coraline" είναι μια απο τις σπάνιες περιπτώσεις ταινιών που κατορθώνουν, χωρίς να έχουν μεγάλη σχέση με το βιβλίο στο οποίο βασίστηκαν, να είναι πάρα πολύ καλές και να αποδίδουν το κλίμα και το όραμα του συγγραφέα με το δικό τους τρόπο. Πρόχειρα παραδείγματα που μου έρχονται στο μυαλό είναι τα "V for Vendetta" και "Harry Potter and the Prisoner of Azkaban". Αυτό μπορεί να φαίνεται ασήμαντο, όμως στην πραγματικότητα δεν είναι. Είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσει ένας σκηνοθέτης ότι η λογοτεχνία και ο κινηματογράφος είναι δύο διαφορετικά μέσα και, επομένως, να χρησιμοποιήσει το δικό του μέσο με τρόπο που να αποδίδει το όραμα έστω κι αν δεν το ακολουθεί πιστά.
Το "Coraline" μας αφηγείται την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που οι γονείς του δεν του δίνουν και τόση σημασία. Όταν μετακομίζουν σε καινούριο σπίτι, η Coraline ανακαλύπτει μια μυστική πόρτα που οδηγεί σ'έναν ονειρικό κόσμο όπου η ίδια είναι το επίκεντρο της προσοχής και όλα είναι όπως θα τα ήθελε. Μόνο που μερικές φορές, το να έχει κανείς ό,τι επιθυμεί δεν είναι το καλύτερο. Και μερικές φορές μπορεί τα όνειρα να γίνουν γρήγορα εφιάλτες, όπως θα ανακαλύψει η μικρή μας φίλη.

Πρόκειται για μια ιστορία σαφέστατα εμπνευσμένη από την "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων", πράγμα που καθίσταται σαφές με την τελευταία σκηνή της ταινίας, για όσους είχαν αμφιβολίες. Όμως ο Neil Gaiman παίρνει την ήδη υπάρχουσα, υποβόσκουσα σκοτεινιά του βιβλίου του Lewis Carroll και τη μετατρέπει σε φρίκη. Όσοι έχουν παίξει το videogame "American McGee's Alice" καταλαβαίνουν τι εννοώ και πιθανότατα θα λατρέψουν το κλίμα του "Coraline".
Όμως το "Coraline" δεν είναι παραμύθι. Ή μάλλον, είναι ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά. Όπως έλεγα και σε μια φίλη για το τελευταίο βιβλίο του συγγραφέα, με τίτλο "The Graveyard Book", μόνο ο Neil Gaiman θα είχε το θράσος να γράψει ένα βιβλίο όπου ένα παιδί μεγαλώνει σε ένα νεκροταφείο με μάγισσες, φαντάσματα και βρικόλακες, το κυνηγάει ένας δολοφόνος και το απαγάγουν ζόμπι και να το βαφτίσει "παιδικό".
Το "Coraline" είναι μια ιστορία όμορφη αλλά και εφιαλτική, μια ιστορία για τη δύναμη της θέλησης και για το πώς όλοι μας, τελικά, το μόνο που θέλουμε είναι να μας αγαπούν. Είναι επίσης μια ιστορία για τα πράγματα που γυαλίζουν μα δεν είναι χρυσός και είναι, ακόμη, μια ιστορία για τη ζωή. Το animation είναι πολύ ωραίο και προσεγμένο, στον τομέα του σεναρίου έχει γίνει πάρα πολύ καλή δουλειά, αλλά αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει είναι η μουσική που ταιριάζει απίστευτα με το παρανοϊκό στοιχείο της ταινίας.
Μια πολύ ωραία ταινία για ένα ευχάριστο καλοκαιρινό βράδυ. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλα τα μεγάλα παιδιά εκεί έξω.

2009-06-28T11:36:00.004+03:00

download

Inner Silence

2009-06-28T09:03:00.002+03:00

When the silence beckons
And the day draws to a close
When the light of your life sighs
And love dies in your eyes
Only then will I realise
What you mean to me

Anathema

Gilels plays Rachmaninoff Prelude Op. 23 No. 5

2009-06-15T23:17:00.001+03:00

The Vampire Legend in Fiction and Popular Culture

2009-06-07T13:03:00.008+03:00

Ο μύθος του vampire ξεκίνησε πιθανότητα από την έλλειψη ιατρικών και ιατροδικαστικών γνώσεων των ανθρώπων του Μεσαίωνα, αλλά και από την προκατάληψη γύρω από πράγματα που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν ή να εξηγήσουν λογικά. Ήταν επίσης ένας τρόπος εκλογίκευσης μιας αγριότητας που αδυνατούσαν ή δεν ήθελαν να αποδώσουν σε ανθρώπινα κίνητρα γιατί κάτι τέτοιο τους τρόμαζε πολύ περισσότερο απ'όσο ήταν διατεθειμένοι να παραδεχτούν (βλ. Vlad Tepes).
Όπως και κάθε άλλο τέρας της folklore παράδοσης, έτσι και ο βρικόλακας δεν ήταν παρά ένας αποδιοπομπαίος τράγος, ένα μέσο υπερνίκησης του βαθύτερου ανθρώπινου φόβου: ότι το μόνο τέρας είναι αυτό που βρίσκεται μέσα μας.
Ήταν, όμως, τη στιγμή που ο βρικόλακας πέρασε από το μύθο στη μυθοπλασία που μετατράπηκε σε ένα από τα πιο ελκυστικά και πιο ευφυή λογοτεχνικά ευρήματα. Κάθε μύθος που εμπεριέχει ένα τέρας είναι από μόνος του τόσο γεμάτος συμβολισμούς, που ένας συγγραφέας θα μπορούσε να γράφει για χρόνια πάνω στον ίδιο μύθο, αλλάζοντας κάθε φορά την οπτική του. Αν και το "Dracula" του Bram Stoker δεν ήταν η πρώτη ιστορία που κυκλοφόρησε με πρωταγωνιστή έναν βρικόλακα, ήταν αυτή που θα ασκούσε τη μεγαλύτερη επιρροή και θα λάμβανε τον τίτλο "μυθιστόρημα". Το "Carmilla" του Sheridan Le Fanu, αν και σαφώς μικρότερο σε μέγεθος, δεν πέρασε απαρατήρητο και, ακόμη και σήμερα, οι γνώστες της γοτθικής λογοτεχνίας το αναγνωρίζουν ως το μικρό διαμάντι που είναι.
Το κοινό σ' αυτά τα έργα ήταν ότι γράφτηκαν κατά τη Βικτωριανή εποχή, μια εποχή βυθισμένη στον πουριτανισμό και στην αυστηρή τήρηση ακόμη πιο αυστηρών κανόνων. Η άγνοια και η προκατάληψη του Μεσαίωνα ήταν ακόμη παρούσες, ιδιαίτερα στην επαρχία, η εκκλησία ευημερούσε περισσότερο από ποτέ και η απειλή ασθενειών όπως η σύφιλη και η φυματίωση ήταν απτή.
Κι έτσι, ο βρικόλακας ήρθε να γίνει το σύμβολο των πιο σκοτεινών πόθων της καταπιεσμένης από την ίδια της την αυστηρή ηθική κοινωνίας, ήρθε να γίνει η πρωτόγονη και άγρια πλευρά του ανθρώπου, ένα ον που πλέον ήταν περισσότερο ελκυστικό απ' ότι τρομακτικό. Η λαγνεία, το αίμα και οι υπερφυσικές δυνατότητες του βρικόλακα τον καθιστούσαν ανώτερο από τους ανθρώπους, κάτι σαν μικρό θεό πάνω στη γη. Κι όμως, η ίδια αυτή κοινωνία που κρυφά θαύμαζε και φαντασιωνόταν τον "βρικόλακα" (όπου "βρικόλακας"= απελευθερωμένος άνθρωπος), επιθυμώντας τον ως πρότυπο ή ως εραστή, στη δημόσια ζωή της τον κατέκρινε ηχηρά. Το να παρουσιάσει λοιπόν κάποιος τον vampire ως κάτι περισσότερο ανθρώπινο, ήταν σχεδόν αιρετικό εκείνη την εποχή. Έτσι, ο βρικόλακας είναι επικίνδυνος, δαιμονικός, άξιος τιμωρίας, ένα τέρας με όλη τη σημασία της λέξης, από την άλλη όμως είναι και απίστευτα θελκτικός, ίσως γιατί η αθανασία και η δύναμη πάντοτε ήταν ισχυρά θέλγητρα για τους θνητούς.
Υπήρξαν κι άλλα βιβλία μετέπειτα, τα οποία όμως δεν έκαναν τόσο μεγάλη αίσθηση. Για σχεδόν μισό αιώνα, ο Κόμης Δράκουλας ήταν το πρότυπο κάθε βαμπιρικού μύθου. Και τότε ήρθε το "Nosferatu", η βωβή ταινία του 1922 για να δώσει νέα ώθηση και να επαν-ανακαλύψει το θρύλο του βρικόλακα, προσθέτοντας νέα στοιχεία και δίνοντας το έναυσμα για τη δημιουργία ακόμη περισσότερων ταινιών, ποιοτικών ή μη. Αργότερα, η φιγούρα του Christofer Lee ως Δράκουλα θα έμενε χαραγμένη ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη και η έλξη του κοινού προς το οτιδήποτε είχε σχέση με βρικόλακες άρχισε να μεγαλώνει, φτάνοντας διαστάσεις που δεν είχε δει ποτέ στο παρελθόν.
Ώσπου εμφανίστηκε η Anne Rice και το "Interview with the Vampire", που μετά το δράκουλα θα διαμόρφωνε το μύθο του βρικόλακα ως προς τη σύγχρονη εποχή και τις νέες ανάγκες που είχε γεννήσει. Ο πρωταγωνιστής του "Interview with the Vampire" εξετάζει την ύπαρξή του όπως ποτέ κανένας άλλος. Είναι τέρας, το αναγνωρίζει, αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατηθεί από τα υπολείμματα της ανθρωπιάς του. Το "Interview with the Vampire" είναι εμποτισμένο με μια βαθιά θλίψη, που έρχεται να γίνει το νέο σήμα κατατεθέν του βαμπιρικού μύθου.
Ο vampire είναι καταραμένος κι αυτό το καταλαβαίνουμε σε όλο του το μεγαλείο στο βιβλίο της Anne Rice. Είναι καταδικασμένος από ένα άδικο σύμπαν-θεό να περιφέρει την ύπαρξή του στους αιώνες, βλέποντας ο,τι αγαπάει να φθίνει και να χάνεται. Όπως ο βασιλιάς Μίδας, ο,τι αγγίζει καταστρέφεται αργά ή γρήγορα. Δεν μπορεί να δει τον ήλιο και η ίδια του η φύση του προκαλεί τέτοια απόγνωση που πολλές φορές σκέφτεται ότι ο θάνατος θα ήταν καλύτερη μοίρα. Και, φυσικά, υπάρχει η διαρκής υπαρξιακή αναζήτηση, πιο αγωνιώδης για τον βρικόλακα απ΄ότι για οποιονδήποτε άλλον, ίσως γιατί ακριβώς το ότι υπάρχει και μόνο αρκεί για να τον γεμίζει τύψεις. Ποιος είμαι; Από που έρχομαι; Πώς ξεκίνησα και γιατί; Πού πάω και ποιος είναι ο σκοπός μου;
Σε μια εποχή πλέον που έχει επέλθει η σεξουαλική απελευθέρωση, που η ροκ μουσική ανθεί και που η ψευτο-ηθική έχει πέσει, σε μια εποχή όπου η γνώση και η βιομηχανία βρίσκονται σε έξαρση, ο βρικόλακας από ζωώδης και πρωτόγονος γίνεται μορφωμένος και καλλιεργημένος, από ωμή σεξουαλικότητα τώρα εκπέμπει σαγήνη. Την εποχή που γράφεται το "Interview with the Vampire" οι προκαταλήψεις του Μεσαίωνα έχουν πια χαθεί και η ανθρωπότητα έχει δεχτεί ότι τα πραγματικά τέρατα υπάρχουν ανάμεσά της. Οι serial killers, με τις νέες τεχνολογίες, βρίσκονται πλέον ευκολότερα, και πολλές απ'αυτές έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας. Είναι άραγε τυχαίο που ο μύθος του γοητευτικού serial killer και ο μύθος του γοητευτικού vampire αναπτύσσονται σχεδόν παράλληλα; Επιπλέον, η εκκλησία έχει χάσει σημαντικό μέρος της επιρροής και του κοινού της. Ο πρωταγωνιστής της Anne Rice, όπως και ο άνθρωπος του 20ού αιώνα, αναζητά απογοητευμένος το θεό, το καλό και το κακό, μόνο και μόνο για να μάθει τελικά ότι δεν υπάρχει τίποτα απ'όλα αυτά κι ότι ο ίδιος είναι το κοντινότερο πράγμα που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως θεός, με ο,τι βάρη και ευθύνες συνεπάγεται αυτό.
Κι όμως, αν και πιο εκλεπτυσμένος, πιο γοητευτικός από ποτέ, ο βρικόλακας της Anne Rice δεν παύει να είναι ένα άγριο, αιμοδιψές τέρας και γι'αυτόν ακριβώς το λόγο, όπως και ο serial killer, πιο επικίνδυνος. Η σκηνή όπου ο Louis βασανισμένος από τύψεις για την ύπαρξή του, έχοντας περάσει βδομάδες τρεφόμενος μόνο από αίμα ζώων, τελικά χάνει τον έλεγχό του και στραγγίζει την πεντάχρονη Claudia, είναι για μένα από τις πιο συγκλονιστικές, αλλά και τις πιο ενδεικτικές της έννοιας "βρικόλακας".
Στις νουβέλες του Hideyuki Kikuchi με πρωταγωνιστή τον dhampir (μισός βρικόλακας, μισός άνθρωπος) Vampire Hunter D., η απόγνωση της βαμπιρικής ύπαρξης παίρνει νέες, βαθύτερες διαστάσεις. Ο βρικόλακας, όπως και τα ξωτικά του Tolkien, είναι αρχαίος, σοφός, πανίσχυρος, αλλά κουρασμένος. Είναι περαστικός στις ζωές των ανθρώπων γιατί έχει πια έρθει η δική τους εποχή. Ο D. δεν κυνηγάει βρικόλακες επειδή πιστεύει πως είναι κάτι σατανικό, αλλά επειδή πιστεύει πως πρέπει να αποσυρθούν και να επιστρέψουν εκεί απ'όπου ήρθαν. Πως πρέπει να αφήσουν τους ανθρώπους να ξεφύγουν από την τυραννία του φόβου και να ζήσουν στο φως για το οποίο είναι προορισμένοι. Να μην τους κρατάνε στο σκοτάδι. Εδώ, λοιπόν, ο βρικόλακας γίνεται σύμβολο της κοινωνικής καταπίεσης αντί σύμβολο αντίστασης σ'αυτήν. Έχοντας περισσότερο τα ζωώδη χαρακτηριστικά του βρικόλακα του Bram Stoker και του Fanu, κυριαρχείται από το πάθος του να εξακολουθήσει να υπάρχει, αδυνατώντας να αναγνωρίσει ότι η ύπαρξή του είναι από τη βάση της σαθρή.
Στην πραγματικότητα, όταν μιλάμε για "Vampire Hunter D." και για "Interview with the Vampire", μιλάμε για δύο διαφορετικές εκδοχές, δύο διαφορετικές εξελίξεις του βρικόλακα που παρουσιάστηκε στο "Dracula" εκατό χρόνια πριν. Σε δυο διαφορετικές πλευρές του κόσμου. Το βασικό όμως είναι ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στη μία πλευρά του ωκεανού ή στην άλλη...ο βρικόλακας δεν είναι πλέον ο ίδιος. Και μετά από την Anne Rice θα εμφανιστεί η Anita Blake, με μια παρόμοια οπτική πάνω στο τι εστί vampire. Πολύ πιο μετά θα εμφανιστεί η Buffy, η vampire slayer που ο έρωτας της ζωής της ήταν ένα vampire.
Όλα αυτά έρχεται να τα μαζέψει και να τα επανεφεύρει το RPG Vampire:the Masquerade, που, εν πολλοίς, είναι η πιο πλήρης, η πιο ορθή και η πιο ευφυής ανάλυση του βαμπιρικού μύθου. Οι βρικόλακες κατάγονται από τον Cain, που τον καταράστηκε ο θεός επειδή σκότωσε...αυτόν και όλους του τους απογόνους. Πρόκειται για την εξυπνότερη ίσως αιτιολόγηση της βαμπιρικής ύπαρξης που θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί. Και, ταυτόχρονα, είναι μια αιτιολόγηση που επιτρέπει νέες εξερευνήσεις και νέες προσθήκες στο μύθο. Η σημαντικότερη ίσως συνεισφορά του Vampire:the Masquerade είναι ότι για πρώτη φορά παρουσιάζεται ο vampire ως ον πολιτικό και κοινωνικό. Και είναι απόλυτα λογικό δεδομένου ότι μιλάμε για ένα πλάσμα που η ύπαρξή του εκτείνεται στους αιώνες και που μπορεί να χειρίζεται τους ανθρώπους για την πλάκα του. Γιατί να μην επιδιώξει να αποκτήσει εξουσία και δύναμη; Είναι άλλωστε το μόνο που του έχει απομείνει στην απέθαντη ζωή του. Επιπλέον, η επιτυχία του παιχνιδιού, έρχεται να αποδείξει αυτό που ο Stoker γνώριζε τόσα χρόνια πριν: μας τρομάζουν και τους μισούμε, αλλά στο βάθος διψάμε να είμαστε σαν αυτούς. Συμβολίζουν ό,τι πιο σκοτεινό και καταστροφικό υπάρχει μέσα μας. Κι αυτό μας ελκύει, όπως μια πεταλούδα έλκεται από τη φωτιά.
Και φτάνω στον λόγο που ξεκίνησα να γράψω αυτό το post εξαρχής. Το φαινόμενο "Twilight". Όπου ο βρικόλακας είναι ακίνδυνος, ρομαντικός και απαλλαγμένος από κάθε συμβολισμό που του δίνει αξία. Έχω διαβάσει πολλές φορές το επιχείρημα "μα είναι μυθοπλασία, κάθε συγγραφέας το χειρίζεται όπως θέλει" και θεωρώ ότι είναι παντελώς εσφαλμένο από τη βάση του. Καταρχήν, ο βρικόλακας είναι ένα λογοτεχνικό όχημα, ένας συμβολισμός που στόχος του είναι να εκφράσει κάποια πράγματα. Για τον απλούστατο λόγο ότι μια τέχνη που υπάρχει στο δικό της κόσμο, ανεπηρέαστη από την εποχή της, δεν μπορεί να λογίζεται ως τέχνη. Ένας βρικόλακας που πίνει αίμα ζώων χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, που μπορεί και αγαπάει ανθρώπους χωρίς να βασανίζεται από την επίγνωση ότι είναι μια αγάπη που δεν έχει μέλλον, ένας βρικόλακας απαλλαγμένος από τις τύψεις για την ίδια του την ύπαρξη είναι...τι ακριβώς; Η Bella έλκεται από τον Edward επειδή είναι όμορφος. Και, εδώ που τα λέμε, μάλλον αυτός είναι ο μόνος λόγος. Αυτή η ψευδαίσθηση της αγνής, ρομαντικής αγάπης και του πολιτικά ορθού, αυτή η πλαστική και γούτσου-γούτσου ατμόσφαιρα είναι αρκετές για να εξαγριώσουν τον πιο ψαγμένο αναγνώστη όταν κάτσει και σκεφτεί το θέμα λίγο πιο προσεκτικά. Μπορεί να βγει στον ήλιο αλλά λάμπει σαν να τον έχουν πασπαλίσει με στρας, τρέφεται αποκλειστικά και μόνο από ζώα και δεν μπαίνει στον πειρασμό να πιει από ανθρώπους, το να τρέφεται μια-δυο φορές το μήνα του αρκεί, ζει σε μια βαμπιρο-οικογένεια όπου οι μισοί τα έχουν με τους άλλους μισούς, ερωτεύεται κάποια επειδή του αρέσει η μυρωδιά της και αν και εκατό χρονών συμπεριφέρεται σαν σχολιαρόπαιδο.
Για να δούμε και τα γεγονότα, όμως. Η πλειοψηφία των φανατικών του "Twilight" είναι κορίτσια. Η πλειοψηφία αυτής της πλειοψηφίας δεν έχουν ανοίξει βιβλίο ποτέ στη ζωή τους και πιθανότατα θεωρούν τη Super υπέρτατο λογοτεχνικό δημιούργημα. Κι από αυτούς που μένουν, οι 9,5 στους δέκα παραδέχονται ότι δεν έχουν ασχοληθεί καθόλου με γοτθική λογοτεχνία/λογοτεχνία τρόμου/fantasy. Αντίθετα, η πλειοψηφία όσων έχουν ασχοληθεί, μπορεί να μην έχει τα ίδια γούστα (ξέρω πολλούς που δεν τους άρεσε το Interview with the Vampire, όπως ξέρω και πολλούς που δεν τους άρεσε ο Νεκροσκόπος ή ο Δράκουλας ή η Καρμίλλα), όμως βλέπει το "Twilight" γι'αυτό ακριβώς που είναι: μια κάπως χαζή, ρομαντική ιστορία για εφήβους, όπου η ατάλαντη αλλά έξυπνη συγγραφέας του πέταξε έναν βρικόλακα κι έναν λυκάνθρωπο για να μην είναι ακριβώς ίδια με μια οποιαδήποτε άλλη κάπως χαζή, ρομαντική ιστορία για εφήβους και, επομένως, να "πιάσει" στην αγορά. Και το πέτυχε απόλυτα. Η Stephanie Meyer έχει θησαυρίσει ενώ οι θαυμαστές της ωρύονται πως τα βιβλία της είναι κα-τα-πλη-κτι-κά. Ε, λοιπόν, όχι. Δεν είναι.
Και σε όλους αυτούς που θα πουν ότι γενικά το fantasy σαν είδος είναι ανάλαφρο και δεν έχει βαθιά νοήματα θα τους πω να ανοίξουν κανένα fantasy βιβλίο να διαβάσουν πριν αρχίσουν να λένε τέτοιες ανοησίες. Ένα καλογραμμένο fantasy βιβλίο είναι αξίσου καλό με ένα οποιοδήποτε άλλο καλογραμμένο βιβλίο. Κι αν τα μυαλά μας ήταν περισσότερο ανοιχτά και δεν πιστεύαμε ακριβώς ότι μας έχουν μάθει να πιστεύουμε (ότι ο Ντοστογιέφσκι είναι ο γαμηστερότερος συγγραφέας που έζησε ποτέ, ότι τα μόνα βιβλία που έχουν αξία είναι αυτά που διαδραματίζονται στον πραγματικό κόσμο και άλλες τέτοιες αρλούμπες), ποιος ξέρει, μπορεί και να ήμασταν σε θέση να το αναγνωρίσουμε αυτό.
Φιλική συμβουλή προς όλους εκεί έξω. Διαβάστε, χωρίς ψευτοσνομπισμούς. Διαβάστε τα πάντα, από National Geographic και Άρλεκιν, μέχρι παραμύθια και παιδικά βιβλία, από Νομπελίστες συγγραφείς μέχρι παντελώς άγνωστους, έλληνες, ξένους, τα πάντα. Δοκιμάστε διαφορετικά είδη, fantasy, horror, science fiction, κοινωνικά, ιστορικά, τα πάντα. Όσο πιο πολλά μπορείτε. Και μετά καθίστε και σκεφτείτε μόνοι σας αν στ'αλήθεια ο Ρασκόλνικοβ είναι τόσο πιο σπουδαίος χαρακτήρας από τον Raistlin Majere. Αλλά σκεφτείτε το. Μόνοι. Να το πιστεύετε, ρε γαμώτο, όχι να λέτε είναι έτσι επειδή έτσι θεωρείται. Μην καταπίνετε αμάσητα αυτά που σας ταΐζουν. Και μια βιάζεστε να πείτε ότι το fantasy είναι ανάλαφρο πριν καν το διαβάσετε ή πριν καν μπείτε στη διαδικασία να σκεφτείτε όλους τους συμβολισμούς που κρύβονται από πίσω του. Απλά διαβάστε. Είναι το ομορφότερο πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς.

Monty Python ...Η τρέλα δεν πάει στα βουνά !!

2009-06-04T00:37:00.003+03:00

THE LIFE OF BRIAN

Το αριστούργημα της τετράδας, το έργο που ξεσήκωσε την εκκλησία και απαγορεύτηκε σε ουκ ολίγα μέρη! All time classic όσο δεν πάει.. Πανέξυπνο χιούμορ και αλληγορική σάτιρα, που ξεκινάει από τη θρησκεία και φτάνει στην πολιτική.
Η πρώτη ιδέα των Python ήταν άκρως αιρετική : κάποιος ξεγελά την Μαρία, την αφήνει έγκυο κι εκείνη προκειμένου να μη χάσει το γαμπρό Ιωσήφ, σκαρφίζεται όλη την ιστορία με τον κρίνο και τον αρχάγγελο και τη σύλληψη του θείου βρέφους. Η ιδέα αφέθηκε σύντομα, μιας και το γκρουπ προσπαθούσε να μη φτιάξει κάτι τόσο υπερβολικό για τα δεδομένα της εποχής.
Η δεύτερη ιδέα, πιο απλή, αλλά ευφυής : oι μαθητές του Χριστού ήταν 13 και όχι 12, αλλά ο τελευταίος αργούσε πάντα να έρθει στις συνεδριάσεις, με αποτέλεσμα, όταν παιρνόντουσαν οι παρουσίες να λείπει κι έτσι το όνομά του να μη μείνει στην ιστορία.
Με τα πολλά, κατέληξαν στο “Life of Brian” και την ιδέα ενός κατά λάθος προφήτη! Ο Brian λοιπόν, ο πρωταγωνιστής της ταινίας μεγαλώνει κι αυτός στη Βηθλεέμ , την ίδια εποχή που μεγαλώνει ο Ιησούς , να όμως που περνιέται κι αυτός για Μεσσίας και τραβάει τα πάνδεινα από το φανατικό “κοινό” του , τη μητέρα του αλλά και τους ''ομοϊδεάτες'' του από μια τρομοκρατική οργάνωση, της οποίας είναι μέλος.
Μέσω του Brian οι Pythons σατυρίσουν τα κακώς κείμενα των θρησκειών και δείχνουν πως ο φανατισμός φέρνει παρερμηνείες , ακραίες καταστάσεις κι αιρέσεις .
Ανεπανάληπτο το φινάλε της ταινίας, με τους εσταυρωμένους να τραγουδούν “Always look on the bright side of life”..

THE HOLY GRAIL

Η ιστορία ξεκινά όπως ο θρύλος :Ο βασιλιάς Αρθούρος με τον υπηρέτη του, τον Πάτσυ, ψάχνουν ιππότες για την Στρογγυλή Τράπεζα μέχρι που τους εμφανίζεται ο ίδιος ο Θεός και τους αναθέτει την ιερή αποστολή της ευρέσεως του ιερού Δισκοπότηρου (ένα αντίγραφο του UEFA).. Από εκεί και πέρα το γκρουπ “σπάει” και ο καθένας προσπαθεί (χωρίς φυσικά να τα καταφέρνει) να φέρει εις πέρας την αποστολή..
Από την αρχή ακόμα η ίδια ομάδα γελά με τον ευατό της, αλλά κανείς δε μπορεί να διανοηθεί τι ακολουθεί : Τρελές μάγισες, συζητήσεις επιστημονικών θεμάτων («πως οι κύστες των προβάτων μπορούν να αποτρέψουν σεισμούς»), κατασκευή ενός Δούρειου... Λαγού και τέρας που κάνει ερωτήσεις στις οποίες αν δεν απαντήσεις η τύχη σου γίνεται ατυχία. Οι ερωτήσεις είναι τύπου: Ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα.. Η μούρλια δε σταματά εδώ: μεταφερόμαστε στο “Κάστρο των Παρθένων” όπου ένα σωρό κορίτσια το μόνο που κάνουν είναι να δοκιμάζουν σέξι εσώρουχα και οι οποίες προσπαθούν να βιάσουν έναν ιππότη, τον οποίο εν τέλει σώζει ο gay Lancelot.
Tελικά δεν καταφέρνουν και λίγα: μιλούν για ταξικές διαφορές, για την αγγλογαλλική διαμάχη, διαλύουν τις παραδόσεις, τους μύθους και τους θρύλους!
Οι Monty Python κατόρθωσαν να κάνουν κομματάκια το μύθο του βασιλιά Αρθούρου και την ιερή αναζήτηση του Δισκοποτήρου φτιάχνοντας μία ταινία που μπορεί να μην αγγίζει την τελειότητα του “Life of Brian’ αλλά είναι σίγουρα πιο αστεία..

Θα συναντηθούμε στο σαλούν

2009-04-16T14:21:00.006+03:00

Ινδιάνε πέρα από τ'απέναντι βουνό
Κάνε μου σήματα ξανά με το καπνό
Αν είσαι ο γιος του μεγάλου Μανιτού
Είμαι η κρέμα του φλογάτου παγωτό
Με των απάτσι τους ρυθμούς χτυπάω τα τύμπανα
Μ'ακούς, μ'ακούς ;

Ta'm e guilass / Η Γεύση του Κερασιού

2009-04-05T13:37:00.004+03:00

O κύριος Μπααντί τριγυρνά με το αμάξι του στα άγονα, χωματένια τοπία του Ιράν ψάχνοντας κάποιον που θα του ρίξει χώμα στο λάκκο του, με αδρά αμοιβή προφανώς. Δεν είναι όμως εύκολο να βρεις κάποιον να σε βοηθήσει να αυτοκτονήσεις..
Kι ενώ τριγυρνά εδώ κι εκεί, ξαφνικά ένας Κούρδος φαντάρος δέχεται να μπει στο αμάξι του προκειμένου να τον κατεβάσει στο στρατόπεδο και να μην περπατάει. Ο Μπααντί του κάνει την πρότασή του αλλά ο μικρός φοβάται, φεύγει από το αμάξι και αρχίζει να τρέχει μακριά..
Έπειτα ο Μπααντί παίρνει ένα μεσήλικα Αφγανό, ο οποίος μόλις ακούει τις προθέσεις του να αφήσει αυτό τον κόσμο αρχίζει να επικαλείται θρησκείες και Θεούς. Τελικά, όταν φτάνει στον προορισμό του κατεβαίνει και δηλώνει στον Μπααντί πως δε μπορεί να του φανεί χρήσιμος.
Μετά, ο Μπααντί παίρνει ένα Τούρκο παππού, ο οποίος χωρίς να του μιλάει διδακτικά ή θρησκευτικά, αλλά ομολογώντας πως και ο ίδιος είχε τάσεις αυτοκτονίας κάποτε, του παρατάσσει όλες τις ομορφιές της ζωής.. Τα απλά πράγματα που όμως καταφέρνουν και σε σαγηνεύουν : το ηλιοβασίλεμα, η χαραυγή, η φύση, τα πουλιά, κλπ. Του λέει επίσης πως τη δική του ζωή έσωσε ένα κεράσι.. Τέλος, του δηλώνει πως θα τον βοηθήσει μιας και έχει τεράστιο οικονομικό πρόβλημα, κατεβαίνει από το αμάξι και του δίνει ραντεβού για το επόμενο πρωί.

Η επιλογή αυτών διαφορετικών ηλικιών και εθνικοτήτων είναι άκρως ενδιαφέρουσα. Επίσης λίγο πολύ σκιαγραφούνται οι 3 βασικές αντιδράσεις του ανθρώπου όσον αφορά το θάνατο : φόβος, ελπίδα για μια ζωή μετά θάνατον μέσω της θρησκείας, κοίταγμα κατά μέτωπο.
Επίσης, ένα σημείο που έχει συμβολικό - εικαστικό ενδιαφέρον είναι η εικόνα, η φωτογραφία. Καθ'όλη τη διάρκεια του ταξιδιού του με τους 2 πρώτους κυρίους, η φύση φαίνεται άγρια, μουντή. Αυτή η χέρσα περιοχή είναι ένα άγονο τοπίο, η σκονισμένη απεραντοσύνη της δεν εμπνέει παρά μόνο τη θλίψη. Η ξηρότητά της είναι το αντίθετο της ζωής. Η γονιμότητα φαίνεται αδύνατη σε μια τέτοια ξηρή έρημο. Είναι επομένως το ιδανικό υπόβαθρο για οποιαδήποτε προσπάθεια αυτοκτονίας. Από τη στιγμή όμως που γίνει ο διάλογος με τον Τούρκο, όλα γύρω φαίνεται ν'αλλάζουν : πράσινο, η χαρά της ζωής, ανθισμένα λουλούδια και δέντρα, ομορφιά. Και η μέρα κλείνει ιδανικά με ένα υπέροχο φεγγάρι.
Το τέλος του φιλμ τρελό και απροσδόκητο, αλλά δεν κάνω άλλο σχόλιο επ'αυτού για ευνόητους λόγους. Φοβερή η ιδέα του σκηνοθέτη πάντως να το επενδύσει μουσικά με το "St. James Infirmary", ένα κλασικό τζαζ κομμάτι, σύμβολο θανάτου, μιας και η ιστορία του μιλά για έναν τύπο που πήγε στο νοσοκομείο του St.James, μόνο και μόνο για να βρει το κορίτσι του νεκρό.
Η ταινία μου θύμισε το βιβλίο "Περιστέρι" του Πάτρικ Ζίσκιντ, όπου ο πρωταγωνιστής αναθεωρεί και τελικά αλλάζει όλη τη ζωή του, μόνο και μόνο επειδή βλέπει ένα περιστέρι στο μπαλκόνι του μια μέρα.
Μου έβγαλε μια αισιοδοξία η ταινία, μια χαρά για ζωή και προφανώς το νόημά της είναι πως η ευτυχία κρύβεται στα μικρά πράγματα, τα καθημερινά.
Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες το 1997.

The edge of love [Αγάπη στ'άκρα]

2009-03-27T17:56:00.004+02:00

Βρισκόμαστε στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Vera Phillips είναι μια όμορφη, νεαρή τραγουδίστρια που πολιορκείται από τον στρατιώτη William Killick, αλλά παραμένει ο εφηβικός έρωτας του χαρισματικού ποιητή Dylan Thomas. Αυτός όμως είναι παντρεμένος με την ατίθαση Caitlin, η οποία γίνεται κολλητή φίλη της Vera. Τελικά η τελευταία ενδίδει στο φλερτ του William, κάνοντας τον Dylan να ζηλέψει. Έρχεται όμως ο καιρός που ο William φεύγει για να πολεμήσει στην Ελλάδα και έτσι η τριάδα μετακομίζει στην Ουαλία, όπου τα αισθήματα των Vera-Dylan οξύνονται. Κάποια στιγμή όμως ο William γυρνά απ'το μέτωπο, άλλος άνθρωπος..
Η ταινία στηρίζεται σε αληθινά γεγονότα και μάλιστα η παραγωγός της ταινίας Rebekah Gilbertson είναι η εγγονή των Philips-Killick. Έχει πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που παρουσιάζεται η εποχή. Είναι πολύ προσεγμένα όλα στο φιλμ : από τη μουσική, μέχρι τα κοστούμια, τα έπιπλα, τα καθημερινά αντικείμενα, τα κτίρια, κλπ. Η φωτογραφία είναι επίσης υπέροχη, κινείται σε σκούρα χρώματα στο Λονδίνο, με υγρές,ατμοσφαιρικές παμπ και τη συνοδεία του καπνού και του κόκκινου κραγιόν για τις γυναίκες. Τα χρώματα όμως ξανοίγουν με τη μεταφορά των ηρώων στην Ουαλία και παράλληλα βλέπουμε την πραγματική ζωή :την αγριότητα της φύσης και τις δύσκολες συνθήκες ζωής, πιο "χωριάτικα" ρούχα για τα κορίτσια, απογύμνωση των συναισθημάτων και καμιά προσποίηση, καμιά μάσκα. Ειδικά οι σκηνές με τις δυο φίλες να κυνηγιούνται στη θάλασσα, να παίζουν και να κάνουν βόλτες σε έρημες παραλίες σε συννεφιασμένο καιρό είναι πανέμορφες.
Εξαιρετικές είναι και οι ερμηνείες, με τη Sienna Miller να είναι πραγματικά το κάτι άλλο και να σηκώνει όλη την ταινία, ως μια μποεμ τύπισσα που δεν καταπιέζει τον εαυτό της, δεν της κααίγεται καρφί για το "τι θα πει ο κόσμος" και δε φοβάται να ζήσει τη ζωή της. Η Keira Knightley επίσης δυνατή, μάλιστα εκπλήσσει με την ικανότητά της στο τραγούδι. Ο Cillian Murphy σε αγγίζει είτε ως ρομαντικός τύπος που μπορεί να κάνει τα πάντα για τη γυναίκα που αγαπά είτε σαν στρατιώτης που γυρνά σπίτι του έχοντας (επι)βιώσει (από) τη φρίκη του πολέμου. Υπάρχουν αρκετά προβλήματα στο σενάριο (ίσως και κάποια κενά) αλλά οι πρωταγωνιστές εν μέρει καταφέρνουν και τα καλύπτουν με τις ερμηνείες, τις κινήσεις, τα βλέμματά τους.
Αυτά τα "κενά" στο σενάριο είναι και αυτά που σε αφήνουν με την αίσθηση πως κάτι λείπει από την ταινία. Και ειδικά με ένα τέτοιο υλικό - τη ζωή ενός από τους σημαντικότερους Βρετανούς ποιητές, το Β' ΠΠ, ένα ερωτικό τρίο, τα καταπληκτικά τοπία, ιδανικούς ηθοποιούς - είναι κρίμα να χωλαίνει το όλο πράγμα στο σενάριο και να αισθάνεσαι πως βλέπεις άλλη μια ταινία με ένα τρίγωνο που τυχαίνει να μπαίνει σφήνα ο πόλεμος. Υπάρχει ένα πρόβλημα ισορροπίας στην ταινία ανάμεσα στην ατμόσφαιρα και στην πλοκή. Πολλές φορές η ατμόσφαιρα υπερβαίνει κατά πολύ την ιστορία, με αποτέλεσμα να υπάρχει πρόβλημα και το έργο να κουράζει.

Σίγουρα υπάρχουν οι στιγμές που έχουν πράγματα να πούνε : Η Vera να φωνάζει σκεπτόμενη τον άντρα της "Θέλω να τον σκοτώσω γι'αυτό που μου έκανε (που την άφησε έγκυο), αλλά πιο πολύ θέλω να τον σκοτώσω γιατί δεν είναι εδώ". Η αντιπαραβολή πλάνων από τη γέννα και το πεδίο της μάχης και ταυτόχρονα ένα σχόλιο για τη ζωή και το θάνατο. To ξέσπασμα της Caitlin όταν αντιλαμβάνεται πως κάτι παίζει με τον άντρα της και την καλύτερή της φίλη. Η επιστροφή του William και η αντίδρασή του στο ειδύλλιο της γυναίκας του με τον Dylan, αυτή η αίσθηση πως "κάτι πρέπει να σπάσει", που τελικά καταλήγει σε μια μεγαλειώδη σκηνή. Ο τελευταίος διάλογος της Vera με τον Dylan και πως εκείνη τον κάνει να καταλάβει πως δεν είναι πλέον δυο 15χρονα και πως η ζωή τους έχει κυλήσει. Ο αποχαιρετισμός των δυο φιλενάδων μετά από πολλές περιπέτειες. Λέξεις που σκοτώνουν, που δηλητηριάζουν, που καίνε. Αγάπη στ'άκρα. Αγάπη που μπορεί να πονέσει πιο πολύ και από τον πόλεμο..
Και φυσικά αυτό που συνοδεύει τις εικόνες, τα τοπία και που αποκρυπτογραφεί τις σχέσεις των ανθρώπων : οι στίχοι του Dylan Thomas.
"I'll take you back to a time when no bombs fell from the sky and no-one died – ever."

Slumdog Millionaire

2009-03-24T10:18:00.007+02:00

To είδα λοιπόν κι εγώ το "φιλμ της χρονιάς", αλλά μάλλον μου φάνηκε σαν "η απογοήτευση της χρονιάς".
Παρακολουθούμε έναν τσαγά, τον Τζαμάλ, να παίζει στο τηλεπαιχνίδι "Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος" και από τα αλώνια.. να βρίσκεται στα σαλόνια. Η απορία ξεδιπλώνεται εύκολα : Πώς διάολο φτάνει να διεκδικεί το μεγαλύτερο χρηματικό ποσό που έχει δοθεί ποτέ στο παιχνίδι ένας τσαγάς ενώ δεν το έχουν καταφέρει καθηγητές, νομικοί,μηχανικοί, κλπ. ; Έκλεψε; Ήξερε τις απαντήσεις ; Ήταν τυχερός ; Ή ήταν η μοίρα του αυτή;
Συμπαθής ταινιούλα, σίγουρα μικρού βεληνεκούς, αλλά ακόμα προσπαθώ να καταλάβω γιατί τόσος ντόρος. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο ότι κέρδισε 8 Όσκαρ (και καλύτερης ταινίας), αλλά κυρίως στις διθυραμβικές κριτικές που διάβασα σε αρκετά έντυπα αλλά και στις συνεπαρμένες αντιδράσεις του κόσμου που έβγαινε απ'το σινεμά.
Καταφέρνει και θίγει όντως κάποια θέματα (την εκμετάλλευση των παιδιών, τις απάνθρωπες συνθήκες ζωής, τη σύγκριση Ινδίας - "ανεπτυγμένου κόσμου" και το ότι οι φτωχοί κάτοικοι της Ινδίας καταφέρνουν να είναι ευτυχισμένοι και με ένα πιάτο φαΐ σε αντίθεση με το δυτικό κόσμο που δεν ευχαριστιέται με τίποτα κλπ.) αλλά από 'κεί και πέρα είναι ένα σύγχρονο παραμύθι, τόσο όσον αφορά το κομμάτι "πάμφτωχος που γίνεται εκατομμυριούχος", όσο και από άποψη ρομάντζου. Γλυκό, χαριτωμένο, μπιτάτο και cool, που κάνει τα ζοφερά να φαίνονται όμορφα ( θυμηθείτε και το Trainspotting, επίσης του Danny Boyle)...
Μου άρεσε πολύ η μουσική , μου άρεσε και η αισθητική αλά βιντεοκλίπ του σκηνοθέτη (χωρίς ωστόσο να είναι κάτι πρωτοποριακό, ισιαίτερα ενδιαφέρον,κλπ.) τα πλάνα της σκουπιδούπολης από πάνω , τα χρώματα και ο όλος φόρος τιμής στο Bollywood. Μου άρεσε το ότι είχε αισιόδοξο κλίμα αλλά και το μήνυμα του ότι οι εμπειρίες μας είναι πολλές φορές πιο χρήσιμες και προσφέρουν περισσότερες γνώσεις από κάθε είδους βιβλία. (Κι ας είμαι βιβλιοφάγος..)
Δεν υπήρχε κάτι που να με ενόχλησε, θα ήθελα ίσως λίγο περισσότερο συναίσθημα, δεν με άγγιξε τίποτα σε μεγάλο βαθμό, είναι μια ταινία με την οποία διασκέδασα και πέρασα καλά, αλλά αύριο θα έχει ήδη διαγραφεί από τη μνήμη μου. Βλέπω πάντως τον πρωταγωνιστή Dev Patel να εξελίσσεται σε μεγάλο ταλέντο και την Freida Pinto να γίνεται σταρ μεγάλου μεγέθους. Ήδη διάβασα ότι γυρίζει ταινία με τον Woody Allen και πως τηε έχει γίνει πρόταση για το νέο James Bond film.
Και κάτι τελευταίο : νομίζω ότι τη σκηνή που επαναφέρει διαρκώς ο Τζαμάλ στο μυαλό του, με τη Λάτικα στο σταθμό, χαμογελαστή, όμορφη, κλπ. με κόσμο και τρένα να πηγαινοέρχονται πίσω της αλλά η ζωή να δείχνει πως έχει σταματήσει στο πρόσωπό της, νομίζω ότι θα μου μείνει για αρκετό καιρό.

Gran Torino

2009-03-12T15:45:00.002+02:00

Από το Space Cowboys μέχρι το "Σκοτεινό Ποτάμι", από το "Μεσάνυχτα στον κήπο του καλού και του κακού" και τις "Γέφυρες του Μάντισον" μέχρι το "Million Dollar Baby" και το "Changeling", ο Clint Eastwood έχει περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες πίσω από την κάμερα και σχεδόν άλλες τόσες μπροστά απ'αυτήν. Με κάθε του νέα ταινία αποδεικνύει ότι το Hollywood δεν έχει πεθάνει, ότι μπορούν ακόμη να γυριστούν σπουδαίες ταινίες που να έχουν ταυτόχρονα και απήχηση στον κόσμο κι ότι στα κινηματογραφικά studios της Αμερικής δεν υπάρχουν μόνο πλαστικά, πανομοιότυπα σκουπίδια.
Ο Clint Eastwood έχει το σπάνιο ταλέντο να λέει μεγάλες ιστορίες με τον πιο απλό τρόπο. Έχει το σπάνιο ταλέντο να διαλέγει το σωστό άνθρωπο για το σωστό ρόλο, ακόμη κι αν οι επιλογές του ξενίζουν καμιά φορά, όπως αυτή της Angelina Jolie στο "Changeling". Και ποτέ μα ποτέ δεν με έχουν απογοητεύσει οι επιλογές του, το αντίθετο, κάθε του ταινία με κάνει να ανυπομονώ για την επόμενη. Έτσι, τώρα που γυρίζει ταινία για τη ζωή του Nelson Mandela με τον Morgan Freeman στον πρωταγωνιστικό ρόλο, απλά δεν μπορώ περιμένω.

Και στο Gran Torino, λοιπόν, όπως και σε όλες τις άλλες σπουδαίες ταινίες που έχει γυρίσει μέχρι σήμερα και για τις οποίες πολλοί από μας τον ευχαριστούμε, επέλεξε τον κατάλληλο άνθρωπο...τον εαυτό του. Επέλεξε αυτόν τον Clint Eastwood που καθιερώθηκε στο κινηματογραφικό στερέωμα μέσα από ρόλους σκληροτράχηλων αντρών, από τα spagetti western του Sergio Leone μέχρι τον "Βρώμικο Χάρι" , για να παίξει τώρα έναν σπασμένο, ηλικιωμένο βετεράνο, ρατσιστή από ανάγκη περισσότερο παρά από οτιδήποτε άλλο, απομακρυσμένο από την οικογένειά του και περήφανο, τόσο περήφανο που γίνεται αντιπαθής.
Ο Walt Kowalski ζει μόνος με το σκύλο του, την καραμπίνα του και το πιο πολύτιμό του απόκτημα: μια Gran Torino του '72 που φτιάχτηκε όσο ο ίδιος ήταν ακόμη στη γραμμή παραγωγής στο εργοστάσιο της Ford. Είναι από τους τελευταίους λευκούς σε μια γειτονιά γεμάτη ασιάτες, λατινοαμερικάνους και αφροαμερικανούς και στο μπαλκόνι του έχει την αμερικανική σημαία. Κι όμως, ο ρατσισμός του Walt είναι τόσο επιφανειακός που διαλύεται όταν έρχεται η ώρα να δράσει για να προστατέψει κάποιον, ενέργεια που του επιφέρει την ευγνωμοσύνη ολόκληρης της γειτονιάς. Ο Walt φτάνει να γίνει γι'αυτούς τους ανθρώπους κάτι σαν άγιος, ένα πρότυπο άντρα που, αν και δεν θέλει να είναι, τον ευχαριστεί και του προσφέρει ικανοποίηση.

Αναπτύσσοντας μια ιδιαίτερη φιλία με τους έφηβους Ασιάτες Thao και Sue, ο Walt έρχεται αντιμέτωπος με τα βάρη και τις ενοχές του παρελθόντος, μαθαίνει τη ζωή και το θάνατο από την αρχή και αποκτά μια οικογένεια που ποτέ δεν είχε, μια οικογένεια που ενδιαφέρεται για την υγεία του και όχι για την Gran Torino του, μια οικογένεια που και ο ίδιος θα ήταν ικανός να κάνει τα πάντα για να προστατεύσει.
Το τέλος της ταινίας κλείνει συνομωτικά το μάτι στον θεατή που περίμενε να δει ένα λουτρό αίματος και εκδίκησης από τον ηθοποιό που κάποτε υποδύθηκε τον Dirty Harry, όμως ο Eastwood δεν βάζει απλά τον εαυτό του στο μικροσκόπιο, δεν γυμνώνει απλά την ψυχή του και την καριέρα του, τα ανατρέπει όλα με ένα τέλος που μοιάζει να μας λέει ότι τελικά όλοι είμαστε άνθρωποι κι όλοι ζούμε στον ίδιο γαμημένο κόσμο, οτι χρώμα κι αν έχουμε, σε όποια χώρα κι αν ζούμε. Ο Walt κάνει κάτι αντίθετο με τα πιστεύω του μέχρι τότε και το κάνει γιατί στο τέλος συνειδητοποιεί ότι αγαπάει αυτά τα δύο παιδιά κι ότι θέλει να τους δώσει μια ευκαιρία να γίνουν κάτι στη ζωή τους, ευκαιρία που θα έχαναν αν έπεφταν στα νύχια της τοπικής συμμορίας. Κι έτσι, ο Walt ξεπερνάει τον εαυτό του και τα όριά του και μας αποδεικνύει ότι είχαμε δίκιο εξαρχής, ότι ο,τι κι αν έλεγε, ο,τι κι αν έβγαζε προς τα έξω, ήταν ένας καλός άνθρωπος.
Δεν ξέρω τι σκέφτονταν εκεί στην Ακαδημία όταν άφηναν έξω από τα Oscar, έξω ακόμη και από τις υποψηφιότητες, αυτό το διαμάντι. Αλλά δεν έχει σημασία τελικά. Αυτοί που το είδαν και τους άγγιξε ήταν πολλοί. Γιατί ο κόσμος βαρέθηκε πια να βλέπει ροζ αηδίες. Θέλει να δει την αλήθεια, γυμνή και χωρίς στολίδια. Θέλει κάποιος να πάρει αυτή την αλήθεια και να του την τρίψει στα μούτρα και να τον κάνει να δει το χάλι αλλά και το μεγαλείο που μπορεί να κρύβει μέσα του. Θέλει κάποιος να του πει πως μπορεί να γίνει ήρωας ακόμη και κάνοντας πράγματα τόσο μικρά όσο να δεχτεί την κουλτούρα και τη διαφορετικότητα του διπλανού του.

Julio Cortázar - Το κουτσό

2009-03-09T15:10:00.000+02:00

Αγγίζω το στόμα σου, με το δάχτυλό μου αγγίζω το περίγραμμα του σώματός σου, το σχεδιάζω σαν να το δημιουργεί το χέρι μου, σαν το στόμα σου να μισανοίγει για πρώτη φορά και αρκεί να κλείσω τα μάτια μου για να το σβήσω και να ξαναρχίσω να το φτιάχνω, και κάθε φορά κάνω να γεννιέται το στόμα που ποθώ, το στόμα που επιλέγει το χέρι μου και σχεδιάζει πάνω στο πρόσωπό σου, ένα στόμα επιλεγμένο ανάμεσα σε τόσα άλλα, επιλεγμένο με ηγεμονική ελευθερία από μένα για να το ζωγραφίσει το χέρι μου πάνω στο πρόσωπό σου και που από ένα γύρισμα της τύχης που δεν προσπαθώ να καταλάβω συμπίπτει ακριβώς με το στόμα σου που χαμογελάει κάτω από εκείνο που σχεδιάζει το χέρι μου.
Με κοιτάς, με κοιτάς από κοντά, κάθε φορά και από πιο κοντά και τότε παίζουμε τον κύκλωπα, κοιταζόμαστε όλο και από πιο κοντά και τα μάτια μεγαλώνουν, πλησιάζουν το ένα το άλλο, κολλάνε το ένα στο άλλο και οι κύκλωπες κοιτιούνται, οι ανάσες τους μπλέκουν, τα στόματα συναντιούνται και παλεύουν ανόρεχτα, δαγκώνονται χείλια με χείλια, ακουμπώντας μόλις τη γλώσσα πάνω στα δόντια, παίζουν μέσα στον περίβολό τους όπου πηγαινοέρχεται ένας βαρύς αέρας με ένα παλιό άρωμα και μια σιωπή.
Τότε τα χέρια μου θέλουν να βυθιστούν στα μαλλιά σου, να χαϊδέψουν αργά τα βάθη των μαλλιών σου ενώ φιλιόμαστε σαν το στόμα μας να είναι γεμάτο λουλούδια ή ψάρια, ζωηρές κινήσεις, σκοτεινή ευωδιά. Και όταν δαγκωνόμαστε ο πόνος είναι γλυκός κι όταν πνιγόμαστε μ' ένα σύντομο και τρομερό ταυτόχρονο ρούφηγμα της αναπνοής, αυτός ο στιγμιαίος θάνατος είναι όμορφος. Και υπάρχει ένα και μόνο σάλιο, μια και μόνη γεύση από ώριμο φρούτο κι εγώ σε νιώθω ν' ανατριχιάζεις απάνω μου όπως η σελήνη στο νερό.

Julio Cortázar
Το κουτσό
εκδόσεις Εξάντας
μετάφραση: Κώστας Κουντούρης

Ordo Funebris - Lycanthia

2009-03-05T12:11:00.000+02:00

Cuando la noche cae para reinar
la luna comienza a brillar
Las voces del bosque gritan sin cesar
no escuches al mal infernal

Ancestros, hechizos, en trace dejarán
y en hada te convertirás
Lycanthia es tu nombre, se escucha tu aullar
siembras terror al pasar

Sol, dale paz,
manchada de sangre va la luna a llorar
Sol, dale paz
sus ojos hambrientos ansían devorar
Libérala del mal

Triste Lycanthia mira hacia el sol
el tiempo transita veloz
Su alma consciente desea no derramar
más sangre de seres sin más

Cae la luna, la bestia va a salir
Lycanthia dispuesta a morir
clava una daga en su propio corazón
rompiendo la maldición

Sol, dale paz,
dando lugar a este triste final
Sol, mírala,
sus ojos cerrados en la eternidad
Libérala... del mal

Il y a longtemps que je t`aime (Aπλά σ'αγαπώ)

2009-03-02T10:29:00.004+02:00

Η ταινία ξεκινά με την είσοδό μας σε μια τυπική γαλλική οικογένεια και ένα όμορφο σπίτι. Εκεί πηγαίνει η Λεά την αδερφή της, Ζουλιέτ, αφ'ότου η τελευταία αποφυλακίζεται. Κι έτσι ξεκινά ξανά η ζωή για την Ζουλιέτ.. Ακόμα κι αν υπάρχουν γύρω της εμπόδια.
Ο κορμός του φιλμ εντοπίζεται στο κατά πόσο χωρίς να αφήνεις πίσω σου το παρελθόν μπορείς να ζήσεις τη στιγμή. Γιατί σίγουρα είμαστε αυτοί που είμαστε με βάση όσα έχουμε κάνει, αλλά το ερώτημα που θέτει ο Philipe Claudel στο έργο του είναι κατά πόσο θα μείνεις στο παρελθόν ή το κατά πόσο θα προχωρήσεις, έχοντας πλήρη συνείδηση του ποιος είσαι..
Έτσι και η Ζουλιέτ. Μια γυναίκα που κουβαλά τη δική της ιστορία, τα μυστικά της, μια ολόκληρη ζωή και καλείται να αρχίσει ξανά. Της δίνεται το δώρο μιας δεύτερης ευκαιρίας. Θα προσπαθήσει να το αξιοποιήσει : θα φροντίζει τις κόρες της αδερφής της, θα ψάξει για δουλειά, θα κάνει παρέες.. Πόσο εύκολο είναι όμως;
Ειδικά όταν έχεις σκοτώσει, ποιος σε εμπιστεύεται ; Η οικογένειά σου ή κάποιος εργοδότης; Θέλει υπομονή και επιμονή η όλη κατάσταση.
Την ταινία κρατά η εκπληκτική Kristin Scott Thomas, που καιρό είχαμε να δούμε σε πρωταγωνιστικό ρόλο, και εδώ αποδεικνύει πως αυτό έγινε κακώς. Η ερμηνεία της είναι εσωτερική, δυνατή, στοιχειωμένη. Αξιόλογη και η Elsa Zylberstein σαν Λεά, σε τελείως διαφορετικό ρόλο, αυτό της απλής, καθημερινής γυναίκας που είναι ανοιχτή στους ανθρώπους και δίνεται.
Σπονδυλωτό και το σενάριο, φανερώνει πτυχή προς πτυχή σιγά σιγά, σχεδόν αλυσιδωτά, προκειμένου να φτάσουμε στην τελική κορύφωση, που μπορεί να προβλεπτεί αν και όχι με σιγουριά. Σίγουρα ελπιδοφόρο πάντως, για πρώτη δουλειά του Claudel.
Τελικά, μιλάμε για μια ανθρώπινη ταινία, που κινείται όπως και η καθημερινότητα. υποτονική, "ήρεμη", που έχει όμως και τις στιγμές που χαρακτηρίζονται από ξέσπασμα και δύναμη. Οι δύο ώρες φεύγουν χωρίς να το καταλάβεις..
Κλείνω με στίχους από το τραγουδάκι που ακούγεται καθ'ο΄λη τη διάρκεια του φιλμ, και ταυτόχρονα το βάφτισε :

Chante rossignol, chante,
Toi qui as le cœur gai
Tu as le cœur à rire,
Moi je l'ai à pleurer

J'ai perdu mon amie,
Sans l'avoir mérité
Pour un bouquet de roses,
Que je lui refusai

Je voudrais que la rose,
Fût encore au rosier
Et que ma douce amie
Fût encore à m'aimer

Il y a longtemps que je t'aime
Jamais je ne t'oublierai

The Doors - Spanish Caravan

2009-02-28T14:55:00.002+02:00

Carry me Caravan take me away
Take me to Portugal, take me to Spain
Andalusia with fields full of grain
I have to see you again and again
Take me, Spanish Caravan
Yes, I know you can

Trade winds find Galleons lost in the sea
I know where treasure is waiting for me
Silver and gold in the mountains of Spain
I have to see you again and again
Take me, Spanish Caravan
Yes, I know you can

	Doors, The - Spanish Caravan

	Found at skreemr.com

Just Another Love Story (Μια ιστορία με θέμα την αγάπη)

2009-02-26T12:57:00.000+02:00

Στις "Νύχτες Πρεμιέρας" είδα 26 ταινίες. Αυτή εδώ μου άρεσε περισσότερο και την θυμάμαι καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη..

Ο Γιόνας έχει όσα θα επιθυμούσε ένας μέσος μεσήλικας άντρας : μια όμορφη σύζυγο, 2 παιδιά, δουλειά, φίλους, κλπ. Όλα φαίνονται όμορφα, έως ότου παρακολουθούν οικογενειακώς μέσα απ'το σταματημένο αμάξι τους, ένα αυτοκίνητο να περνά ξυστά απ'το δικό τους και να προσκρούεται με ένα άλλο στο αντίθετο ρεύμα. Ο Γιόνας νιώθοντας εν μέρει υπεύθυνος τρέχει να δει τι έγινε με τους επιβαίνοντες και βρίσκει έτσι την Γιούλια, την πανέμορφη νεαρή οδηγό. Η Γιούλια έχει χάσει τις αισθήσεις της και παραμιλάει. Εκείνος την παίρνει αγκαλιά έως ότου έρθουν οι υπεύθυνοι. Κάποιες μέρες μετά ο Γιόνας έχοντας ακόμα τη Γιούλια στο μυαλό του, πηγαίνει στο νοσοκομείο να την επισκεφτεί, αλλά λόγω της κρισιμότητας της κατάστασής της επιτρέπονται μόνο συγγενείς. Έτσι ο Γιόνας λέει ψέματα πως είναι ο φίλος της. Μόλις η οικογένειά της μαθαίνει πως ο φίλος της έχει έρθει χαίρεται πολύ, πιστεύοντας πως θα καταφέρει να την ξυπνήσει από το κόμα. Αρχίζουν όλοι και τον φωνάζουν Σεμπάστιαν, όπως είναι και το όνομα του φίλου της Γιούλια. Ο Γιόνας για να μην τους πληγώσει, αλλά και νιώθοντας έλξη για τη Γιούλια θα αρχίσει να υποδύεται τον Σεμπάστιαν. Σε αυτό τον βοηθάει το γεγονός πως η Γιούλια έχει χάσει την όρασή της και τη μνήμη της. Ταυτόχρονα ο Γιόνας μαθαίνει πως ο πραγματικός Σεμπάστιαν είναι νεκρός. Ο Γιόνας τα παρατά όλα για να αφοσιωθεί στη Γιούλια η αλήθεια όμως καραδοκεί..

H ταινία του Δανού Ole Bornedal πραγματικά με εξέπληξε. Δεν ξέρεις τι να περιμένεις και δεν μπορείς να είσαι σίγουρος επ'ουδενί για το που θα καταλήξει το σενάριο. H Γιούλια μετατρέπεται σε femme fatale, η αισθητική έχει κάτι από Bergman, και το σενάριο θυμίζει απ'τη μια κλασικά φιλμ νουάρ και απ'την άλλη είναι εμποτισμένο με ρομαντισμό. Διαρκή flash backs της Γιούλια, διαρκείς φαντασιώσιες του Γιόνας υπό το απαραίτητο μουσικό ηχόχρωμα.
Ταυτόχρονα αναρωτιόμαστε και σκεφτόμαστε αρκετά πράγματα. Η ζωή του Γιόνας είναι ψεύτικη τώρα που υποδύεται κάποιον άλλο ή ήταν ψεύτικη τόσο καιρό;
Πραγματικά από κάθε άποψη σε πιάνει αδιάβαστο. Και ο τίτλος ενέχει πάρα πολύ ειρωνία..
Για όσους λατρέψατε το "Μίλα της" του Αλμοδόβαρ μη χάσετε για κανένα λόγο το "Just another love story". Δε θα επεκταθώ περαιτέρω. Να πάτε να το δείτε!

Rachel Getting Married [Η Ρέιτσελ Παντρεύεται]

2009-02-24T23:44:00.004+02:00

Θυμάται κανείς μια ταινία του 2000 με τον τίτλο "28 Μέρες" και πρωταγωνίστρια τη Sandra Bullock; Σ'αυτήν την ταινία, λοιπόν, η Bullock υποδύεται μια νεαρή γυναίκα εθισμένη στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά, που όταν καταστρέφει το γάμο της αδερφής της συλλαμβάνεται και στέλνεται για 28 ημέρες σε μια κλινική αποτοξίνωσης. Όταν διάβασα την υπόθεση του "Rachel Getting Married" μου φάνηκε σαν να διάβαζα για το sequel της συγκεκριμένης ταινίας. Αυτό που θέλω να πω είναι πως το "Rachel Getting Married" ξεκινάει με ένα πολύ μεγάλο μειονέκτημα: δεν έχει πρωτότυπο σενάριο. Όχι μόνο αυτό, αλλά μιλάμε για ένα σενάριο που θυμίζει σε πολλά μια άλλη ταινία. Ξεκινάει, βέβαια, και με ένα θετικό: την ερμηνεία της Anne Hathaway που της χάρισε μια υποψηφιότητα στα φετινά Όσκαρ και δίκαια, θα πρέπει να προσθέσω.
Το "Rachel Getting Married" είναι οι λίγες μέρες που περνάει μια εθισμένη κοπέλα, η Kym, με την οικογένειά της, εν όψει του γάμου της αδερφής της. Σ'αυτές τις μέρες θα της δοθεί η ευκαιρία να ζητήσει συγγνώμη, να προσπαθήσει να επανορθώσει για το φέρσιμο του παρελθόντος, να αναλάβει τις ευθύνες της και να έρθει αντιμέτωπη με τις ενοχές της και τις κατηγορίες των άλλων.

Το πρώτο πράγμα που με προβλημάτισε σχετικά με την ταινία ήταν το ότι, για πρώτη φορά, έβλεπα κάτι που καταφανώς δεν "το πήγαινε" πουθενά. Θέλω να πω μ'αυτό ότι δεν υπάρχει πραγματικό "closure" στην ταινία, ακόμη και το τέλος της σ'αφήνει με μια παράξενη αίσθηση, μια αίσθηση ανολοκλήρωτου. Ίσως γι'αυτό να ευθύνεται η εμμονή της σεναριογράφου στο ρεαλιστικό κομμάτι του εθισμού και του πώς αυτός επηρεάζει ολόκληρη την οικογένεια. Όλοι γνωρίζουμε ότι στην αληθινή ζωή η απεξάρτηση είναι δύσκολη και, τις περισσότερες φορές, διαρκεί για λίγο. Από την άλλη, αν ήθελα να δω μια άκρως ρεαλιστική απεικόνιση των ημερών ενός πρώην εθισμένου, θα έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ πάνω στο θέμα.
Το δεύτερο σημείο που με ενόχλησε ήταν η κινηματογράφηση. Αυτή η διαρκώς κινούμενη, σχεδόν ερασιτεχνική κάμερα τι σκοπό εξυπηρετούσε εκτός από το να ζαλίζει το θεατή και να καταλήγει να φαίνεται επιτηδευμένα ανεπιτήδευτη; Το ξαναλέω, αν στόχος ήταν μια ταινία σε στιλ ντοκιμαντέρ τότε μάλλον έπρεπε ο σκηνοθέτης να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ.
Πέρα από την κάμερα, όμως, υπάρχουν τεράστιες στιγμές ανούσιου screen time που κάνουν την ταινία ελαφρώς - έως πολύ - βαρετή. Τι χρησιμότητα είχαν όλοι αυτοί οι ατέλειωτοι λόγοι ή οι στιγμές μουσικής και χορού; Εντάξει, δεν λέω, καλό είναι να ελαφρύνει κανείς το μελόδραμα με πιο χαλαρές σκηνές, όμως εδώ παραγίνεται το κακό. Μιλάμε για ολόκληρα δεκάλεπτα και τέταρτα όπου η υπόθεση δεν προχωράει καθόλου...
Τέλος, αυτό που έχω να σχολιάσω είναι ότι καλή η προσπάθεια για ρεαλισμό, αλλά ειλικρινά, παρά την αξιολογότατη ερμηνεία της Hathaway, η ταινία παραμένει στην επιφάνεια. Τι θέλει δηλαδή να μας πει; Ότι ένας άνθρωπος εθίζεται απλώς επειδή; Η οικογένειά του δεν φταίει πουθενά; Και δεν εννοώ στην μετέπειτα αντιμετώπιση αλλά στην εμφάνιση του εθισμού. Θα μου πεις, δεν ασχολείται μ'αυτό η ταινία. Ναι, αλλά. Καθόλη τη διάρκεια βλέπουμε την Kym να απολογείται για το παρελθόν και όλοι γύρω της να την κατηγορούν για συμπεριφορές που οφείλονταν στον εθισμό της και όχι στον χαρακτήρα της, σαν να ήταν επιλογές της, χωρίς να μπορούν να κατανοήσουν ότι κάτι την έλεγχε, κάτι που δεν ήταν ο εαυτός της. Πού βλέπουμε όμως το πώς οδηγήθηκε σ'αυτήν την κατάσταση και με ποιον τρόπο το περιβάλλον της την έσπρωξε προς τα εκεί; Τελικά, η σεναριογράφος τηρεί απέναντι στην ηρωίδα της ακριβώς την ίδια στάση που τηρούν και όλοι οι υπόλοιποι: την κατακρίνει και της επιρρίπτει όλες τις ευθύνες. Είναι όμως έτσι; Είναι όλες οι ευθύνες δικές της; Η μία και μοναδική στιγμή που αφήνεται να εννοηθεί κάτι διαφορετικό ("εντάξει, εγώ ήμουν εθισμένη, εσύ που ήξερες, γιατί τον άφησες μαζί μου;"), χάνεται μέσα στην εύκολη λύση του καυγά. Εύκολη για ποιον; Για τη σεναριογράφο ή για τη μητέρα της Kym, τελικά;
Αν για ένα λόγο αξίζει να δει κανείς το "Rachel Getting Married", αυτός είναι αναμφίβολα η Anne Hathaway που αποδεικνύεται σπουδαίο ταλέντο σε ένα είδος για το οποίο ποτέ δεν θα τη λαμβάναμε υπόψη δεδομένων των προηγούμενων ταινιών της. Κατά τα άλλα, η ταινία είναι μέτρια, με κλισέ σενάριο και υπερβολικά πολλές βαρετές στιγμές, οι οποίες τελικά την πνίγουν αντί να την ελαφρύνουν.

Hounddog

2009-02-23T19:16:00.003+02:00

H Deborah Kampmeier γράφει και σκηνοθετεί τη δεύτερή της ταινία και αναθέτει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην Dakota Fanning, την πιτσιρίκα που κατάφερε να πάρει το βραβείο εκνευριστικότερης τσιρίδας από τη Michelle Trachtenberg της τηλεοπτικής "Buffy" και που είχε γίνει γνωστή στο κοινό με το "I am Sam".
Η ιστορία διαδραματίζεται στον Αμερικανικό Νότο, την εποχή όπου ο Elvis Presley ήταν στο απόγειο της καριέρας του. Η Lewellen είναι ένα μικρό κορίτσι, στην αρχή της εφηβείας του, που ζει με τον πατέρα της σ'ένα φτωχικό σπίτι. Αφήνεται να εννοηθεί πως ο πατέρας της την χτυπάει, αν και στην πραγματικότητα, οι μόνες σκηνές των δυο τους μαζί που βλέπουμε, δείχνουν πως της φέρεται μάλλον καλά κι αυτή μοιάζει να τον αγαπάει πολύ. Η Lewellen είναι μεγάλη φαν του Elvis και όταν μαθαίνει πως θα δώσει συναυλία στην πόλη τους, ενθουσιάζεται, παρόλο που δεν έχει χρήματα για να πάει. Όταν ένας κεραυνός χτυπάει τον πατέρα της, η Lewellen αναγκάζεται να ενηλικιωθεί πριν την ώρα της, εφόσον είναι πλέον εκείνος που είναι αθώος και άκακος σαν μικρό παιδί και δεν μπορεί να φροντίσει τον εαυτό του.

Η σκηνοθεσία της Kampmeier σε κερδίζει από το πρώτο δευτερόλεπτο, όπου η κάμερά της παρακολουθεί το φίδι πάνω στο δέντρο. Ο Νότος είναι απλά πανέμορφος και μπορείς να χαθείς σ'αυτά τα απίστευτα πλάνα με τα τεράστια δέντρα και το πανύψηλο γρασίδι, με τα νερά,τις καλύβες και τους χωματόδρομους. Το δε σενάριο είναι από αυτά που δεν περιγράφονται μέσα σε μια πρόταση. Δεν θα σε ρωτήσει κάποιος "ποιο είναι το θέμα της ταινίας" και θα του πεις "α, είναι αυτό". Αντίθετα, η απάντηση θα ήταν μάλλον κάπως έτσι: "είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που...και μετά γίνεται...και τότε συμβαίνει...κτλ. κτλ." Αυτό που θέλω να πω είναι πως είναι από τις ταινίες για τις οποίες δεν έχει νόημα να διαβάσει κανείς την υπόθεση. Επίσης είναι από τις ταινίες για τις οποίες δεν έχει νόημα να διαβάσει κανείς την κριτική. Όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται δεδομένου ότι αυτή εδώ είναι μια κριτική. Αλλά, στην πραγματικότητα, το "Hounddog" ανήκει στην κατηγορία των έργων που θα σου αρέσουν ή δεν θα σου αρέσουν και δεν θα είσαι σίγουρος για ποιο λόγο συμβαίνει το ένα ή το άλλο.
Το cast το βρήκα επιτυχές και αν και βρίσκω την Dakota Fanning ελαφρώς εκνευριστική, μου άρεσε σ'αυτόν το ρόλο. Αν και, για μένα, αυτός που είναι πραγματικά καταπληκτικός είναι ο David Morse στο ρόλο του πατέρα της Lewellen. Ειδικά η σκηνή όπου βγαίνει γυμνός μέσα στη νύχτα και την ψάχνει, χωρίς να ενδιαφέρεται που γίνεται περίγελος και χωρίς να έχει την παραμικρή συναίσθηση της κοινωνικά μη αποδεκτής συμπεριφοράς του, σου σπαράζει απλά την καρδιά. Πολύ μου άρεσε επίσης ο Afemo Omilami, στο ρόλο του Charles, του μοναδικού αληθινού φίλου της Lewellen, όπως αποδεικνύεται τελικά. Ο μονόλογός του στο τέλος είναι υπέροχος και τόσο, μα τόσο αληθινός.
Το "Hounddog" δεν είναι μια εύκολη ταινία, κυρίως γιατί τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται δεν είναι εύκολα και γιατί είναι γεμάτη συμβολισμούς. Το ζήτημα είναι αν ο θεατής είναι προετοιμασμένος να δει τους συμβολισμούς αυτούς ή αν απλά θα τους γελοιοποιήσει, γυρνώντας την πλάτη του σε πράγματα και καταστάσεις που υπάρχουν εκεί έξω και όλοι το ξέρουμε, μέσα μας, πως υπάρχουν. Τα φίδια, πανταχού παρόντα μέσα στην ταινία, αποτελούν ταυτόχρονα σύμβολο θρησκευτικό, φροϋδικό και κοινωνικό.
Προς τιμήν της, η Kampmeier καταφέρνει να αποφύγει το μελόδραμα και να κρατήσει ικανοποιητικά τις ισορροπίες, παρά το "βαρύ" σενάριό της. Το "Hounddog" σίγουρα αφήνει υποσχέσεις για μελλοντικές ενδιαφέρουσες δουλειές της σκηνοθέτιδος/σεναριογράφου και πιστεύω πως αξίζει να έχει κανείς το όνομά της στα υπόψη.

Και ας κλείσω με τον διάλογο που έκανε απλά τις τρίχες μου να σηκωθούν όρθιες από την απλή αλήθεια που κρύβει μέσα του:

Lewellen: What do you know? You're just a niger.
Charles: So are you, missy.
Lewellen: No, I ain't.

Charles: Oh, yes, you are. You let them make you one. It's the way people treat you that makes you a niger. The way people put you under and call you names and spit on you, messing with you, people trying to make you hate yourself, taking away from you all the things you love the most. Are you gonna let them do that to you? I ain't saying life ain't hard; it is. But are you gonna let them win?

Choke

2009-02-23T11:11:00.005+02:00

Μετά το "Fight Club", το "Choke" είναι το δεύτερο βιβλίο του Chuck Palahniuk που μεταφέρεται στον κινηματογράφο, όχι δια χειρός David Fincher, όμως, αλλά από τον άπειρο μέχρι πρότεινος στη σκηνοθεσία ηθοποιό Clark Gregg. Η ταινία παρακολουθεί τη ζωή του Victor Mancini, ενός σεξουαλικά εθισμένου άντρα, που παράτησε την Ιατρική σχολή και δουλεύει σε ένα πάρκο αναψυχής. Για να πληρώνει την ακριβή κλινική στην οποία νοσηλεύεται η μητέρα του που πάσχει από Alzheimer, έχει εφεύρει ένα ευφυές κόλπο. Πηγαίνει σε εστιατόρια, προσποιείται ότι πνίγεται και αφήνει να τον "σώζουν" εύπορα άτομα που, στη συνέχεια, καθώς αισθάνονται υπεύθυνοι για τη ζωή του, του στέλνουν επιταγές για να τον "στηρίξουν". Ταυτόχρονα, προσπαθεί να αποσπάσει το μυστικό της καταγωγής του προτού πεθάνει η μητέρα του, με αποτέλεσμα διάφορα κωμικοτραγικά ευτράπελα.

Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο "Choke" ώστε να ξέρω κατά πόσο αποδίδει καλύτερα από την ταινία τα θέματα με τα οποία επιχειρεί να καταπιαστεί ή κατά ποσο καλύπτει τις σεναριακές τρύπες που υπάρχουν στην ταινία. Πάντως, η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Gregg σίγουρα δεν τα καταφέρνει. Σίγουρα, δεν μπορεί να πει κανείς πως πρόκειται για μια κακή ταινία. Δεν έχει κενό χρόνο, η σκηνοθεσία είναι στρωτή και κατά φάσεις μέχρι που πετυχαίνει να γίνεται αυτό που υποστηρίζει ότι είναι: μια μαύρη κωμωδία. Αλλά. Αποτυγχάνει παντελώς να περάσει στο θεατή την υπαρξιακή αγωνία του Victor ή να τον πείσει ότι το σεξ δεν είναι μέσο χαλάρωσης ή ανακούφισης για τον Victor, αντίθετα είναι η απελπισμένη και λάθος προσπάθειά του να αναζητήσει νόημα στην ίδια του την ύπαρξη. Επιπλέον, η ταινία χαρακτηρίζεται από απουσία συναισθήματος. Είναι προφανές, καθώς την βλέπεις, ότι για τον σκηνοθέτη της, το να γυρίσει αυτή την ταινία και όχι κάποια άλλη δεν είχε και τόσο μεγάλη σημασία.
Από εκεί και πέρα, οι περισσότερες ερμηνείες ήταν άχρωμες και άοσμες, πλην της Angelica Huston που σε κάνει να λυπάσαι που δεν της δόθηκε περισσότερος χρόνος στην οθόνη ή που δεν μαθαίνεις περισσότερα για τον χαρακτήρα που υποδύεται. Στο σενάριο, δυστυχώς, υπάρχουν τρύπες που θα έπρεπε, πιστεύω να καλύπτονται. Για παράδειγμα, ποια ήταν η Ida Mancini, για ποιο λόγο φερόταν όπως φερόταν; Επίσης, τι ήταν οι "δουλειές" που έκαναν μαζί με τον Victor και για ποιο λόγο ο Victor τελικά την ακολουθούσε; Αν τελικά του είπε την αλήθεια για την καταγωγή του, τι λόγο είχε αυτό το παιδί να ταξιδεύει μαζί της;
Όσο για το τέλος; Σε αφήνει ανικανοποίητο και δυσαρεστημένο και, γενικά, με μια αίσθηση ότι ήσουν πολύ ηλίθιος που έκατσες και είδες την υπόλοιπη ταινία περιμένοντας, αν όχι απαντήσεις, τουλάχιστον κάτι έξυπνο και ανατρεπτικό που θα σε έπειθε ότι δεν έχασες το χρόνο σου.
Όπως είπα, κακή δεν είναι (όπως θα έλεγε κανείς κακή ταινία το "Βλέπω το θάνατό σου 2" για παράδειγμα), όμως στο μεγαλύτερο μέρος της είναι εξυπνακίστικη και ρηχή. Χάνει το στοίχημα με τον εαυτό του ο Gregg καθώς αποδεικνύεται ακατάλληλος να γυρίσει το συγκεκριμένο σενάριο, το οποίο στα χέρια κάποιου άλλου ίσως να ήταν και τελείως διαφορετικό. Ίσως από τον Wes Anderson, για παράδειγμα, που οι ταινίες του είναι χαρακτηριστικά περίεργες και παντρεύουν πολύ επιτυχημένα κωμωδία με δράμα. Φυσικά, η ταινία είναι αυτή που είναι και δεν μπορεί να γίνει κάτι γι'αυτό. Ένα - δυστυχώς - μέτριο έργο, που δεν κάνει την αίσθηση που θα έπρεπε ή που θα μπορούσε.

Υ.Γ. Και, ειλικρινά, το τέλος με έφερε πολύ κοντά στο να καταστρέψω την οθόνη του PC.

Australia [Αυστραλία]

2009-02-20T10:17:00.003+02:00

Η Λαίδη Sarah Ashley (Kidman) ταξιδεύει στην Αυστραλία για να πείσει το σύζυγό της να πουλήσει την εκεί ιδιοκτησία του που ακούει στο όνομα Faraway Downs και να επιστρέψει πίσω στην Αγγλία. Η Sarah πιστεύει πως ο λόγος για τον οποίο ο λόρδος Ashley έχει μείνει τόσο καιρό μακριά είναι οι ντόπιες κοπέλες. Φτάνοντας εκεί, ο άντρας της έχει στείλει έναν εμπιστό του να την προϋπαντήσει και να την οδηγήσει στο Faraway Downs. Αυτός δεν είναι άλλος από τον άξεστο και λάτρη της περιπέτειας Drover (Jackman). Όταν μετά από μέρες ταξιδιού επιτέλους φτάνουν στην έκταση του λόρδου Ashley, συνειδητοποιούν ότι όχι μόνο αυτός δολοφονήθηκε αλλά και ότι ο επιστάτης του δούλευε για τον αντίπαλό του, στον οποίο πουλούσε τα κοπάδια του. Η Sarah, o Drover, ένας μέθυσος λογιστής, μερικοί ντόπιοι κι ένας μικρός μιγάς, θα αναλάβουν να οδηγήσουν το τελευταίο κοπάδι που έχει απομείνει στην πόλη Darwin όπου βρίσκεται ο στρατός και να κλείσουν συμφωνία ώστε να σπάσουν το μονοπώλειο του King Carney (χοντροκομμένο λογοπαίγνιο - cars/carnis στα λατινικά σημαίνει κρέας) και να σώσουν το Faraway Downs από την καταστροφή. Στην πορεία αυτού του ταξιδιού, η Sarah θα δεθεί με τον μικρό Nullah και θα νιώσει να έλκεται από τον Drover.

Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Baz Luhrmann μετά το αγαπημένο από κοινό και κριτικούς "Moulin Rouge!" του 2001 με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα. Περίμενα περισσότερα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Ένας Αυστραλός σκηνοθέτης γυρνάει μια ταινία για την πατρίδα του, με πρωταγωνιστές δύο uber-hot Αυστραλούς οι οποίοι παρεμπιπτόντως είναι και πολύ καλοί ηθοποιοί. Έμοιαζε να έχει τη συνταγή της επιτυχίας. Τι, λοιπόν, πήγε στραβά;
Το πρώτο είναι ότι όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω συμβαίνουν μέσα στην πρώτη μιάμιση ώρα και η ταινία σου δίνει καθαρά την αίσθηση ότι θα μπορούσε να έχει τελειώσει εκεί. την επόμενη μισή ώρα περίπου δεν γίνεται ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ και η κατάσταση σώζεται στο τελευταίο εικοσάλεπτο, με τον βομβαρδισμό του Darwin, τον αποχωρισμό της "οικογένειας" και την επανασύνδεσή της, τελικά, μέσα στα χαλάσματα του πολέμου. Όταν σε μια ταινία βρίσκεις πέντε ή δέκα λεπτά που τυχαίνει να είναι κενός χρόνος κι αυτά είναι διάσπαρτα σε διάφορα σημεία της ταινίας, τότε το ξεπερνάς σχετικά εύκολα. Αλλά τριάντα μαζεμένα λεπτά ανούσιου screen time είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Γενικά, έμεινα με την εντύπωση ότι ο Luhrmann προσπάθησε πάρα πολύ σκληρά να δημιουργήσει μια ταινία επικών διαστάσεων χωρίς να έχει ούτε την εμπειρία ούτε το όραμα για κάτι τέτοιο. Δεν γίνεται να πετάς δυο σκηνές που θυμίζουν "Όσα παίρνει ο άνεμος" και να έχεις την ψευδαίσθηση ότι γύρισες μια επική ταινία. Δεν είναι αρκετό, πώς να το κάνουμε;
Το δεύτερο που με ενόχλησε ήταν ότι κατά σημεία, κυρίως στην αρχή, προσπαθούσε να εκβιάσει γέλιο μέσα από σαχλά αστεία και γελοία οπτικοποιημένες καταστάσεις. Πώς να το πω, ναι το βαρυφορτωμένο αυτοκίνητο είναι ένα γελοίο θέαμα, το ίδιο και η Kidman με τα γυαλιά σαν μάσκα για καταδύσεις, αλλά δεν είναι κάτι που σε κάνει να γελάς.
Το τρίτο και τελευταίο πράγμα που βρήκα κάπως άστοχο ήταν η επικέντρωση του Luhrmann στην ερωτική ιστορία. Δηλαδή, είχε αυτό το τεράστιο σεναριακό όχημα των κλεμμένων γενεών (παιδιά Αβορίγινων και λευκών που τα μάζευαν σε ιεραποστολές για να τα σώσει ο Θεός από το ιθαγενές κομμάτι τους) και της αναγκαστικής αφομοίωσης των γηγενών, με το οποίο κάποιοι σκηνοθέτες θα έκαναν παπάδες κι αυτός τι έκανε; Ξαναγύρισε το "Moulin Rouge!" σε διαφορετικό μέρος και με διαφορετικούς ηθοποιούς.
Από κει και πέρα, για δύο λόγους αξίζει, κατ' εμέ, να δει κανείς την "Αυστραλία". Καταρχήν για την υπέροχη χημεία και τις ερμηνείες των Kidman-Jackman. Πραγματικά ταιριάζουν πολύ όμορφα και θα ήθελα να δω κάποια μελλοντική, περισσότερο αξιόλογη συνεργασία τους. Ο δεύτερος λόγος είναι φυσικά η ίδια η Αυστραλία που σε αφήνει άφωνο με τα τοπία της. Αν και με χάλασε λίγο το όλο μεταφυσικό που έβαλε ο Luhrmann στην υπόθεση, καταφέρνει πραγματικά να σε κάνει να πιστέψεις πως αυτή η γη έχει μαγικές ιδιότητες. Κατά τα άλλα, όπως είπα και στην αρχή, απογοητεύτηκα. Πραγματικά περίμενα κάτι καλύτερο από τον σκηνοθέτη του "Moulin Rouge!" μετά από εφτά χρόνια απουσίας από τα κινηματογραφικά δρώμενα. Ας ελπίσουμε την επόμενη φορά να τα καταφέρει καλύτερα.

Twilight Series Fun

2009-02-19T02:06:00.004+02:00

Επειδή το όλο θέμα Twilight είναι πρόσφατο κι επειδή είχαμε γράψει και ενδιαφέροντα σχόλια στο blog, σας παραθέτω τη συζήτησή μου με μια φίλη σχεδόν-φαν της σειράς. Διαβάστε το. Αφενός ο διάλογος έχει τρελό γέλιο. Αφετέρου, υπάρχει ακόμα κόσμος που πιστεύει ότι η Meyer είναι σοβαρή συγγραφέας;;;

Demi: Να ρωτήσω κάτι, αποκαλύπτοντας κάτι για το Twilight;
Elgalla: Άντε ρώτα, πιστεύω θα αντέξω το spoiler.
Demi: Η Bella μένει έγκυος. Μπλιαχ. Πώς;;;
Elgalla: Ήμαρτον; Θες να μου πεις ότι το κάνουν; Επιτέλους βρήκε την ταυτότητά της η Meyer και συνειδητοποίησε ότι γράφει Άρλεκιν; Επαληθεύτηκα;
Demi: Το τρίτο βιβλίο αν με ρωτήσεις είναι αρκετά καλό. Τουλάχιστον καλύτερο από το δευτερο. Αλλά το τέταρτο το γάμησε. Μέχρι που νομίζω ότι ψόφησε κιόλας.
Elgalla: Κάτσε, είναι το Twilight, το New Moon, το Eclipse...
Demi: Το Breaking Dawn.
Elgalla: Μα ναι, πώς μου διέφυγε; Τι θα κάναμε χωρίς Breaking Dawn;
Demi: Και έχει γράψει και άλλο ένα...
Elgalla: Μη χάσει, η ατάλαντη.
Demi: ...που λέγεται Midnight Sun...
Elgalla: Θεέ μου, σαν σοφτ πορνό είναι οι τίτλοι...
Demi: ...και είναι το Twilight από την πλευρά του Edward...
Elgalla: Έλεος. Έλεος, μαλάκα, δεν έβγαλε αρκετά λεφτά; Πρέπει να το ξεζουμίσει τελείως;
Demi: Μπα, απλά προσπαθεί να φτιάξει την περιουσία της Rowling αλλά στην πορεία το γάμησε λίγο.
Elgalla: Lol...το έγραφα σε ένα comment αυτό - κάτι παρόμοιο βασικά - στο Amores Perros τις προάλλες.
Demi: Αλήθεια, με τους Muse πώς τα πας;
Elgalla: Καλά. Δεν τρελαίνομαι, αλλά καλά.
Demi: Στο τελευταίο της βιβλίο τους ευχαριστεί.
Elgalla: Γιατί; Δεν τους λυπάται;
Demi: Επειδή με τη μουσική τους και τη φωνή τους, λέει, την ενέπνευσαν να γράψει κάτι τέτοιο.
Elgalla: Σοβαρά τώρα. Αυτό είναι προσβολή. Στη θέση τους θα της έκανα μήνυση.
Demi: Είσαι καλά ρε; Ξέρεις τι διαφήμιση φάγανε; Τους ακούνε τώρα όλα τα δεκαπεντάχρονα!

Elgalla: Πρώτον, δεν την είχαν ανάγκη, αρκετά γνωστοί είναι ήδη. Και δεύτερον, τα δεκαπεντάχρονα που ακούνε Muse, κατά πάσα πιθανότητα κατανοούν τα ίδια με τα δεκαπεντάχρονα που διαβάζουν Joyce. Απολύτως τίποτα δηλαδή.Και πώς στο καλό γκαστρώθηκε αυτή με τον απέθαντο που κανονικά ούτε να του σηκώνεται δεν θα'πρεπε γιατί είναι νεκρός;
Demi: Για το γάμο σου είπα;
Elgalla: Θεέ μου...γάμο; Ποιο γάμο;
Demi: Λοιπόν, ο Edward βάζει όρο στη βλαμμένη να την κάνει ο ίδιος βαμπίρι αρκεί να παντρευτούνε. Μετά της βάζει όρο ότι για να κάνουν έρωτα πρέπει να παντρευτούν και τελοσπάντων πάνω σε μια πολύ παθιασμένη στιγμή αυτή λυγίζει και λέει το "ναι". Αρκεί όμως να πάνε στο Βέγκας και να παντρευτούν μόνοι τους. Η αδερφή του Edward βλέπει στο μέλλον τι θα γίνει και τους πείθει να κάνουν κανονικό γάμο. Ε, και αφού παντρεύονται, την ξεμοναχιάζει σε ένα γαμάτο νησάκι. Εκεί η Bella τον πείθει να της κάνει έρωτα και του λέει ότι τον εμπιστεύεται ότι δεν θα τη σκοτώσει πάνω στο πάθος. Τέσπα, την επόμενη μέρα η Bella ξυπνάει και είναι μέσα στα πίπουλα κι ο Edward μέσα στη μιζέρια. Όταν συνειδητοποιεί τι έχει γίνει, καταλαβαίνει ότι ο Edward έχει διαλύσει τα μαξιλάρια για να μη διαμελίσει τίποτ'άλλο. Κι αυτή είναι μέσα στις μελανιές. Ε, μετά από καμιά βδομάδα ξαναπροσπαθούν και μετά αυτή έχει καθυστέρηση. Με παρακολουθείς ή μιλάω μόνη μου;
Elgalla: Αχ, σόρυ ρε συ, αλλά έχω λιώσει στα γέλια. Σοβαρά, συνειδητοποιείς πόσο γελοία είναι η τύπισσα;
Demi: Α, ok. Και επανέρχομαι. Εντάξει, δεν είναι βαμπίρι ακόμα. Αλλά ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ;
Elgalla: Ε, ξέρεις μωρέ τώρα. Η χορτοφαγία. Δυναμώνει το σπέρμα.
Demi: Και ξύπνησε το σπέρμα του Edward μετά από εκατό χρόνια;
Elgalla: Είδες άμεσα αποτελέσματα; Αφού σκέφτομαι να αναθεωρήσω την απέχθειά μου για τις σαλάτες!
Demi: ...
Elgalla: Και καλά. Αυτή γκαστρώνεται. Τι θα γεννήσει; Κάνα gremlin;
Demi: Δεν ξέρω, δεν έφτασα εκεί ακόμα. Έχει χωρίσει το βιβλίο σε τρία μέρη. Είναι λες και γράφει έκθεση ρε συ. Στον πρόλογο το θέμα που θα ασχοληθεί, στο κυρίως θέμα την ανάλυση και στον επίλογο το γενικό συμπέρασμα. Λες κι έχει λυσάρι.
Elgalla: Γράφει με το λεξιλόγιο και το συντακτικό δεκαπεντάχρονου...δεν θα με εντυπωσίαζε να γράφει και με τη λογική δεκαπεντάχρονου.
Demi: Κι εγώ που είχα χαρεί που καταλάβαινα τη γλώσσα...
Elgalla: Και καλά...ok, παντρεύονται, γκαστρώνεται...στα υπόλοιπα δυόμιση βιβλία ΤΙ γίνεται;;;
Demi: Στο δεύτερο βιβλίο, πάρε την ιστορία της Ιουλιέτας από τη στιγμή που φεύγει ο Ρωμαίος και μετέτρεψέ το σε " ο Edward για να μην πληγώσει την Bella φεύγει κι αυτή πέφτει σε βαριά κατάθλιψη και αρχίζει να κάνει παρέα με τον Jacob με τον οποίο και περνάει καλά." Μην στα πολυλογώ, γιατί δεν έχει και πολλά να σου πω, ο Jacob ανακαλύπτει ότι είναι λύκος...
Elgalla: Εμείς το είχαμε ανακαλύψει ένα βιβλίο πριν!Άργησε!
Demi: ...κι αυτό συμβαίνει την ώρα που νιώθει ένταση κάνοντας ερωτική εξομολόγηση στην Bella...
Elgalla: Κοίτα πάθη που ξυπνάει η Bella! Ο ένας ξεπουπουλιάζει μαξιλάρια και ο άλλος βγάζει τρίχες!
Demi: Άσε, πίκρα. Και αρχίζει το περίπλοκο "δωσ'μου λίγο χρόνο". Στο μεταξύ η Alice βλέπει ότι η Bella φουντάρει και πάει πίσω στο Forks. Λέει ό,τι έχει στην Rosalie και όταν πάει στο Forks η Bella ζει χάρη στον Jacob αλλά η μαλακισμένη δεν κάνει ένα call να ενημερώσει. Και η Rosalie το λέει στον Edward...και όταν καλεί σπίτι της, επειδή έχει πεθάνει ένας φίλος του πατέρα της, ο Jacob του λέει ότι είναι στην κηδεία κι αυτός νομίζει στη δικιά της και πάει να αυτοκτονήσει. Αλλά επειδή δεν μπορεί, θα εκθέσει το είδος του για να τον σκοτώσουν οι Volturi, μια μεγάλη οικογένεια που κυριαρχεί...τέσπα με τα χίλια ζόρια τον προλαβαίνουν η Alice με την Bella. Οι δε Volturi...
Elgalla: Μόνο σε μένα μοιάζει με χαλασμένο τυρί αυτό το Volturi;
Demi: ...θέλουν να γνωρίσουν αυτόν τον άνθρωπο που ώθησε ένα βαμπίρ στην αυτοκτονία και να δουν ότι όντως δεν πιάνουν τα χαρίσματά τους πάνω της. Ε κι αφού τα βλέπουν όλα αυτά, λένε "ή νεκρή ή βαμπίρι". Ε κι αφού γυρνάνε στο Forks, μετά τα always και τα never και κάτι τέτοιες παπαριές, ο Jacob τσαντίζεται που δεν μπορεί να έχει πια την Bella και...
Elgalla: Αυτοκτονεί; Όχι τίποτ' άλλο, επειδή το κάνανε συνήθεια!
Demi: ...είναι στα μαχαίρια με τον Edward. Και η Bella, η παρθενώπη, ανησυχεί τι θα γίνει αν μονομαχήσουν οι δυο τους όπως ο Ρωμαίος με τον Πάρη. Και το λέει ξανά και ξανά και ξανά....
Elgalla: Ε, ξέρεις τι λένε, η επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως!
Demi: Και αυτός ο Πάρης υπάρχει; Ειλικρινά!
Elgalla (googling): Κι όμως! Count Paris of Verona! Ήταν να παντρευτεί την Ιουλιέτα!Και που λες...
Demi: Μη μου πεις την ιστορία, τη φαντάζομαι...δεν είναι να πεις ότι την άλλαξε και πολύ! Ειλικρινά, δεν μπορώ. Όχι άλλο. Τι Ρωμαίος και Ιουλιέττα, τι Ed και Bella με guest star τον Πάρη στη μία περίπτωση και τον Jacob στην άλλη...το ίδιο και το αυτό...μόνο που ο J την πείθει ότι είναι ερωτευμένη μαζί του στο 3ο βιβλίο.
Elgalla: Άντε! Αν γράψει και πέμπτο τους βλέπω να κάνουν ωραία παρτούζα!
Demi: Σκατά, μαλάκα, σκατά. Μπερδεύουν τα μπούτια τους. Και όχι τεχνικά. Έχεις όρεξη; Μια σκηνή είναι, δεν θα πάρει ώρα.
Elgalla: Proceed...τόσα άκουσα, μια σκηνή παραπάνω δεν μπορεί να κάνει χειρότερα τα πράγματα...
Demi: Τι περίεργο, λοιπόν, θέλουν να σκοτώσουν τη Bella...
Elgalla: Μεγαλομαφιόζος να ήταν, λιγότεροι θα την κυνηγούσαν.
Demi: ... και την παίρνει ο Ed και την πάει σε μια βουνοπλαγιά. Κι αρχίζει να χιονίζει κι αυτή ξεπαγιάζει...και του έρχεται του Jacob ιδέα και ο Ed τα παίρνει άγρια. Κι είναι τώρα σε μια σκηνούλα ο Ed σε μια γωνία και ο Jacob με τη Bella μέσα στο sleeping bag, με τον Ed να διαβάζει όλες τις σκέψεις του Jacob.
Elgalla: Κάτι για παρτούζα λέγαμε πριν...;
Demi: Αν την περιγράφει θα ήθελα να το διαβάσω, θα είχε πολύ γέλιο. Αν όχι, ευχαριστώ, δεν θα πάρω.
Elgalla: Και τόσο που πήρες πολύ είναι. Ειλικρινά, πώς άντεξες;
Demi: Το τρίτο μου άρεσε και σκέψου ότι κρατάω μόνο τα κομμάτια του Edward. Αυτή απορώ πως και δεν την έχει πατήσει λεωφορείο. Είναι το μόνο που της αξίζει.
Elgalla: Πολύ μπανάλ. Καλύτερα να την κυνηγάνε ξελιγωμένα βαμπίρια. Πιο πιασάρικο.
Demi: Ακριβώς γι'αυτό. Είναι το μόνο που της αξίζει. Ένας μπανάλ θάνατος.
Elgalla: Ένας μπανάλ θάνατος για την Bella, λοιπόν. Κατά το "ένας ιππότης για τη Βασούλα".
Demi: Και το χειρότερο είναι ότι έχει ιππότη η μαλακισμένη. Οπότε ας κρατήσουμε μόνο το θάνατο. Μ'αρέσει περισσότερο.
Elgalla: Κοιτα, είτε έτσι είτε γιουβέτσι, θα πεθάνει. Και βρικόλακας να γίνει, πάλι πρέπει να πεθάνει πρώτα.
Demi: Ναι, αλλά αυτός είναι ένας ωραίος θάνατος. Μπορεί απλά να διαμελιστεί; Σαν την Αννούλα μετά την έκρηξη;
Elgalla: Προσωπικά θα προτιμούσα να διαμελιστεί η συγγραφέας. Έτσι θα σταματούσε να γράφει μπούρδες και να γεμίζει τον κόσμο σκουπίδια.
Demi: Κατά το ήμισυ μπούρδες.
Elgalla: Φυσικά, γιατί κατά το άλλο ήμισυ απλά παίρνουμε τον Σαίξπηρ και του γαμάμε τον αδόξαστο.
Demi: Μην ξεχνάς την Bronte. 3o βιβλίο.
Elgalla: I don't wanna know. Honestly.

Κάπου εκεί έληξε αυτή η βαθυστόχαστη και φιλοσοφημένη συζήτηση. Μακάρι να μπορούσα να προσφέρω στους αναγνώστες του blog την γνώση (που είμαι σίγουρη ότι επιθυμούν) του τι γίνεται στο 3ο βιβλίο, αλλά ειλικρινά δεν άντεξα άλλο...με αδικεί κανείς μ'αυτά που άκουγα νυχτιάτικα;
P.S. Η κουβέντα είναι σχεδόν copy-paste από το msn. Ευχαριστώ την αγαπημένη φίλη Demi που μου έδωσε τα φώτα της γι'αυτό το post.

Changeling [Η Ανταλλαγή]

2009-02-18T19:06:00.002+02:00

Καταρχήν, να ξεκινήσω από το γεγονός ότι, για μένα, κάθε νέα ταινία του Clint Istwood είναι μια ακόμη αποκάλυψη. Κατά δεύτερον, και πριν προχωρήσω αναλυτικότερα στα της ταινίας, θα ήθελα να τονίσω πόσο ατυχής ήταν η ελληνική απόδοση του τίτλου "Changeling" σε "Ανταλλαγή". Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι είναι τελείως μα τελείως λάθος και άσχετο από λεξιλογικής άποψης. Δεν είναι επίσης το ότι δεν υπάρχει, πρακτικά, καμία "ανταλλαγή" στην ταινία. Αντίθετα, "αλλαγή" θα ήταν ορθότερο. Το πιο σημαντικό, το οποίο διαφεύγει συχνά από τις εταιρείες διανομής, είναι το τι ήθελε να πει με τον συγκεκριμένο τίτλο ο δημιουργός της ταινίας. Πιστεύω πως η καλύτερη δυνατή απόδοση του συγκεκριμένου τίτλου στη γλώσσα μας θα ήταν "Αερικό" - όχι "ξωτικό", γιατί δεν αποδίδει τόσο καλά την ένοια του ονειρικού και του φευγαλέου, που νομίζω πως είναι αυτό που ήθελε να εκφράσει ο Istwood με τον συγκεκριμένο τίτλο. Κι αφού ξεμπέρδεψα μ'αυτήν την ένσταση, ας πω μερικά πράγματα και για την ίδια την ταινία.
Η Christine Collins εργάζεται ως υπεύθυνη σε ένα τηλεφωνικό κέντρο. Έχει έναν γιο, τον εννιάχρονο Walter, τον οποίο μεγαλώνει μόνη. Το αν ο σύζυγός της είναι νεκρός ή αν απλά τους άφησε, δεν είναι κάτι που ξεκαθαρίζεται, αν και από αυτά που εννοούνται υποθέτω ότι σκοτώθηκε στον Πρώτο Παγκόσμιο. Στις 10 Μαρτίου του 1928, ο Walter εξαφανίζεται. Η Christine τηλεφωνεί καθημερινά στο αστυνομικό τμήμα και σε όλες τις υπηρεσίες και τα νοσοκομεία όπου θα μπορούσε να βρίσκεται ο γιος της, αλλά μάταια. Πέντε μήνες αργότερα, ο αρχιφύλακας J.J.Jones της ανακοινώνει ότι ο γιος της βρέθηκε και είναι καλά και έτοιμος να επιστρέψει κοντά της. Στο σταθμό του τρένου, η Christine συνειδητοποιεί πως το αγόρι που της έφεραν δεν είναι ο Walter και προσπαθεί να πείσει την αστυνομία ότι έγινε κάποιο λάθος και πρέπει να συνεχίσουν να ψάχνουν το γιο της. Της λένε πως φταίει το σοκ και πως το παιδί πέρασε πολλά και θα πρέπει να τον πάρει σπίτι για μια "δοκιμαστική περίοδο" - λες και το παιδί είναι καινούρια κουζίνα. Πολύ σύντομα, η Christine πείθεται όχι μόνο για το ότι είχε δίκιο εξαρχής αλλά και για το ότι το αγόρι λέει ψέματα επίτηδες. Όσες φορές κι αν προσπαθεί να πείσει τον Jones, όσες φορές κι αν παρακαλάει να ψάξουν να βρουν το παιδί της, τη χλευάζουν και την ταπεινώνουν. Όταν αποφασίζει να μιλήσει στον Τύπο, ο Jones την κλείνει στο ψυχιατρείο χωρίς ένταλμα και χωρίς καν να εξεταστεί. Ταυτόχρονα, ο επιθεωρητής Ybarra του τμήματος ανηλίκων κατεθύνεται σε μια απομονωμένη φάρμα όπου ένας ανήλικος που το είχε σκάσει ζούσε μαζί με τον ξάδερφό του. Η κατάθεση του δεκαπεντάχρονου Sanford Clark θα ρίξει απρόσμενο φως στην υπόθεση...

Για άλλη μια φορά, ο Clint Istwood αποδεικνύει πως όταν έχεις γερό σενάριο δεν χρειάζεσαι ούτε φιοριτούρες, ούτε εφέ, ούτε κλαπατσίμπαλα για να φτιάξεις μια εξαιρετική ταινία. Μόνο καλό καστ κι έναν σκηνοθέτη με όραμα. Εν προκειμένω, ο Istwood στήνει την ταινία του λιτά, μέσα από κάδρα που υπονοούν περισσότερα απ'όσα λένε. Εστιάζει στα πρόσωπα, αλλά, κυρίως, εστιάζει στις συνομιλίες, στην διατομική επαφή περισσότερο παρά στην ενδοατομική σύγκρουση και πάλη. Δεν εκβιάζει συναισθήματα, εκθέτει τα γεγονότα, σαν ένας αντικειμενικός επιστήμονας που παρατηρεί κάτι στο μικροσκόπιο, κι αφήνει τον θεατή να νιώσει όπως εκείνος επιθυμεί. Επιπλέον, δημιουργεί μια ταινία τόσο σφιχτοδεμένη και με τέτοια ροή που δεν σε αφήνει να βαρεθείς στιγμή. Όπως και στο "Million Dollar Baby", έτσι και εδώ είχα επιφυλάξεις όταν είδα ότι μέσα σε λιγότερο από μία ώρα ο Walter είχε εξαφανιστεί, είχαν περάσει οι πέντε μήνες και η Christine είχε ήδη ένα άλλο παιδί στο σπίτι της. Όμως, για άλλη μια φορά εξεπλάγην ευχάριστα, καθώς όχι μόνο δεν βαρέθηκα στην υπόλοιπη ταινία, αλλά ακριβώς το αντίθετο: έτρωγα το ένα σοκ μετά το άλλο. Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να συστήσω στους αναγνώστες του blog να μην διαβάσουν ΤΙΠΟΤΑ σχετικά με την αληθινή ιστορία πριν δουν την ταινία κι αυτό γιατί ο Istwood παραμένει πολύ πιστός στα γεγονότα.
Η άλλη ένσταση που είχα σχετικά με το "Changeling" αφορούσε την Angelina Jolie στη θέση της βασικής πρωταγωνίστριας. Όχι ότι δεν τη θεωρώ καλή ηθοποιό, ίσα-ίσα: τη θεωρώ μια πολλά υποσχόμενη ηθοποιό που έχει κάνει πολλές λάθος επιλογές. Ή, για να είμαι πιο σαφής, επιλογές που ευνοούν την καριέρα της όμως όχι και την ανάδειξη των ικανοτήτων της. Απλά δεν μπορούσα να τη φανταστώ σε έναν τόσο τραγικό ρόλο. Βλακεία μου. Όπως ακριβώς και στο "Girl, interrupted", έτσι και στο "Changeling", η Jolie τα δίνει όλα. Ξεγυμνώνει την ψυχή της, τσαλακώνει την ομορφιά της και κάθε της κίνηση, κάθε της έκφραση, κάθε της βλέμμα είναι σκέτη ποίηση. Μακάρι να τη βλέπαμε συχνότερα σε τέτοιους ρόλους και με τέτοιους σκηνοθέτες γιατί έχει πραγματικό ταλέντο και είναι κρίμα να χαραμίζεται σε blockbusters τύπου "Tomb Raider" και "Mr and Mrs Smith".
Το υπόλοιπο cast ήταν επίσης εξαιρετικό, από τον ιερωμένο Jeremy Irons μέχρι τον πιτσιρικά Eddie Alderson που χαρίζει φρικιαστικές, σπαραχτικές στιγμές στην ταινία ως Stanford Clark και από τον Michael "Ybarra" Kelly ως τον κυριολεκτικά ανατριχιαστικό Jason Butler Harner στο ρόλο του Gordon Northcott.
Αν και τα γεγονότα που περιγράφει διαδραματίζονται το 1928, νομίζω πως η ταινία είναι κάθε άλλο παρά αναχρονιστική. Αντίθετα, ειδικά στη χώρα μας και ειδικά αυτές τις μέρες, είναι πάρα πολύ επίκαιρη. Η διαφθορά και η βία της αστυνομίας απεικονίζονται με ωμή ειλικρίνεια χωρίς ωραιοποιήσεις, αλλά και χωρίς υπερβολές. Το πώς γιατροί και δημοσιογράφοι χρηματίζονται ή απειλούνται και το πώς η ασφάλεια του απλού πολίτη μπαίνει σε δεύτερη μοίρα ή υποβιβάζεται ενεργά, είναι όλα στοιχεία που θα βρείτε στο "Changeling". Αλλά αυτό που θα βρείτε περισσότερο κι απ'αυτά ακόμη, είναι η ελπίδα και η δύναμη που δίνει αυτή στους ανθρώπους. Βλέπετε, η Christine Collins δεν έπαψε ποτέ να αναζητά το γιο της. Πάντα τον ένιωθε μέσα στο σπίτι της, σαν κάτι φευγαλέο, σαν ένα πλάσμα βγαλμένο από τα όνειρά της και την επιθυμία της να τον δει ξανά. Κι αν αυτό ακούγεται θλιβερό ή τραγικό με μια πρώτη ανάγνωση, σας διαβεβαιώ πως έχοντας δει την ταινία, θα έχετε βρει την κάθαρση που προσφέρει ο Clint Istwood, ο σπουδαίος αυτός σκηνοθέτης, σε όλες του τις ταινίες μέχρι σήμερα. Ταϊζει τον θεατή σκοτάδι και βία και διαφθορά, τον κάνει να κλάψει και να οργιστεί μέχρι εκεί που δεν παίρνει...όμως ποτέ δεν του στερεί την ελπίδα. Γυρίζει ταινίες με τον πιο αρχέγονο τρόπο, τον τρόπο της αρχαίας τραγωδίας. Κι έχοντας δει τις περισσότερες απ'αυτές, μπορώ πλέον να πω με βεβαιότητα ότι τα καταφέρνει περίφημα.

The Dust of Time (Η Σκόνη του Χρόνου)

2009-02-18T13:01:00.008+02:00

Ένας σκηνοθέτης γυρίζει μια ταινία με βάση την ερωτική ιστορία των γονιών του, της Ελένης και του Σπύρου. Εκείνη φοιτήτρια από τη Θεσσαλονίκη που πιάνεται επί Εμφυλίου και αποδρά απ'τις φυλακές για να καταλήξει στην Τασκένδη, όπου μετά από χρόνια θα έρθει να τη βρει ο Σπύρος, έχοντας περάσει όλο αυτό το διάστημα ψάχνοντάς την. Όμως θα χωριστούν πάλι, κι εκείνη θα καταλήξει στη Σιβηρία, όπου θα γνωρίσει το Γιάκομπ, που έχει διαγραφεί απ'το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Αλλά οι δρόμοι του Σπύρου και της Ελένης θα ανταμώσουν κάποια στιγμή ξανά.
Έως ότου φτάνουμε στην Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1999, μια μέρα πριν αλλάξει ο αιώνας. Ο Σπύρος, η Ελένη, ο Γιάκομπ βρίσκονται στο Βερολίνο, όπου ο γιος του ζεύγους γυρίζει το φιλμ του, αλλά ταυτόχρονα αναζητά την κόρη του, Ελένη, που το έχει σκάσει..
Μετά το εξαιρετικό "Λιβάδι που δακρύζει" ο Θόδωρος Αγγελόπουλος επιστρέφει με το δεύτερο μέρος της Τριλογίας του, τη "Σκόνη του χρόνου".
Διηγείται την ιστορία του 20ού αιώνα, εποχή που ο ιστορικός Eric Hobsbawm έχει χαρακτηρίσει "Εποχή των άκρων".. Αρχικά, η Ελλάδα και όλα όσα έγιναν κατά τη διάρκεια της Χούντας και του Εμφυλίου. Η βοήθεια από τη Μόσχα που δεν ήρθε ποτέ, η αλλαγή τροχιάς του τίτο, η Βάρκιζα. Μια απογοήτευση που κόστισε σε πολύ κόσμο..
Αλλά και το τι γινόταν παγκοσμίως εκείνη την περίοδο ήταν ασύλληπτο : υπαρκτός σοσιαλισμός σε Σοβιετική Ένωση, Βαλκάνια, Ανατολικό Βερολίνο,κλπ αλλά και ο πόλεμος στο Βιετνάμ αργότερα, μέχρις όλα να καταρρεύσουν το 1989. Πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, πτώση του Τείχους, αστικές θεωρίες τύπου Fukuyama περί τέλους της ιστορίας. Τσάκισμα των ελπίδων, των ιδανικών, των προσδοκιών ολόκληρων γενεών.
Όλα αυτά περνάνε πολύ εύστοχα μέσα από την ταινία. Σπαρακτική η σκηνή με την Ελένη, το Σπύρο και το Γιάκομπ να περπατούν επί 1999 στο Βερολίνο, μια πόλη την οποία είχαν προλάβει αλλιώς και πως την βρίσκουν. Πλέον, έχουν καταλήξει εκτός των πραγμάτων, εκτός των εξελίξεων.. Αυτοί, οι αγωνιστές, οι ιστορικές φιγούρες τις οποίες ξέρασε η ιστορία..
Όλα τα γεγονότα αυτά μπορεί να κάνουμε τώρα σα να ήταν πολλά πολλά χρόνια πριν, τα έχει σκεπάσει η σκόνη του χρόνου. Όμως, είναι σκόνη. Λίγο να ακουμπήσεις το χέρι σου σε αυτή και έχει φύγει. Οι μνήμες είναι νωπές ακόμη. Και οι σημερινές γενιές και ο τρόπος ζωής και αντίληψής τους έχει διαμορφωθεί με βάση αυτά τα γεγονότα. Όπως και η πικρία των τότε πρωταγωνιστών..
Διάβαζα μια συνέντευξη του Αγγελόπουλου για το φιλμ και αυτό που μου έμεινε ήταν η περιγραφή του ενόσω γύριζε τη σκηνή όπου ανακοινώνεται στην ΕΣΣΔ ο θάνατος του Στάλιν. Ενώ λοιπόν γυρίζεται η συγκεκριμένη σκηνή, ο κόσμος που πέρναγε, οι απλοί κάτοικοι της περιοχής έκλαιγαν. Ένιωθαν ότι το ζούσαν ξανά..
Θα προτιμούσα το φιλμ αν δεν επεκτεινόταν στην ιστορία του γιου-σκηνοθέτη και της κόρης του. Αυτό το κομμάτι δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μάλλον είναι υπερβολικό. Και οι αντιδράσεις της κόρης φαίνεται πως ανήκουν σε άτομο 16+ χρονών και μας παρουσιάζεται ένα μικρό κοριτσάκι στο τέλος.. Ίσως βέβαια να φταίει και ο Willem Dafoe o οποίος είναι λίγος γι'αυτό το ρόλο.. Και εδώ να τονίσω το πόσο μου άρεσαν ο Bruno Ganz (κράταγε την ταινία) και η Irène Jacob, την οποία είχα να δω από την Kieslowski εποχή.
Η φωτογραφία (αιθέρια), η μουσική (πιάνο σόλο κυρίως) και η σκηνοθεσία (μονοπλάνα) ήταν εκπληκτικά για άλλη μια φορά, αν και δεν υπήρχαν οι αριστουργηματικές σκηνές με τον άριστο συνδιασμό των τριών που έχουμε συναντήσει στις προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη. Το σενάριο επίσης έκανε κοιλιά στη μέση, αν και επέστρεφε δριμύτερο στο τέλος, όπου το φινάλε σε αποζημίωνε, ήταν πολύ δυνατό.
Γενικά μιλάμε για μια πολύ καλή ταινία, αλλά και για μια ταινία κατώτερη των προσδοκιών σε σχέση με τις προηγούμενες του Αγγελόπουλου..

Nights In Rodanthe [Νύχτες Στη Ροδάνθη]

2009-02-16T21:56:00.002+02:00

Η Adrienne Willis (Diane Lane) είναι σε διάσταση με τον άντρα της, Jack, που την άφησε για μια άλλη γυναίκα και τώρα θέλει να γυρίσει πίσω. Έχει δυο παιδιά, την έφηβη Amanda και τον δεκάχρονο Danny. Μόλις πέρασε μια πολύ δύσκολη χρονιά, με τον σύζυγο που την άφησε και τον θάνατο του πατέρα της. Η φίλη της, Jean (Viola Davis), την προσκαλεί στην παραθαλάσια πόλη Rodanthe, για να ξεκουραστεί, με το πρόσχημα ότι χρειάζεται κάποιον να προσέχει το πανδοχείο της, αφού η ίδια πρέπει να μείνει στο Miami για δουλειά. Η Adrienne δέχεται, ανακουφισμένη στην προοπτική να ξεφύγει για λίγο από την αποπνικτική κατάσταση στο σπίτι της.
Ο Paul Flanner (Richard Gere) είναι χωρισμένος, με έναν γιο που δουλεύει αφιλοκερδώς ως γιατρός κάπου κοντά στο Equador. Γιατρός και ο ίδιος, έρχεται στη Rodanthe για να μιλήσει με τον σύζυγο μιας ασθενούς του που πέθανε στο χειρουργείο, αλλά δεν έχει και την καλύτερη δυνατή αντιμετώπιση στις πρώτες προσπάθειές του. Κλείνει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο για τέσσερα βράδια.
Απομονωμένοι, στην αρχή, και κλεισμένοι στους προσωπικούς τους μικρόκοσμους, οι δυο τους έρχονται σταδιακά κοντά και μαθαίνουν πολλά ο ένας για τον άλλο. Ξεγυμνώνουν τις ψυχές τους και υπό την απειλή της θύελλας, καταλήγουν να κάνουν έρωτα. Το πρωί, η Adrienne μετανιώνει, ενώ ο Paul συνειδητοποιεί πως αυτό που πρέπει να κάνει είναι όχι να δικαιολογηθεί στο σύζυγο της νεκρής γυναίκας, αλλά να του δείξει πως νοιάζεται και καταλαβαίνει τον πόνο του. Την τέταρτη μέρα, εκείνος πάει να βρει το γιο του, ενώ αυτή επιστρέφει στα παιδιά της. Οι δρόμοι τους χωρίζουν, αλλά μένουν μαζί μέσα από γράμματα που γράφουν ο ένας στον άλλον. Όλα δείχνουν πως έσωσαν ο ένας τον άλλον και πως θα τους δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία. Ή μήπως όχι;

Το "Nights in Rodanthe" πιάνει δυο ανθρώπους τσακισμένους από διάφορες καταστάσεις, δύο χαρακτηρες που αποδίδονται πολύ όμορφα και ταιριαστά, πιστεύω, από το πρωταγωνιστικό ζεύγος Lane-Gere που, όπως έχει αποδειχτεί και από τις προηγούμενες συνεργασίες τους, έχει απίστευτη χημεία στην οθόνη. Τους βάζει σε ένα σκηνικό διόλου απίθανο: μόνοι τους στη μέση του πουθενά, σ'ένα κυριολεκτικά πανέμορφο και ερωτεύσιμο ξενοδοχείο. Μπορώ να πω πως εκτίμησα σ'αυτήν την ταινία ακριβώς το ίδιο πράγμα που εκτίμησα και στο "Ημερολόγιο". Την ειλικρίνειά της. Δεν ασχολείται με κάτι βαθυστόχαστο ούτε πρέπει να σπάσεις το κεφάλι σου για να βγάλεις νόημα. Όμως καταπιάνεται με το θέμα της - τις δεύτερες ευκαιρίες - εν προκειμένω, με σεβασμό και χωρίς να προσπαθεί στιγμή να πλασαριστεί ως κάτι διαφορετικό απ'αυτό που είναι.
Η επιλογή του σκηνικού ήταν κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ και ήταν, πιστεύω, άκρως αποδοτική για την ταινία. Πραγματικά σε κάνει να πιστεύεις πως θα μπορούσες πραγματικά να ερωτευτείς σ'εκείνο το μέρος ή να ξεχάσεις τα προβλήματά σου και να κάνεις μια τρέλα που αν ήσουν στην πόλη ίσως και να μετάνιωνες. Επίσης οι ερμηνείες μου άρεσαν και είναι εμφανές ότι οι Gere και Lane απολαμβάνουν να δουλεύουν μαζί. Η Lane χτίζει έναν ανεπιτήδευτο, γλυκό χαρακτήρα μιας γυναίκας συμπονετικής και ευγενικής με όλους, ενώ ο Gere αποδίδει τέλεια τον νευρικό μεγαλογιατρό που έχει βάλει τη δουλειά του πάνω από τη ζωή του.
Κάτι που δεν μου άρεσε ήταν οι σκηνές που δίνονταν σε μορφή flashbacks. Ήταν πραγματικά περιττές και δεν χρησίμευαν σε κάτι πέρα από το να γεμίσουν τις δύο ώρες της ταινίας. Από την άλλη, και το τέλος με άφησε αβέβαιη. Δεν είμαι σίγουρη αν έγινε για να εκβιάσει τα συναισθήματα του θεατή, για να αποφύγει την ευκολία του happy end ή αν ήταν ένα κυνικό σχόλιο πάνω στο πόσο απίθανο θα ήταν να τα καταφέρουν αυτοί οι δύο άνθρωποι που γνωρίζονταν τόσο λίγο και που ήταν τόσο διαφορετικοί. Αν τελικά ο συγγραφέας ήθελε να το αφήσει εκεί, για να υπάρχει τουλάχιστον η ευχάριστη ανάμνηση και το πώς βοήθησαν ο ένας τον άλλον, αντί για ένα πικρό και μίζερο τέλος. Όπως είπα, δεν είμαι σίγουρη.
Σε γενικές γραμμές πάντως, η ταινία είναι καλή. Βγάζει ένα γλυκό αίσθημα και μια ειλικρίνεια που σε κερδίζουν. Σίγουρα έχει τα σεναριακά ατοπήματα που ανέφερα, όμως συνολικά προσφέρει ένα ευχάριστο δίωρο από όμορφες εικόνες και όμορφη χημεία ανάμεσα στους πρωταγωνιστές. Και, σε γενικές γραμμές, αποφεύγει το βαρύ μελόδραμα, είναι ανάλαφρο και προσγειωμένο. Σίγουρα δεν πρόκειται να πάρει κανένα όσκαρ τώρα κοντά, όμως είναι μια πολύ γλυκιά ταινία και δεν νιώθεις να έχασες το χρόνο σου που την είδες.

Ella Fitzgerald - Bei mir bist du schön

2009-02-15T21:10:00.001+02:00

Of all the boys I've known, and I've known some
Until I first met you, I was lonesome
And when you came in sight, dear, my heart grew light
And this old world seemed new to me

You're really swell, I have to admit you
Deserve expressions that really fit you
And so I've racked my brain, hoping to explain
All the things that you do to me

Bei mir bist du schön , please let me explain
Bei mir bist du schön means you're grand
Bei mir bist du schön , again I'll explain

It means you're the fairest in the land

Bei mir bist du scoen - Ella Fitzgerald

Ma salama Jamil (Πορεύσου εν Ειρήνη Τζαμίλ)

2009-02-12T13:18:00.000+02:00

Ο Τζαμίλ σκοτώνει για εκδίκηση των άνθρωπο που σκότωσε τη μητέρα του πριν χρόνια. Η οικογένεια και οι φίλοι του νεκρού θα θελήσουν αντίστοιχα να σκοτώσουν τον Τζαμίλ σε εκδίκηση και έτσι ξεκινά μια ματωβαμένη ιστορία για τις βεντέτες μεταξύ Αράβων μεταναστών στη Κοπεγχάγη..
Το θέμα της ταινίας μπορεί να ξενίζει λίγο : βεντέτες, διαφορές μεταξύ Σουνιτών και Σιητών, ένας άλλος κόσμος.. Ωστόσο, καταφέρνει και περνά τόσο πολλά πράγματα εκτός απ'τα προαναφερθέντα ώστε τελικά να σε κερδίζει.
Θίγεται σε πρώτη φάση η βεντέτα ως αντίληψη. Θεωρούνται αναμενόμενα η εκδίκηση, οι φόνοι, τα θύματα. Στην ταινία κάθε φορά που κάποιος πεθαίνει η οικογένειά του απαιτεί να σκοτωθεί και ο δολοφόνος του άνθρωπού τους. Ο πατέρας του Τζαμίλ εδώ κάνει μια ενδιαφέρουσα αναφορά, λέγοντας στον Τζαμίλ (που θέλει να εκδικηθεί και για τον φίλο του Ομάρ) πως το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να φροντίσει τα παιδιά του νεκρού.
Έπειτα γίνεται μια κριτική στην υποκρισία των θρησκευομένων όσον αφορά την πίστη τους. Γιατί μπορεί να σκοτώνουν, να δέρνουν και γενικά να διαπράττουν ένα σωρό εγκλήματα αλλά δεν πίνουν ή δεν τρώνε χοιρινό επειδή είναι αμαρτία. Χαρακτηριστική η σκηνή όπου 2 τύποι περιμένουν κάποιο να βγει από ένα κτίριο για να τον πλακώσουν και τρώνε παγωτό. Εκείνη τη στιγμή ο ένας κάνει πλάκα στον άλλο "Άκουσα πως βάζουν λίπος γουρουνιού στην κρέμα". Αμέσως αυτός που το ακούει πετάει το παγωτό και φτύνει.
Ένα άλλο ενδιαφέρον κομμάτι του φιλμ είναι η σχέση του Τζαμίλ με το γιο του. Τον βλέπει σπάνια και ο χρόνος που περνάνε μαζί δεν είναι απαραίτητα δημιουργικός. Σπαράζει η καρδιά σου να ακούς το μικρό να φωνάζει στο μπαμπά του "Μη φεύγεις μπαμπά. Πάντα με αφήνεις..". Μαθαίνουμε συν τοις άλλοις, πως για τους μουσουλμάνους ο γιος αντιπροσωπεύει όλη την ανθρωπότητα.
Γενικότερα θίγονται σε ευρύτερο πλαίσιο οι ανθρώπινες σχέσεις. Μια ατάκα που ειπώθηκε στην αρχή της ταινίας και μου έμεινε "Φέρομαι στους ανθρώπους που είναι μαζί μου σα να είναι η τελευταία φορά που κάνουμε κάτι παρέα".
Ιδιαίτερη η σκηνοθεσία με 2 σκηνές να ξεχωρίζουν : στη μία ο Τζαμίλ είναι κρυμμένος σε μια δημόσια τουαλέτα και γίνεται ζουμ στα δάκτυλά του που τρέμουν και στην άλλη ο Τζαμίλ βρίσκεται μόνος του σε ένα άδειο τζαμί και προσεύχεται.
Το φινάλε είναι απροσδόκητο και κλείνει με μια φράση απ'το Κοράνιο που θα έλεγα πως είναι και η ουσία του φιλμ "Αν σκοτώσεις έναν άνθρωπο είναι σα να σκοτώνεις όλη την ανθρωπότητα".
H ταινία τιμήθηκε με το Χρυσό Τίγρη στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ ,ένα φεστιβάλ σίγουρα ξεχωριστό. (Ας μη ξεχνάμε πως εκεί παίχτηκε πέρσι για πρώτη φορά το αριστουργηματικό "La Antena").

*Συζήτηση με το σκηνοθέτη Shargawi Omar*

1. Παρατήρησα ότι έχετε συμμετάσχει σε κάποιες ταινίες ως ηθοποιός. Προτιμάτε την υποκριτική ή τη σκηνοθεσία;

Σαν ηθοποιός έκανα μόνο κάποιες μικρές συμμετοχές. Σκηνοθέτης ήθελα από πάντα να γίνω. Ευτυχώς πήγαν καλά τα πράγματα με το "Go with peace Jamil", αν και ήταν λίγο περίεργα μιας και δεν έχω σπουδάσει σκηνοθεσία. Τώρα εργάζομαι και πάνω σε ένα νέο φιλμ αλλά και σε ένα ντοκιμαντέρ.

2. Στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο να κάνει κανείς μια ταινία με κρατική χρηματοδότηση. Πώς είναι τα πράγματα στη Δανία;

Είναι πολύ εύκολο να πάρεις χρήματα απ'το κράτος. Υπάρχει και χρηματοδότηση από τα Ηνωμένα Έθνη. Γι'αυτό υπάρχει και μια ανάπτυξη του δανέζικου σινεμά τα τελευταία χρόνια.

3. Το έχουμε προσέξει. Νομίζω πως σπουδαίο είναι το έργο των Lars Von Trier, Thomas Vinterberg και γενικότερα της Σχολής του Von Trier.

Σίγουρα. Έχουν γυρίσει σπουδαία έργα και κυρίως ο Von Trier. Κατάφερε να κάνει κάτι διαφορετικό.

4. Όσον αφορά την ταινία, θα μπορούσατε να μας πείτε κάποια πράγματα σχετικά με τη βεντέτα γενικότερα στο κόσμο τον Αράβων;

Το βασικό πράγμα που ήθελα να θίξω στο έργο δεν είναι η βεντέτα μεταξύ Αράβων αλλά γενικότερα οι θρησκευτικές διαμάχες που υπάρχουν και συμβαίνουν καθημερινά σε όλο τον κόσμο. Εγώ απλά θίγω ένα μικρό κομμάτι. Δείτε για παράδειγμα τους προτεστάντες και τους καθολικούς στην Ιρλανδία. Το θέμα είναι πως πρέπει σιγά σιγά να αρχίσει να γέρνει το πράγμα από την εκδίκηση προς την ειρήνη.

5. Όσον αφορά τη θρησκεία και ο τρόπος που θίγεται στο φιλμ;

Δεν θέλω να κάνω κάποιο κήρυγμα μέσω της ταινίας. Απλά ήθελα να δείξω πως ενώ υπάρχουν μεγάλες ομοιότητες μεταξύ μας, εμείς κολλάμε στις διαφορές.

6. Ο ίδιος έχετε υπάρξει μάρτυρας τέτοιων γεγονότων; Αν όχι από τι επηρεαστήκατε για το "Go with peace Jamil"?

Ευτυχώς για μένα, τα πολύ κοντινά μου πρόσωπα δεν έχουν πάθει κάτι αντίστοιχο, αλλά πό εκεί και πέρα δανείστηκα πληροφορίες από γνωστούς και φίλους, συνέδεσα μικρές ιστορίες που άκουγα, στοιχεία από βιβλία και εφημερίδες. Εξάλλου, τέτοια πράγματα συμβαίνουν συχνά στη Κοπεγχάγη. Με επηρέασε επίσης η κατάσταση στο Ιράκ και στο Λίβανο. Η διαμάχη είναι παγκόσμια.

Katherine Jenkins

2009-02-07T14:22:00.003+02:00

I I who have nothing
I I who have no one
Adore you and want you so
I'm just a no one
With nothing to give you but Oh
I Love You

You you buy her diamonds
Bright sparkling diamonds
But believe me dear when I say
That she can give you the world
But she'll never love you that way
I Love You

She can take you any place she wants
To clubs and restaurants
But I can only watch you with
My nose pressed up against the window pane

I I who have nothing
I I who have no one
Must watch you go dancing by
Wrapped in the arms of somebody else
darling t’is I
Who Loves you

I Love You
I Love You

Mια καταπληκτική βραδιά η προχθεσινή που την απολαύσαμε live στο Μέγαρο Μουσικής. Mια ντίβα παρ'όλο το νεαρό της ηλικίας της. Απέδειξε τι θα πει crossover τραγουδίστρια, μ'ένα ρεπερτόριο που εκτός από διάσημες άριες είχε και ποπ επιτυχίες, αλλά και αυτό το πολύ αγαπημένο κομμάτι από την Shirley Bassey!

	Katherine Jenkins - I (Who Have Nothing)

	Found at skreemr.com

What's With The Sequels?

2009-02-06T10:59:00.004+02:00

Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι μανία τους έχει πιάσει εκεί στο Hollywood και γυρίζουν ξανά τα ίδια και τα ίδια. Αλήθεια, δεν έχουν βαρεθεί να τρώνε ξαναζεσταμένο φαγητό και να ξεζουμίζουν ως εκεί που δεν παίρνει οποιαδήποτε τυχόν συμπαθητική ιδέα έρθει σε κάποιον; Και εντάξει να γυρίσει κανείς το sequel μιας γαμάτης ή μιας εστω καλής ταινίας. Αλλά τα τελευταία χρόνια, αυτό που παρατηρώ είναι μια τάση να γυρίζονται sequels στα πάντα - και εννοώ κυριολεκτικά στα πάντα. No matter how crappy the movie, it gets sequeled.
Έτσι, μετά το ούτως ή άλλως μέτριο "Step Up", μας ήρθε το πραγματικά κακό "Step Up 2: The Streets". Στη θέση του νεαρού, μυστήριου χιπ-χοπά εισέρχεται νεαρή κορασίδα χιπ-χοπού και στη θέση της πλούσιας μπαλαρίνας εισέρχεται ο μπαλαρίνος αδερφός του διευθυντή της ακαδημίας. Εκτός από μια αλλαγή ρόλων α λα finale Grease, τι άλλο προσφέρει το συγκεκριμένο sequel; Το σενάριό του είναι επιεικώς ανύπαρκτο. Η πρωταγωνίστρια είναι επιεικώς ατάλαντη ηθοποιός. Οι χορογραφίες είναι εντυπωσιακές μεν, αδιάφορες και πανομοιότυπες δε. Όχι ότι το πρώτο "Step Up" ήταν καμιά φοβερή ταινία, αλλά βλεπόταν σχετικά ευχάριστα και το πρωταγωνιστικό ζεύγος είχε ωραία χημεία.

Κάτι άλλο που ανακάλυψα; Υπάρχει και "Save the Last Dance 2"! Τώρα, το πρώτο "Save The Last Dance" θυμάμαι ότι το είχα δει σινεμά όταν είχε πρωτοβγεί. Ήταν μια φρέσκια ταινία, καλογυρισμένη, όχι-και-τόσο-επιφανειακή και σίγουρα βλέπεται πολύ ευχάριστα ακόμη και σήμερα. Θέλω να πω, είχε σενάριο πίσω από τις χορευτικές σκηνές, είχε ένα ζευγάρι που έδενε απίστευτα και γενικά κατάφερνε να σε αφήσει με αυτή την αίσθηση του "όσες αναποδιές κι αν σου συμβούν η ζωή συνεχίζεται και μπορείς να κάνεις τα πάντα αρκεί μόνο να το θελήσεις". Το δεύτερο "Save The Last Dance" μας δείχνει την πρωταγωνίστρια στο Julliard, να έχει ελεύθερη σχέση με το αγόρι της που σπουδάζει στο Georgetown, να τα φτιάχνει με επίδοξο συνθέτη χιπ-χοπ, επίσης μαύρο, να κοντεύει να αποτύχει στο Julliard όπου τόσο σκίστηκε για να μπει και τελικά να γίνεται uber hot χορογράφος. Ναι, ok, η τύπισσα είναι πολύ καλύτερη χορεύτρια από την Julia Stiles. Αλλά δεν...δεν. Από την ταινία λείπει αυτό το κάτι παραπάνω που πέτυχε να κάνει το "Save The Last Dance" αγαπητό. Το χιούμορ, τα προβλήματα μιας λευκής κοπέλας στο γκέτο, ο θρήνος για τη νεκρή μητέρα και πως αυτό συνδεόταν με την άρνησή της να ξαναχορέψει, η προβληματική σχέση με τον πατέρα...εδώ, η ηρωίδα μοιάζει ξαφνικά να έρχεται από το πουθενά και να μην έχει κανένα παρελθόν εκτός από έναν γκόμενο στο Georgetown με τον οποίο, ε, δεν σκίζονται και στον έρωτα. Για μια ακόμη φορά, λοιπόν...ποιος ο λόγος που γυρίστηκε αυτό το sequel in the first place?

Το "Center Stage" το είχα δει επίσης σινεμά όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει και αγάπησα τις όμορφες χορογραφίες, το χαριτωμένο μουτράκι της πρωταγωνίστριας, τον τρόπο που παρουσίαζε όλη αυτή τη "βιομηχανία" του χορού, αλλά και την όλη παρέα πρωταγωνιστών που θύμιζε "Fame". To "Center Stage:Turn it Up", πάλι, το μόνο που έχει να προσφέρει είναι δυο ώρες ατέλειωτης βαρεμάρας όπου το πρωταγωνιστικό ζευγαράκι περιφέρει την ανούσια ύπαρξή του σε δήθεν αυθόρμητες χορογραφίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: ο πρώην παίκτης του χόκεϊ και νυν μπαλαρίνος πρωταγωνιστής και η αυτοδίδακτη μπαλαρίνα/χιπ-χοπού πρωταγωνίστρια, χορεύουν ένα αυθόρμητο και απροβάριστο ταγκό κάτω από ένα συντριβάνι σαν να ήταν ο ευκολότερος χορός του κόσμου (και ξέρω κάποιους που θα χάναν τα μαλλιά τους αν το άκουγαν αυτό). Πέρα απ'αυτό; Η φωνή της πρωταγωνίστριας είναι εξίσου εκνευριστική με τη φάτσα της, χορεύει σαν νευρόσπαστο και είναι γενικότερα μια σκέτη σάχλα.

Και πάμε στην κορυφαία περίπτωση όλων που ακούει στο όνομα "Bring it On". Εδώ δεν έχουμε ένα sequel, αλλά τρία. Μάλιστα, τρία. Αυτό δεν είναι ταινία, πια, franchising είναι. Το πρώτο "Bring it On" είχε γέλιο, είχε χαβαλέ, είχε Kirsten Dunst σε κωμικό ρόλο (που της πάει σαφώς περισσότερο από το βαρύ δράμα) κι είχε και Eliza Dushku την οποία πολύ αγαπώ. Το δεύτερο "Bring it On Again" ήταν ηλίθιο, ανούσιο και την πρωταγωνίστρια ήθελα να την αρχίσω στις φάπες. Άσε το άλλο που ξαφνικά η θεατρική ομάδα έμαθε να κάνει ακροβατικά και γίναν όλοι μαζορέτες μέσα σ'ένα μήνα. Πόσο ήμαρτον να πω πια;

Το τρίτο "Bring it On: All Or Nothing" κινούνταν στα ίδια επίπεδα με το πρώτο. Είχε πλάκα, οι δύο πρωταγωνίστριες χάριζαν απίστευτες στιγμές, η Heyden Panettiere (που προφανώς είναι καταδικασμένη να παίζει για πάντα τη μαζορέτα) έδινε ρέστα ως χαζή, ξανθιά, πρώην πλούσια ενώ και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ήταν καλοστημένοι και έβγαζαν γέλιο. Το τέταρτο "Bring It On: In it To Win It", για μένα είχε τις πιο εμπνευσμένες χορογραφίες. Αλλά από σενάριο κουλούρι: μια τεράστια τρύπα, κοινώς. Γιατί; Γιατί γυρίστηκε; Και ποιος άλλος εκτός από μένα το είδε; Μήπως τελικά αυτοί που το είδαν το έκαναν ακριβώς για τους ίδιους λόγους που το έκανα κι εγώ; Για καθαρό κάψιμο, δηλαδή;

Κι έτσι για το κλείσιμο, δυο απορίες:
α) Γιατί στα sequels οι πρωταγωνίστριες είναι πάντα ασχημότερες;
β) Γιατί "Bring it on"?Bring what? Where?

The Reader (Σφραγισμένα χείλη)

2009-02-05T17:12:00.005+02:00

Η ταινία ήταν πραγματικά το κάτι άλλο. Ένα σοκ, μια ψυχρολουσία και αφορμή για πολλές πολλές σκέψεις και συζήτηση.. Α, και προσοχή από δω και κάτω! Περιέχονται spoilers!

Έχουμε λοιπόν έναν ανήσυχο 15χρονο, τον Michael Berg, ο οποίος μια μέρα γυρνώντας απ'το σχολείο αισθάνεται πολύ άσχημα, οπότε και κατεβαίνει απ'το τραμ, σταματά έξω από μια πολυκατοικία και ξερνάει. Τον βοηθά μια νεαρή γυναίκα και τον πηγαίνει σπίτι του. Εκεί ο γιατρός διαπιστώνει οστρακιά και διατάσσει κρεβάτι για ένα 3μηνο.. Μόλις ο Michael γίνει καλά θα γυρίσει να ευχαριστήσει τη γυναίκα (Hanna) και τελικά καταλήγουν στο να κάνουν σχέση. Kάποια στιγμή εκείνη φεύγει απ'την πόλη και ο Michael μπαίνει στη Νομική Σχολή της Χαϊδελβέργης. Μέσω ενός σεμιναρίου καλείται να παρευρεθεί σε μια δίκη μελών των SS για εγκλήματα πολέμου. Ανάμεσά τους, ο Michael βλέπει μετά από χρόνια την παλιά ερωμένη του..

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε δει μπόλικες ταινίες για το Ολοκαύτωμα και έχει κουράσει ως ένα βαθμό το θέμα. (Χωρίς να λείπουν βεβαίως διαμαντάκια όπως το περσινό Die Fälscher). Το καλό με το εν λόγω φιλμ είναι πως δεν είναι μια ταινία με πυρήνα το Ολοκαύτωμα, αλλά αυτό χρησιμοποιείται στο background του.

Το κέντρο της ταινίας είναι η αγάπη και το πως το συναίσθημα μπορεί να σε σημαδέψει για ολόκληρη τη ζωή σου, ανεξάρτητα του πόσο κράτησε ή πριν πόσο καιρό. Ο έρωτας του Michael για τη Hannah είναι κάτι το μεγαλοπρεπές και ρομαντικό χωρίς να παρουσιάζεται με γλοιώδη ή σαχλό τρόπο.

Επίσης, πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η λογοτεχνία. Στη Hanna αρέσει να της διαβάζουν λογιών λογιών βιβλία. Γενικά, προβάλλεται η τέχνη ως μορφή εξυγίανσης, εξανθρωπισμού, βελτίωσης του ανθρώπου και κάθαρσης.

Και για να γυρίσω στο Ολοκαύτωμα.. Το ιδιαίτερο στην ταινία είναι ότι παίρνει μια πιο διαλεκτική στάση απέναντι στο όλο ζήτημα.

Η Ηanna καταδικάζεται τα 5πλάσια χρόνια από τις υπόλοιπες κατηγορούμενες χωρίς να έχει φταίξει περισσότερο. Αποτελούσε ένα γρανάζι σε όλη τη μηχανή των SS. Γενικά όπως λέει και ο καθηγητής Νομικής του Michael σαν σχόλιο στην εξέλιξη της δίκης "Σαν δικηγόροι δεν κρίνεται με βάση την ηθική, ή με τα πιστεύω σας, αλλά με βάση το νόμο. Και ο νόμος δεν είναι πάντοτε σωστός.. 8.000 άνθρωποι δούλευαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.. Πόσοι από αυτούς καταδικάστηκαν ισόβια; Πόσοι για φόνο ; Πόσοι πέρασαν καν από δίκη; Κάποιες δεκάδες."

Ταυτόχρονα γίνεται ένα σχόλιο για το πόσο ανεξάρτητη είναι τελικά η δικαιοσύνη απ'το κράτος, τις εκάστοτε κυβερνήσεις και τους θεσμούς του. Εξαιρετική η φράση που πετά ένας συμφοιτητής του Michael, λέγοντας πως η συγκεκριμένη δίκη είναι ένας αντιπερισπασμός, προκειμένου να μπορεί η κυβέρνηση και να λέει "Ορίστε, εγώ καταδίκασα το Ολοκαύτωμα. Εγώ τιμώρησα, εγώ κάτι έκανα". Με αυτό τον τρόπο κάποιοι γίνονται τα εξιλαστήρια θύματα και κάποιοι τη γλιτώνουν για τα καλά. (Και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όσον αφορά μεγαλοστελέχη των Ναζί εδώ που τα λέμε..).

Με όλα αυτά μας προκαλεί να συμπαθήσουμε τη Hanna και να νιώσουμε πως πρέπει να συγχωρεθεί.

Όμως ο Daldry δεν μας κάνει τη χάρη. Μας παίρνει από το χεράκι και μας πηγαίνει βόλτα στα στρατόπεδα, βλέπουμε τα δωμάτια που κράταγαν τον κόσμο έγκλειστο, τους φούρνους και αισθάνεσαι πως έχεις εγκαταλείψει τον κόσμο των ζωντανών. Η δε Hanna στην ομολογία της δε δείχνει ίχνος μετάνοιας. Οπότε ο θεατής πηγαινοέρχεται σαν μπαλάκι του πινγκ πονγκ, μη μπορώντας να αποφασίσει τελικά τι είναι καλό και τι όχι.

Γι'αυτό πριν ανέφερα και την διαλεκτική. Γιατί στον κόσμο της ταινίας (όπως και σε αυτόν της πραγματικότητας) τα πράγματα και οι πράξεις των ανθρώπων δε γίνονται μανιχαϊστικά, ούτε υπάρχει μόνο μαύρο και μόνο άσπρο..

Το τελειωτικό χτύπημα έρχεται όταν ο Michael επισκέπτεται μια Εβραία επιζήσασα. Κι εκεί αρχικά η κάμερα ζουμάρει στο υπερπολυτελές διαμέρισμα της, αλλά από την άλλη οι απαντήσεις που δίνει αλλά και η συμβολική κίνηση που κάνει, δίνουν την απάντηση του σκηνοθέτη η οποία είναι και αυτή που σου φέρνει τη λύτρωση. Αναγνωρίζεις τη γενοκτονία ενός λαού, τίποτα δε μπορεί να γίνει που να συγχωρέσει αυτό το γεγονός, ωστόσο δέχεσαι πως υπήρχαν και άνθρωποι σε όλο αυτό που δεν ήξεραν τι έκαναν ή δεν καταλάβαιναν τον απότοκο των πράξεών τους. Και προφανώς δεν είναι η θεσμική δικαιοσύνη αυτή που έχει επιλύσει το θέμα..

Τρομερή η ατάκα της Hanna αφού βλέπει τον Michael μετά από χρόνια "Όταν μπήκα μέσα δεν σκεφτόμουν το παρελθόν, δε με αφορούσε, αλλά τώρα με έχει στοιχειώσει". Εδώ έρχεται να κολλήσει αυτό που είπα με την κάθαρση πιο πάνω.. Το ότι η Hanna "εξευγενίζεται" μαθαίνοντας γραφή και ανάγνωση την αλλάζει συνολικά σαν άτομο και τη μετουσιώνει σε κάτι διαφορετικό, κάτι που καταλαβαίνει τι έχει κάνει.. Ανατριχιαστικές οι σκηνές που παραλαμβάνει τις κασσέτες του Michael και που αρχίζει να διαβάζει Τσέχωφ..

Eξαιρετικές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό ζεύγος Ralph Fiennes και Kate Winslet. Όχι μόνο βλέπεις το χαρακτήρα στο πρόσωπο και το σώμα τους, αλλά τον βλέπεις να διαυφαίνεται συνολικά στην παρουσία τους, φαίνεται σα να έχει περάσει από πάνω τους ο ρόλος και τους έχει πατικώσει.. Kαι να μη ξεχάσω τη λατρεία μου, τον Bruno Ganz ως καθηγητή που αποδεικνύει πανηγυρικά πως και ενός λεπτού ρόλο να παίξει, δεν πρόκειται να περάσει απαρατήρητος..

Ακαδημαϊκή η σκηνοθεσία, χωρίς κάποιο ιδιαίτερα εντυπωσιακό πλάνο. Αλλά αυτό που αναγνωρίζω στον Stephen Daldry (σκηνοθέτη του υπέροχου "The Ηours") είναι η καταγραφή, το αποτύπωμα του αισθήματος καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας. Λίγοι το έχουν καταφέρει τόσο καλά..

No Jazz live @ Half Note

2009-02-04T01:44:00.002+02:00

Ένα συνοθύλευμα από funk, drum'n'bass, ethnic μελωδίες και τζαζ σολάκια.
Τραγούδια που γράφτηκαν στη Μύκονο, τη Ρόδο, τη Βόρεια Ελλάδα, την Ινδία, την Κούβα, το Καμερούν, τη Βραζιλία.
Διασκευές από γνωστά κομμάτια των Buena Vista Social Club.
Χαρούμενη, χαλαρωτική μουσική που σε ταξιδεύει και σου θυμίζει διακοπές.
Ένα μουσικό πανηγύρι..
Θα χορέψετε, θα τραγουδήσετε και θα σας φτιάξει η διάθεση..
Μην τους χάσετε!

Έντουαρντ ο Ψαλιδοχέρης / Εdward Scissorhands

2009-02-03T13:37:00.004+02:00

Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που λάτρεψαν την συνωνόματη ταινία του Tim Barton και το αθώο, τρυφερό βλέμμα του Johnny Depp στο ρόλο του Ψαλιδοχέρη. Αλλά ακριβώς γι'αυτό είχα και την περιέργεια να το δω στο θέατρο Badminton, από μια άλλη οπτική και ολοζώντανο.
Αυτό που καταλαβαίνεις απ'την πρώτη στιγμή είναι πως δε μπορεί να υπάρξει σύγκριση των δύο εκδοχών, μιας και ο σκηνοθέτης Matthew Bourne αναπλάθει το μύθο με τον δικό του, μοναδικό τρόπο..
Διηγείται την ιστορία του Έντουαρτ, ενός "ημιτελούς έργου", μιας και ο δημιουργός του πεθαίνει κατά τη διάρκεια της κατασκευής του. Έτσι ο Έντουαρτ μένει μόνος και βρίσκεται σε μια μικρή πόλη. Εκεί οι άνθρωποι αρχικά τον αντιμετωπίζουν διστακτικά λόγω της ιδιαιτερότητάς του αλλά λόγω της γλυκύτητάς του αλλά και της διάθεσής του να προσφέρει, καταφέρνει και γίνεται αγαπητός. Δουλεύει ως κηπουρός, ως κουρέας, προσθέτοντας τη δική του νότα σε κάθε τι και κάπου εκεί ερωτεύεται..
Η ιστορία έχει διαφοροποιηθεί αρκετά απ'το πρωτότυπο σενάριο, χωρίς ωστόσο να με χάλασε. Ίσα ίσα, μου έφερε στο μυαλό τις διαφορετικές εκδοχές των παραμυθιών που διάβαζα όταν ήμουν μικρή.
Το μεγάλο αβαντάζ της παράστασης είναι πως δεν υπάρχουν διάλογοι και ομιλίες. Γ όλη ιδέα βασίζεται στο χορό, τη γλώσσα του σώματος και στην υπέροχη μουσική του Danny Elfman. Καταπληκτικά και τα σκηνικά (τρισδιάστατα και μεγαλοπρεπή), ερωτεύτηκα την παρουσίαση του ουρανού (με τα ροζ χρώματα στη χαραυγή, με τη σελήνη το βράδυ, την αναπαράσταση του χιονιού και της βροχής,κλπ.) και μου άρεσε πολύ το πρωταγωνιστικό ζεύγος.. Στα συν και η παρουσίαση της πόλης και των κατοίκων της ( οι "θρήσκοι", η γκομενιάρα, η παρέα των νεολαίων, το ζευγάρι με τα 2 παιδιά, την κοπέλα μαζορέτα και τον γιο που κάνει πατίνι,κλπ.).
Σίγουρα μια πολύ όμορφη πρόταση, και μια παράσταση που αξίζει τον κόπο. Για τους φαν του Burton και όχι μόνο..

Doubt [ Η αμφιβολία ]

2009-02-01T18:03:00.004+02:00

Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του '60 σ'ένα καθολικό σχολείο στο Μπρονξ. 3 είναι οι κεντρικές φυσιογνωμίες του σχολείου : η "μικρή κι αθώα" καλόγρια James, ο καλοσυνάτος ιερέας Flynn, και η αυστηρή, συντηρητική διευθύντρια του σχολείου καλόγρια Alocious. Η κατάσταση μεταξύ τους τεταμένη και το μπαμ δεν αργεί να γίνει.. Όταν η James βλέπει τον Flynn να συμπεριφέρεται ιδιαίτερα στον -1ο νέγρο μαθητή του σχολείου- Donald Miller, η κατάσταση ξεφεύγει..
Η όλη γοητεία του έργου βρίσκεται σε αυτό ακριβώς που περιγράφει ο τίτλος : στην αμφιβολία. Κι έτσι όλο το φιλμ δεν είναι παρά ένα παιχνίδι στο μυαλό του θεατή με τις λέξεις ηθική, αρετή, εξουσία, βεβαιότητα. Κι ο θεατής δε μπορεί ποτέ να σχηματίσει ξεκάθαρη άποψη για το τι έχει πραγματικά γίνει. Ο καθένας μπορεί να έχει τη δικιά του άποψη. Όπως λέει και ο Flynn κάπου στο φιλμ "Δεν υπάρχει η βεβαιότητα ως γεγονός, αλλά ως συναίσθημα". Τελικά ο ιερέας κακοποίησε το μικρό ή έχουν απλά μια φιλική σχέση; Ο ιερέας είναι προσιτός γιατί είναι προοδευτικός ή για να προσεγγίζει μαθητές και να τους φέρνει κοντά του; Η Alocious νοιάζεται πραγματικά για το μικρό μαθητή ή τιμωρεί τον ιερέα; Τιμωρεί συνεχώς τους μαθητές ή τον εαυτό της; Η μάνα του μικρού μαθητή αφήνει την κατάσταση όπως είναι μπας και καταφέρει ο μικρός να τελειώσει το σχολείο ή γιατί φοβάται ξυλοκόπημα από τον άντρα της;
Δεν δίνονται απαντήσεις, απλώς μπαίνουν τα ερωτήματα. Και αυτό ίσως είναι ένα σπουδαίο μάθημα ακόμα και για την καθημερινότητά μας. Ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος. Μόνο να το νιώθεις..
Προκειμένου να δημιουργηθεί αυτό το κλίμα συμβάλλουν όλοι. Το σενάριο και η σκηνοθεσία του John Patrick Shanley είναι βασισμένα στο ομώνυμο θεατρικό του ιδίου. Και αυτό φαίνεται σε όλο το έργο, από τη δομή του και τα εφφέ ως τις ερμηνείες..
Δημιουργείται μια ατμόσφαιρα φοβική, κλειστή, ψυχρή. Τα χρώματα που χρησιμοποιούνται και η φωτογραφία είναι αυστηρά σκούρα και σε λιτές γραμμές, η φύση χρησιμοποιείται σαν σε ένα σχόλιο πάνω στους διαλόγους, και είναι με τη σειρά της βίαιη και εκδικητική. Γενικά βγάζει μια αίσθηση δέους όπως ακριβώς οι ναοί δυτικής αρχιτεκτονικής που αποπνέο το μεγαλείο του θείου.

Αλλά αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει στο φιλμ είναι οι ερμηνείες του. Τόσο οι συμπληρωματικοί χαρακτήρες των Amy Αdams και Viola Davis, αλλά κυρίως τα αληθινά διαμάντια Meryl Streep και Philip Seymour Hoffman. Χωρίς αυτό το δίδυμο η ταινία σίγουρα δεν θα ήταν η ίδια.. Δεν είναι τυχαίο πως και οι 4 είναι προτεινόμενοι για Όσκαρ β' και α' ρόλου αντίστοιχα.

The Duchess (Η Δούκισσα)

2009-01-31T19:31:00.000+02:00

Μέρες κρασιού και τριαντάφυλλων για την άρχουσα τάξη της Αγγλίας του 18ου αιώνα. Συνεχείς δεξιώσεις, φαγοπότια, έρωτες.. Αλλά μόνο για τους άντρες. Οι γυναίκες καλούνται να είναι δούλες και κυρές, πλήρως υποταγμάνες στο σύζυγό τους, με λίγα λόγια να του ανήκουν. Και δεν αναφέρομαι στις απλές νοικοκυρές, αλλά στη συγκεκριμένη ταινία βλέπουμε τη ζωή ενός ιστορικού προσώπου, της Δούκισσας του Devonshire, Georgiana.
Στο τέλος της ταινίας εκτός των άλλων αναφέρεται πως υπήρξε απ'τις πιο δραστήριες γυναίκες της εποχής της.. Έχοντας δει την ταινία καταλαβαίνουμε το γιατί.
Παρά λοιπόν το όλο κλίμα που περιέγραψα προηγουμένως η Georgiana ασχολείται με την πολιτική, τα κόμματα, κάνει προεκλογικές εκστρατείες, συζητάει για γεγονότα και μάλιστα φαίνεται να έχει άποψη και επίγνωση του τι γίνεται σε αντίθεση με το σύζυγό της Δούκα του Devonshire. Εκτός αυτού μοιάζει να είναι συμπαθής απ'όλους, κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει τους γύρω της, τα ρούχα της τα σχεδιάζει μόνη της και γίνονται πάντα η ότι πιο μοδάτο και είναι απίστευτα στοργική μητέρα. Παρ'όλα αυτά κάτι λείπει απ'τη ζωή της.. Και δεν είναι άλλο απ'τον έρωτα.
Με τον άντρα της έχει μόνο τυπικές σχέσεις. Τον πρώτο καιρό του έγγαμου βίου της φαίνεται περίεργο που δε συζητάει με το σύζυγό της. Κάνουν έρωτα μόνο και μόνο για να αποκτήσει εκείνος διάδοχο. Ανέχεται όλα τα καπρίτσια του. Τη στιγμή όμως που για πρώτη φορά ζητά εκείνη κάτι εκείνος της το αρνείται και μάλιστα την τιμωρεί σκληρά.. Και εδώ βρίσκεται η ειρωνία. Ενώ εκείνη είναι πιο έξυπνη, πιο αγαπητή, πιο κοινωνική, πιο σωστή στη σχέση της μαζί του, κοκ. δεν παύει να είναι η γυναίκα και ο κόσμος να χαλάσει θα κάνει ό,τι θελήσει ο άντρας της. Και ένα άτομο τόσο δραστήριο και τόσο μπροστά απ'την εποχή του καταλήγει να σκύβει το κεφάλι και να υπακούει..
Επίσης μας δείχνει ότι ακόμα και αυτός που μπορεί να ζηλεύουν όλοι και προς τα έξω μπορεί να δείχνει ευτυχισμένος, ποτέ δε μπορούμε να ξέρουμε τι πραγματικά περνάει.

Η ταινία είναι υπερπαραγωγή, με υπέροχα σκηνικά και καταπληκτικά κοστούμια εποχής. Παρ'όλα αυτά δεν έχει αέρα Hollywood η ταινία. Ίσως γιατί δεν έχει happy end, ίσως γιατί παρόλο που πολλοί νόμιζαν πως λόγω εποχής θα δουν κάτι που θα θυμίζει Jane Austen, ίσως γιατί ακόμα και το κλίμα βγάζει μια μαυρίλα, ίσως γιατί το πρωταγωνιστικό κουαρτέτο (Keira Knightley, Ralph Fiennes, Dominic Cooper, Hayley Atwell ) δίνουν πραγματικά αξιομνημόνευτες ερμηνείες. Ειδικά η Knightley σαρώνει το πλατώ, στην καλύτερή της ερμηνεία ως τώρα. Οι εκφράσεις της, το σώμα της, ο τρόπος που κινείται και μιλάει καταφέρνουν και την κάνουν να τα λέει όλα χωρίς να λέει τίποτα. Με εξέπληξε ειδικά σε σκηνές δύσκολες όπως η πρώτη νύχτα του γάμου, σκηνές με τα παιδιά, σκηνές που πρέπει να αποχαιρετήσει ένα αγαπημένο πρόσωπο.. Πραγματικά έβγαζε τόση πίκρα και τόσο πόνο αλλά ταυτόχρονα τόσο ενδόμυχα που όλο αυτό κατέληγε τελικά να περάσει σε σένα χωρίς να το καταλάβεις καν.
Με λίγα λόγια, αν περιμένετε μια εύπεπτη χαρούμενη ταινία για να περάσει ευχάριστα το βράδυ ατυχήσατε. Μην περιμένετε όμως και κάποιο αριστουργηματικό δράμα.